''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

* * * * * * * * "Neden tüm bu belalara rağmen yanımdan ayrılmıyorsun, korkmuyor musun benden?"~Pınar "Ben seninle tüm belalara varım çünkü benim bu buz tutmuş kalbim seninle ısınıyor."~Deniz dedi ve bende mırıldanarak " Ben güneş değilim..." dedim. Deniz'de duymuş olacak ki bana sesini kısarak kulağıma etkileyici sesiyle "Doğru güneş değilsin olma da. Olursan eğer seni karanlıkta izleyecek yıldızlar olmaz." diye kulağıma fısıldadı ve kulağıma fısıldamaya devam ederek: "Zaten ben buna izin vermem senin kalbinde gizli bir güneş var ve beni senin kalbin ısıtıyor ve huzur veriyor seni izlemek çok zevkli belalı ayım..." dedi. Bana "Belalı ayım" demişti.Bu bir iltifat mıydı yoksa aşağılama mıydı bilmiyorum çünkü Deniz'i anlamak çok güç ve o aklında binlerce şey düşünmüş olabilirdi ve o aklındaki binlerce düşündüğü anlamlardan sadece birini söylemişti fakat ben bunu düşünemeyecek kadar yorgundum, yorgunum...Çok yakında yeni bir bela daha bize bulaşacaktı hissediyorum.Ama bu diğerlerinden farklı olacaktı.Çok daha büyük bir belayla karşı karşıya kalacaktık.Ve daha da kötüsü çok yalnız kalacaktık.Bildiğin hayat bizi yalnızlığa mahkum etmişti. Daha doğrusu biz yalnızlığın esirleriydik biz hep yalnız kalacaktık çünkü bizi yalnızlık esir almıştı biz "Yalnızlığın esirleriydik ve bu hep böyle sürecekti." "Siz yalnızlığın esirleri Pınar, Deniz ve arkadaşlarıyla yalnızlığın esirleri olmaya hazır mısınız?"

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''