nefes almak için birbirine sarmalanmış iki ruh. ölü bedenler, yaşam arayan insanlar. dünyanın sonu geldiğine inanılıyor, sizce gerçekten dünyanın sonu geldi mi? kaçışların ve tehlikenin dolu olduğu bu dünya eskisi gibi olacak mı? yoksa tüm insanlık edebi ölüme mi mahkum kalacak? birbirine sığınan iki arkadaş, hayatta kalmanın yollarını arar ve ailelerinin intikamı için çabalarlar.. insanlığın yeniden doğacağına olan umutları birbirilerine olan inançları sayesinde ayakta kalırlar.

Arkamı döndüğümde görmeyi umduğum son kişi orada duruyordu. Dağınık saçları, beni her gören kişide olan şaşkınlık ve bir çift siyah göz. Bütün beklediğim bu değil miydi? Koşup kollarına atılmam gerekiyordu. Tabii gerçek olsaydı. Brad bana doğru iki adım attı. Artık karşımda duruyordu. Adımı yineledi. Sabit siyah gözlerini benden bir an bile ayırmadan bakıyordu. Başımı iki yana salladım. Değildi. O değildi. Artık ona bakmak dayanılmaz bir hal alıyordu. Elini yanağıma koyarak parmağını yüzümde dolaştırdı. Dokunuşuyla gözlerimi kapattım. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı. Şefkat, özlem ve çaresizlik kalbime doldu ve boğucu bir çaresizlik hissettim. Ben ona bakınca, gözleri biraz irileşti, ama ifadesi ve duruşu değişmemişti. ''Gerçeksin.''