Bahçe köşesinde ki erik ağacının altında bir adam vardı. Bakışları direkt olarak benim üstümdeydi. Taktığı şapkaya rağmen o keskin gri gözleri görebilmiştim...görememek aptallık olurdu. Ama sanki o beni görmüyordu, bana baksa da hizası ben değildim, aradığı ben değildim. Gözleri o kadar boştu ki...boş gözleri bilir misiniz? Siz çekilirdiniz ama o gözler sizi yutar ve kaybederdi....Hiç ederdi. Ellerinin biri diğer elinin içinde duruyor, o da tırnakları ile etini deşiyordu. Sahi, kimin velisiydi bu? Çocuklara dönerek bu merakımı dile getirdim. "Bahçenin köşesinde duran kişi hanginizin babası?" Çocuklar sözümü dikkatle dinledikten sonra arkalarını dönüp bahçeye göz attılar. Ama gördükleri kişi ile hepsinin çığlık atarak bana sarılmasını beklememiştim. Hepsi titreyen sesleri ile bağırıyor; dizime, elime, belime sarılmaya çalışıyorlardı. İçlerinden biri; "Sakın ona bakmayın öğretmenim! Yoksa sizi de yakar!"