Birini yıllarca sevmek: emek ister, çaba ister, Öykü emek verdi ve yıllarca çabaladı sadece tek istediği sevdiği kişi tarafından fark edilmekti. Zamir, öykünün verdiği çabayı ve emeği göremedi. O öykünün ne kadar uğraştığını his etmedi bile. Belkide öykü vazgeçmeliydi fazla çabalamak, onu da gururunu kırıyordu kendini normal şartlarda yapmayacağı şeylere yapmayı zorluyordu. Belkide bu durum onun için sadece zarardan ibaretti. Kim bilebilirki ne olacağını.

Ben 21.yüzyıl Türkiye'sinde 25 yaşında ölen sıradan biriydim. Matematik bölümünü bitirmiştim. Atanmak için sınavlara çalıştığım sıra araba kazası geçirip öldüm.Ve gözlerimi açtığımda ölmeden önce çok sevdiğim internet novelindeki Ducellion İmparatorluğunun Üç Büyük Dük'ünden olan David Williams'ın kızı Isabella Williams olmuştum. Bu hikaye Isabella'nın sefil sonundan kaçışının hikayesi. Hikayede saçma şiddet ve ögeleri bulunmamaktadır. Başrol kızımız ise kesinlikle aptal biri değildir. Çeviri değil benim hikayemdir.

Usta bir dövüşçünün kızı olan Bilge 24 yaşında genç bir kızdır. Karmaşık bir aklı ve babadan miras mükemmel bir dövüş yeteneği vardır. Hayatı zor ama bir o kadar güzel geçerken yaşayacağı kötü suikast ile ne yapacağını bilemez. Büyük karamsarlıklar yaşar ve hayatına son vermek ister fakat planlar bozulur, hayatı öyle bir değişir ki ne olduğunu anlayamaz. İntihar etmiş ancak ölmemiştir. ilginç ve anlamlandıramadığı bir sihir sayesinde geçmişe gidip o zaman diliminde öylece kapana kısılmıştır. ** Özel bölümler için diğer bölümleri birleştiriyor yeni bölüm için bölüm taslağı açabiliyorum. Bölüm isimlerinde sayılar sıralı gitmiyor olabilir, konuda bir kayma yok. Gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz. Zaman yolculuğu #1 İngiltere #1 Düşes #1 Dük #1

Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

"Bahsedildiği kadar güzel mi?" dedi Galler prensi Duncan,evleneceği kadın hakkında en ufak bir bilgiye muhtaç durumdayken. "Merhum kraliçeden çok daha güzel olduğu söyleniyor,halkın ona "yalnız prenses" ismini taktığını duydum" "Evlilik hakkında ne düşündüğünü merak ediyorum" dedi derin bir nefes vererek. "Bir şey düşünmesine izin verildiğini sanmıyorum,barış anlaşması lordlarla yapıldı prensesle değil" "Umarım uysal bir kadındır,yoksa bir ömür zehir olacak" "İngiliz kadınlarını bilirsin dostum, itaatkardırlar" Duncan arkadaşını başıyla onaylamakla yetindi. Öte yandan İngiltere Sarayında yer yerinden oynuyordu.Hayatını İskoç nefretiyle geçirmiş olan genç prenses lordlarının habersice yaptığı anlaşmaya lanetler okuyordu. Kesin olan bir şey varsa Kraliçe Violet'in savaşı yeni başlıyordu ve sarayının içine kendi adamlarının kendi elleriyle bir casus soktuklarını düşünüyordu. Violet savaşırken yoluna kimsenin çıkmasına izin vermeyecekti. Bu hükümdar bir kadının mutluluğu bulma hikayesidir ama mutluluk anlayışınız bu hikayeyle biraz değişebilir...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ya dünyanın bir numaralı suikastçisi 'normal' bir kızın bedeninde reenkarne olursa? Aradığı intikamı bulabilecek mi? Ya da bu küçük kasabadaki sırlar onu engelleyecek mi? *Bahsedilen olaylar tamamen kurgudur. Anlatılanları denemeyin veya örnek almayın.

Favori R19 novelimin final bölümünü okurken heyecandan kalp krizi geçirdim ve gözlerimi açtığımda kendimi《Azize Lylia'nın Kalbini İstiyorum》içerisinde buldum. Ölümüm biricik Azize Lylia'nın canavar sevgilisi Dük Heilon'un elinden gerçekleşti. Kötü kadın karakter olarak bana biçilen talihsiz kaderimi değiştirmem gerekiyor. Savaşmak ise benim tek çıkar yolum. - Bana niye bu kadar takıntılısınız leydim? Sizin en yakın arkadaşınıza aşığım. - İyi de seni seviyorsam bundan sanane! Hikayemiz başlıyor... ☆ {Açıklama: Çeviri değil, ben yazıyorum. Bölümler düzenli olmasa da gelecektir.}

En son okuduğum roman berbat olmasına rağmen kötü karakteri Alden, mükemmel bir karakterdi. Ana kadın karakter Juliet ise biraz klasik olsa da fena değildi. Ben ise bu ikisini shipliyorum çünkü çok yakışıyorlar. Bence evlenmelilerdi! Ama yazarın planlarının bambaşka olacağını nereden bilebilirdim. Alden'i öldürdü ve Juliet'i ise onu haketmeyen birisiyle evlendirdi. Benim ise çaresizlikle yaptığım tek bir şey vardı. Her gün Tanrı'ya, okuduğum romana girmek gibi saçma bir dua ederken bunun gerçekleşeceğini bilmiyordum. Tanrı imkansız gözüken dualarımı duymaktan bıktığı için beni istediğim evrene gönderdi. Melek Hanım'ın da yardımıyla okuduğum kitabın evrenindeydim. Şimdi ise yapmam gereken tek şey Alden'in Juliet'i tavlamasına yardımcı olmak! Ama bunları planlarken hesaba katmadığım tek bir şey vardı. O da Alden'in bana aşık olmaya başlamasıydı.