Υπάρχουν τόσα πολλά ταμπού και υποτιθέμενα πρότυπα ολόγυρα μας Η θεωρία λέει πως πρέπει να τα ακολουθούμε πιστά καθώς αυτά ορίζουν το σωστό και το πάθος... Πάθος; Λυπάμαι... Λαθος ήθελα να γράψω. Αγαπάμε τη Μυτιλήνη, αγαπάμε επίσης και τα πάθη που γίνονται λάθη, τα λάθη που γίνονται πάθη και φυσικά, αγαπάμε οτιδήποτε αξίζει να αγαπηθεί... Η Ιφιγένεια, από ένα χαμογελαστό κορίτσι που έτρεχε ελεύθερο στο νησί, μεταμορφώνεται σε ένα θυμωμένο πλάσμα και αναγκάζεται να ανεχθεί κοντά της , ένα μικρό ενοχλητικό αγόρι που της κουβάλησε η νέα γυναίκα του πατέρα της στο σπίτι. Ωστόσο, ένα τραγικό γεγονός μερικά χρόνια αργότερα, αλλάζει εντελώς τις ισορροπίες ανάμεσα τους... Η πόρτα χτύπησε και ανοίγοντας την, έμεινε να κοιτάζει τον άγνωστο άντρα μπροστά της. «Μπορω να σας βοηθήσω σε κάτι;» ρώτησε και μόνο όταν είδε σε εκείνο το παγερό πρόσωπο ένα ψήγμα χαράς, κατάλαβε ποιος ακριβώς ήταν... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Στα δεκαοχτώ της, η Άλκηστις Βελλή έχει μάθει να ζει σαν σκιά. Να μην μιλάει, να μην δείχνεται, να μην προκαλεί την οργή του αλκοολικού πατέρα της. Μοναδικός της σκοπός στον κόσμο; Να προστατεύσει τη μικρή της αδερφή από την κόλαση του σπιτιού τους. Η αθωότητά της έχει πληγωθεί, τα φτερά της έχουν σπάσει προτού καν προλάβει να πετάξει. Όμως, η μοίρα έχει τα δικά της σχέδια και στον δρόμο της θα βρεθεί ο Ίωνας Στεργίου. Ο Ίωνας είναι είκοσι τεσσάρων χρονών, ένας άντρας σοβαρός, ανεξάρτητος και εντελώς ξένος προς εκείνη. Είναι ένας άντρας που δεν θα έπρεπε να κοιτάζει ένα κορίτσι σαν κι εκείνη. Όμως, ο Ίωνας βλέπει πίσω από τη σιωπή της. Και είναι έτοιμος να γίνει η ασπίδα της. Μια δραματική ιστορία για τα σημάδια που δεν φαίνονται, τη δύναμη της προστασίας και έναν έρωτα που γεννιέται σιωπηλά ανάμεσα σε δύο ξένους, ανατρέποντας τα πάντα.

Στην πραγματικότητα, ο έρωτας είναι μύθος. Μια χημική αντίδραση που οφείλεται στις ορμόνες. Τίποτα περισσότερο από ένα κοκτέιλ τεστοστερόνης, ντοπαμίνης και αδρεναλίνης που πλημμυρίζει το σώμα και αναγκάζει το αίμα να ρέει διαφορετικά. Την καρδιά να χτυπάει στο κόκκινο. Κάποιοι το βαφτίζουν αναπαραγωγικό ένστικτο. Ανάγκη να ζευγαρώσεις με το αντικείμενο του πόθου σου, απλώς και μόνο για να διαιωνίσεις το ανθρώπινο είδος. Και τότε, γιατί χάθηκα όταν σε είδα; Το σώμα μου μπερδεύτηκε; Τι δεν κατάλαβε σωστά ο εγκέφαλός μου; Άντρας και γυναίκα. Αυτό είναι το φυσιολογικό. Άρα... είμαι προβληματικός; Ανώμαλος; Τι δεν πάει καλά με μένα; Γιατί δεν επιτρέπεται να σε αγαπάω;

Εκείνος έμαθε να επιβιώνει. Εκείνη έμαθε να νιώθει. Ο Ορφέας ζει σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν κανόνες. Οι άνθρωποι κρατιούνται σε απόσταση. Τα συναισθήματα ελέγχονται. Και η αδυναμία... δεν συγχωρείται. Η Ελπίδα δεν ζει έτσι. Δεν φοβάται να πλησιάσει. Δεν φοβάται να δει πίσω από τις σιωπές. Δεν φοβάται... εκείνον. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, τίποτα δεν είναι απλό. Γιατί εκείνος δεν ξέρει πώς να κρατήσει κάποιον κοντά... και εκείνη δεν ξέρει πώς να φύγει. Ανάμεσα σε μυστικά, απειλές και επιλογές που δεν συγχωρούνται, θα πρέπει να βρουν αν αυτό που τους ενώνει είναι αρκετό. Ή αν θα τους διαλύσει και τους δύο. Γιατί μερικές φορές... η αγάπη δεν είναι σωτηρία. Είναι ρίσκο.

«Βγαίνοντας από εδώ δεν σε ξέρω. Δεν με ξέρεις.» Ηλέκτρα, Ιάσωνας και Άρης. Τρεις άνθρωποι. Τρεις πόλεις. Και μια αγάπη που ήρθε στη λάθος στιγμή. Γιάννενα. Θεσσαλονίκη. Βερολίνο. Τη Θεσσαλονίκη την ερωτεύεσαι. Το Βερολίνο σε διαλύει. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου για να την αλλάξουν ολοκληρωτικά... αλλά όχι για να μείνουν. Και το χειρότερο δεν είναι να πεις αντίο. Το χειρότερο είναι να αγαπήσεις κάποιον τόσο πολύ, που να πρέπει να φύγεις ενώ ακόμα τον αγαπάς. Μια ιστορία για εκείνες τις αγάπες που δεν έγιναν ποτέ "εμείς". Μόνο ανάμνηση. Μόνο πόνος. Μόνο ένα "τι θα γινόταν αν". Και ίσως τελικά κάποιοι άνθρωποι να μην είναι για πάντα δίπλα σου... αλλά να μένουν για πάντα μέσα σου. 🖤 Ολοκληρωμένη ιστορία 📖 Περίληψη στο πρώτο κεφάλαιο

« Για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου .» Ολα ξεκίνησαν πριν δώδεκα χρόνια , όταν η δεκατετράχρονη Αρετουσα αντίκρισε τον νεαρό Ερωτόκριτο της . Δύο νέα παιδιά που ερωτεύτηκαν σε μια παραλία στα Ανώγεια , όμως υπήρχε ένα εμπόδιο που τους χώρισε . Ενας βιασμός . Ο βιασμός , της Αρετούσας . Η Αρετουσα μεγάλωσε και πλέον η Ερατω Αγγελοπουλου είναι δημοσιογράφος στην Αθήνα , κουβαλάει ένα βαρύ παρελθόν χωρίς να έχει μιλήσει σε κανέναν . Η δουλειά της , θα της αναθέσει να πάει σε ένα νησί να καλύψει τα ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων, δυστυχώς για εκείνη θα είναι η Κρήτη πιο συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Εκεί θα συναντήσει τον λυράρη Σηφη Αγγελακη που θα της φέρει πίσω το φως . Ένα φως που το έχει κλέψει ο βιαστής της , κάπου εκεί είναι καλά κρυμμένος ο λύκος . Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα είναι διαφορετικά μα θα αποτελέσουν την καταστροφή ή τη σωτηρία της ; Ενας έρωτας θα γεννηθεί . Άραγε θα καταφέρει να επιβιώσει από το παρελθόν ή ο λύκος θα την καταστρέψει ; « Φυλάκισε το και κράτησε το φως Ερατω .» θα της τραγουδήσει ο λυράρης .

ΜΕΡΟΣ (Α) ΠΡΩΤΟ : Παρελθόν "Ξέρεις, δεν ζήλεψα ποτέ μου κανέναν. Όχι με φθόνο, όχι με κακία. Μα εκείνη την ζήλευα, κρυφά, όλη μου την ζωή. Γιατί είχε κάτι που εγώ δεν θα αποκτήσω ποτέ. Είχε εσένα." ΜΕΡΟΣ (Β) ΔΕΥΤΕΡΟ : Παρόν "Προσπάθησα να μας κολλήσω, να ενώσω τις ψυχές μας και να τις κάνω μία. Και εν τέλει, νομίζω είχα αφοσιωθεί τόσο στο να το πετύχω που, δεν συνειδητοποίησα ότι τα είχα καταφέρει." ΜΕΡΟΣ (Γ) ΤΡΙΤΟ : Μέλλον "Εσύ και 'γω, εγώ και 'σύ δημιουργηθήκαμε για να πονέσουμε, ο ένας τον άλλον, και να αγαπηθούμε, να αγαπηθούμε βαθιά, παθιασμένα και υπέρμετρα. Καθηλωτικά και καταστροφικά." Αντρέας - Ζωή DO NOT COPY!! *Ο τίτλος άλλαξε από "Όταν οι ψυχές ενώνονται" σε "Συγχορδία Ψυχών"