Yalanlarım bilendikçe kanatır dudaklarımı. Tenimden bir yama gibi sökülür dokunuşun. Söyle, bu yazgının hangi sahnesi ait gerçeğe? Bu kanlı tuzağı doğuran o mizansen sona erdiğinde, Dibi kör bir kadehten ölümü yudumladığım o gece, Uğuruna savaş başlattığım bir yemin verdim. Parmaklarımdaki alevler, kuklalarımın ipini takip ettiğinde, Ellerimde, düşmanlarımdan katre katre akıttığım kan izleriyle, Dudaklarımda çaldığım armonikanın yeğin melodisiyle, Sadece senin için yaşamaya devam edeceğim.

"Gitmek isteyene kal dediğin gün, kendi gidişine hazırlık yaptığın gündür."

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Asırların içerisinde daha kaç kez öldürecekti kendisini? Kaç yüzyıl daha acı çekecekti? Bir yandan ölesiye nefret ettiği, öte yandan da, yüzyıllarca ondan başkasını sevemeyeceği tek adam uğruna... İmrenerek baktığı tüm o görkemli hayatın, aslında tek ve gerçek varisi o olduğunu nereden bilebilirdi. İçinde taşımakta olduğu yegane savaşçı prensesin kim olduğunu biliyormuy du? Tüm bunlarla yüzleşmeye hazır mıydı? Süre başlamıştı. Ya Esin olarak süregelen bir kaderle yine ölecekti, ya da ELIYS'A dönüşüp dirilecekti. *** "O gün en mutlu olduğum andı. Nereden bilebilirdim aşkla yüzüğünü parmağıma taktığım bu adamın, birgün en büyük düşmanımın yine o olabileceğini..." *** "Ben Elıys, ete kemiğe yeniden bürünen lanetli ruh. Ben Elıys, her çağın prensesi. Ben Elıys, zamanın ötesinden arta kalan emanetleri getiren. Herşeyi yeniden başlatıyorum. Uyanın ey İblisler, diz çökün karşımda. Kaldırın kadehlerinizi, sizi boğulana dek kana doyuracağım..."

Korkularının özüyle yüzleşmeye hazır mısın? | Wattys 2021 - "En Şaşırtıcı Olaylar" & "Paranormal" kategorileri kazananı Kentten uzakta, birbirine zıt iki ormanın çevrelediği sıra dışı bir kasabanın kalbinde canlanan Mer, yaşamın tüm hücrelerine dokuduğu planlar ile trajik bir gecenin sonunda birbirinden kopan beş kafadarın, korkularının özüyle yüzleşmek adına yaşadıkları macerayı konu ediniyor. ... Yirmi beş sene önce bir gece, Sarabandeli gençlerin seneler içinde biriktirdiği merak dürtüleri sonucunda, kasabanın duvarlar ördüğü mistik orman konusu açılır. Gizemli bir defter, sorularının yanıtını doğaüstü bir serüvenle yanıtlar. Fakat hiçbiri, yaşamın ustaca kurduğu tehlikeli labirente girdiklerinin farkında değildir. Birbirlerine en sıkı bağlandıkları günün gecesinde, labirentin en travmatik yoluna saparlar. Senelerin ardından geçmişe sünger çekmeyi başaran Anthony, Ophelia, Celestia, Raphael ve Sirius'un hazırlıksız kavuşmaları, kurdukları tüm illüzyonları altüst eder. Çeyrek asrın sonunda ellerine geçen kadim sayfalar, tehlikeli ve doğaüstü serüvenlerinin son perdesi için Sarabande'nin mistik ormanına dalmalarını sağlar. Labirentin ucunda onları bekleyen derin bir gerçek vardır.

Ben kimdim gerçekten? Kimdim ve neden vardım? Şımartılmış bir kız çocuğu olmayı isterdim mesela. Birileri tarafından görülmekten ürken biri olmamak. Annesi ve babası olan biri de olabilir. Ya da evi olan bir kız. Ama hiçbiri değildim. Ve hiçbiri olamayacaktım. Ben kimse değildim. Kimsesizliğin köşe başında bekleyen bir hiç kimseydim. Tokluğum sadece yalnızlığaydı. Açlığım ise ölüme. Dünya üzerinde cehennemi kuran tek kişiydim ben tanıdığım. Ne ölen ne de yaşayabilen. Sadece cayır cayır yanan biriydim. Kavrulan ve yok olamayan. Yanarak kendini acıtmaktan başka işe yaramayan bir cehennemin kurucusuydum zihnimin içinde.

•Yetişkin okurlar içindir• Kandan kıyafetlerimizi kuşanıp da, İçtiğimizde suyundan kehanetin, Biliriz hepimiz aslında, Ona ait bedenlerimiz. Apollon, Apollon. Gel de gör bizi, Kutsal bakirelerini. Al da götür bizi, Kutsal gelinlerini. Çıplak bedeni suyun içinden çıkarken biraz önce sunağa döktüğüm kanım ona doğru aktı. Önce damla damla sonra da bir nehir gibi hızla. Bedeni giderek görünür kılınırken kanımdan güç alıyor, yeniden hayat buluyor gibiydi. Güçlü bedeni tamamen görünür kılındığında dudaklarını araladı. "Konuş," dedi ölümsüz sesiyle. Sesi az önce damarlarımda akan kan kadar akışkan ve sıcaktı. "Bana sunduğun şey nedir?" Bu hikaye Kehanet Tanrısı Rae'ye adanmıştır. Not: Hikaye 18 yaş ve üstü okuyucular için uygundur. Cinsellik ve çıplaklık içerdiğinden bu uyarıyı yapmak durumundayım. 1. Kitap 05.11.2022 tarihinde tamamlanmıştır. 2. Kitap güncel olarak yayınlanmaktadır.

"Hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun Gerçek," diyerek ellerimi büyük avuçlarının içine aldı, "ve bunu yaparken yaşadığın komik bir ânı anlatıyorsun." Gözlerimden yaşlar boşalırken tüm dişlerimi göstererek gülümsemem onu duraksattı. "Bilmem ki," diye fısıldadım. "Her şey elimden kayıp gidiyorken bile acımayan kalbim, az önce sen o sigaranın külünü kül tablasına silkince öyle çok acıdı ki, ağlamak istedim. Üstelik aklıma da yaşadığım o ânın en komik repliği gelmişken, tam da sana söyleyecekken yaptın bunu. O külü neden öyle hiç umursamadan silktin? Senin için yanıyordu." Bir elini kaldırıp yanağıma koydu, büyük avucunun içiyle gözyaşlarımı parçalayıp ezdi, yok etti. Ve bana dedi ki, "Ben yapmasam o kırılıp düşecekti." "Senin yapmandansa, kendisi kırılıp düşmeyi kabul ederdi." Gülümsedim. "Keşke yapmasaydın." "Kendini o küle mi benzetiyorsun Gerçek?" "Hayır," dedim. "Hayır, sen beni henüz kırmadın ki."

••Kitap oldu. Yakında final olacak ve seri altı kitaptan oluşacaktır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.