"Bana bir zamanlar umut diye bir şeyin var olduğunu söylediler. Yalan söylemişler. Ben insanların açlıktan öldüğünü gördüm. Ben insanların susturulduğunu gördüm. Ben insanların sevdiklerini kurtarmak uğruna canavarlaştığını gördüm. Ve ben... Yıkımın nasıl başladığını gördüm." _________________________ Samaya Arslan'ın tek amacı ailesini korumaktı. Akay Sönmez'in ise kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Fakat bazı yollar kesişmeye mahkûmdur. Bir devletin çöküşü. Bir örgütün yükselişi. Kanla yazılmış sırlar. Ve yıllardır gömülü kalan gerçekler... Her şey ortaya çıktığında geriye yalnızca tek bir soru kalacaktı: Yıkım gerçekten onları mı buldu? Yoksa onlar mı yıkımın ta kendisiydi? _________________________ "O benim karanlık dünyamda açan son çiçekti."

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...