Kıyafet odasından çıkıp tekrardan yatak odasına geçtiğimde koltuğun baş ucunda elinde sulahi ile duran ve koltuğu süzen agaha kaşlarımı çatarak baktım,bir kaç adım atıp yaklaştığımda koltuğun boydan boya ıslendığını fark ettim. "Agah naptın" "Vallahi sulahi elimden kaydı karıcığım" diyerek yirmi dört dış sırıtan Agaha baktım abartılı bir şekilde dişlerini göstererek gülümsüyordu. "Ya of" elim ile koltuğa dokunduğumda değil yatacak oturacak kuru bir tarafı bile olmadığını ile bir kez daha yüzleştim "Kocaman adamsın nasıl becerdin bunu" "Dedim ya karıcığım sulahi kaydı elimden" diyerek elindeki boş sülahiyi masanın üstüne bıraktı "Neyse bundada vardır bir hayır,bu gecelik benim ile uyuya bilirsin karıcığım" Bu kurgu acemi bir dil ile yazılmış yer yer yazım yanlışı olan bir kurgudur... *yaş farkı vardır. *kadına şiddet aşağlama,kuma yoktur. *Ağır cinsellik içerir+18 (Mᴇʏᴜꜱ; ᴍᴜᴛꜱᴜᴢʟᴜɢ̆ᴀ ᴅᴜ̈ꜱ̧ᴍᴜ̈ꜱ̧,ᴋᴀʀᴀᴍꜱᴀʀ,ᴜ̈ᴢɢᴜ̈ɴ) Kötü yorum yapmayın,beğenmediğiniz noktada bırakın okumak zorunda değilsiniz... 🌷🍀🌺🍁🌿💫🌼 Kitap kapağı olay ve kitap ismi şahsıma aittir...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Adian Gallagher ile y/n kitabı 🐸