«Βγαίνοντας από εδώ δεν σε ξέρω. Δεν με ξέρεις.» Ηλέκτρα, Ιάσωνας και Άρης. Τρεις άνθρωποι. Τρεις πόλεις. Και μια αγάπη που ήρθε στη λάθος στιγμή. Γιάννενα. Θεσσαλονίκη. Βερολίνο. Τη Θεσσαλονίκη την ερωτεύεσαι. Το Βερολίνο σε διαλύει. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου για να την αλλάξουν ολοκληρωτικά... αλλά όχι για να μείνουν. Και το χειρότερο δεν είναι να πεις αντίο. Το χειρότερο είναι να αγαπήσεις κάποιον τόσο πολύ, που να πρέπει να φύγεις ενώ ακόμα τον αγαπάς. Μια ιστορία για εκείνες τις αγάπες που δεν έγιναν ποτέ "εμείς". Μόνο ανάμνηση. Μόνο πόνος. Μόνο ένα "τι θα γινόταν αν". Και ίσως τελικά κάποιοι άνθρωποι να μην είναι για πάντα δίπλα σου... αλλά να μένουν για πάντα μέσα σου. 🖤 Ολοκληρωμένη ιστορία 📖 Περίληψη στο πρώτο κεφάλαιο

« Για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου .» Ολα ξεκίνησαν πριν δώδεκα χρόνια , όταν η δεκατετράχρονη Αρετουσα αντίκρισε τον νεαρό Ερωτόκριτο της . Δύο νέα παιδιά που ερωτεύτηκαν σε μια παραλία στα Ανώγεια , όμως υπήρχε ένα εμπόδιο που τους χώρισε . Ενας βιασμός . Ο βιασμός , της Αρετούσας . Η Αρετουσα μεγάλωσε και πλέον η Ερατω Αγγελοπουλου είναι δημοσιογράφος στην Αθήνα , κουβαλάει ένα βαρύ παρελθόν χωρίς να έχει μιλήσει σε κανέναν . Η δουλειά της , θα της αναθέσει να πάει σε ένα νησί να καλύψει τα ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων, δυστυχώς για εκείνη θα είναι η Κρήτη πιο συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Εκεί θα συναντήσει τον λυράρη Σηφη Αγγελακη που θα της φέρει πίσω το φως . Ένα φως που το έχει κλέψει ο βιαστής της , κάπου εκεί είναι καλά κρυμμένος ο λύκος . Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα είναι διαφορετικά μα θα αποτελέσουν την καταστροφή ή τη σωτηρία της ; Ενας έρωτας θα γεννηθεί . Άραγε θα καταφέρει να επιβιώσει από το παρελθόν ή ο λύκος θα την καταστρέψει ; « Φυλάκισε το και κράτησε το φως Ερατω .» θα της τραγουδήσει ο λυράρης .

"Πως είναι δυνατόν;." Ρώτησε μέσα από τον λαιμό μου, η φωνή του ήταν τόσο βραχνή, ένιωθα να θέλω να εκραγώ από το ρήγος που πλημμύριζε το κορμί μου. " Όταν σε αντίκρισα εκείνη την ημέρα στο εστιατόριο, πίστεψα πως ήσουν απλά ένας πειρασμός." Συνέχισε. "Ηρακλή..." αναστέναξα. "Μα εσύ είσαι το κάτι άλλο." Είπε δυνατά. "Εσύ θα είσαι ή το βασανιστήριο μου, ή ο θάνατος μου ή το αντίδοτο μου." Συμπέρανε. "Διάλεξε ένα." Με πρόσταξε, ξεκολλώντας τα χείλη του από τον λαιμό μου. "Δεν καταλαβαίνω τι λες." Γέλασα ελάχιστα. Ο Ηρακλής αναστέναξε. Με τράβηξε κοντά του και έγειρε στο αυτί μου. Μην αντιγράψετε την ιστορία μου! Wattpad story 2025 - 2026 All rights reserved ©️

ΜΕΡΟΣ (Α) ΠΡΩΤΟ : Παρελθόν "Ξέρεις, δεν ζήλεψα ποτέ μου κανέναν. Όχι με φθόνο, όχι με κακία. Μα εκείνη την ζήλευα, κρυφά, όλη μου την ζωή. Γιατί είχε κάτι που εγώ δεν θα αποκτήσω ποτέ. Είχε εσένα." ΜΕΡΟΣ (Β) ΔΕΥΤΕΡΟ : Παρόν "Προσπάθησα να μας κολλήσω, να ενώσω τις ψυχές μας και να τις κάνω μία. Και εν τέλει, νομίζω είχα αφοσιωθεί τόσο στο να το πετύχω που, δεν συνειδητοποίησα ότι τα είχα καταφέρει." ΜΕΡΟΣ (Γ) ΤΡΙΤΟ : Μέλλον "Εσύ και 'γω, εγώ και 'σύ δημιουργηθήκαμε για να πονέσουμε, ο ένας τον άλλον, και να αγαπηθούμε, να αγαπηθούμε βαθιά, παθιασμένα και υπέρμετρα. Καθηλωτικά και καταστροφικά." Αντρέας - Ζωή DO NOT COPY!! *Ο τίτλος άλλαξε από "Όταν οι ψυχές ενώνονται" σε "Συγχορδία Ψυχών"

Ο πατέρας της Ιωσηφίνας, έχει την καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Εκείνη μόλις σπούδασε Ιατρική, και θα δουλέψει για τον πατέρα της και την ομάδα του. Όμως, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική, καθώς ο πατέρας της εκτός από αυστηρός είναι και επικίνδυνος, αφού ασχολείται με πολλές παρανομίες. Όταν η Ιωσηφίνα ερωτευτεί, θα κινδυνεύσει τόσο αυτή όσο και ο περίγυρός της, αφού θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, με κάποιον που δεν πρέπει, ενώ θα την διεκδικήσουν κι άλλοι...

Ήμουν γεμάτη αίματα. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω από εκεί το συντομότερο. Η αστυνομία θα είχε ήδη ειδοποιηθεί. Θα έπρεπε να μιλήσω... Να πω τι είχε γίνει τι θα έλεγα; Σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας. Δεν έπρεπε να με βρουν εκεί. Σκούπισα τα χέρια μου πάνω στην ματωμένη μπλούζα μου και προχώρησα αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω που με κοιτούσε με γουρλωμένα τα μάτια. Οι σειρήνες των περιπολικών ακούστηκαν και εγώ επιτάχυνα το βήμα μου μπαίνοντας σε ένα δρομακι ώστε να φύγω μακριά από την αστυνομία. Δεν έπρεπε να δουν. Δεν έπρεπε να με βρουν. «Αστυνομία... ψηλά τα χέρια» άκουσα μια φωνή πίσω μου και πάγωσα. Μια φωνή τόσο γνώριμη... τόσο οικεία. Γύρισα με τα χέρια μου ψηλά και τότε τον είδα... Ήταν εκείνος... Ήταν ο άντρας που αγαπησα οσο τίποτα ο οποιος είχε σηκώσει το όπλο του και με σημάδευε με ένα βλέμμα όλο απορία. Cover by LittleBlckBubble62