❝ Ölüm bizi ayırana dek... Ne iddialı bir söz değil mi? Evlilik için fazlasıyla meydan okuyan bir söz. Biz bu sözü vermekle kalmayıp birbirimize evet diyecekken ölüm bizi ayırmıştı. Ne trajikomik, değil mi?❞ ⚝ Müstakbel eşi herhangi biri değildi. Lâl bunun farkındaydı. İtalya'nın güçlü mafya lideri, Don Valentino Riccardo. Bunun bir ayrıcalığı olduğu gibi sonuçları da vardı. Bu sonuçlardan birini evleneceği gün yaşayacağını nereden bilebilirdi ki? Sevdiği adamın geri dönüşünü beklerken ölüm haberini alan Lâl, Valentino'nun beklenmedik kaybıyla derin bir boşluğa düşer. Artık ailem dediği adam yoktu. Valentino ölmüştü. İstanbul'daki yaşamına dönmek zorunda kaldığında ise bambaşka bir savaşın içine çekileceğinden habersizdi. Kanlı bir güç savaşının ortasına. Bu savaştan Lâl Alsancak olarak sağ çıkabilecek miydi? Kapısının önüne bırakılan kutunun gizemini çözebilecek miydi? Belki de bir kutudan fazlasıydı. Ve bir savaştan fazlası. Tıpkı bir aşktan fazlası olduğu gibi. Gecedeki Aşk Serisi'nin son kitabı Rio'da Bir Gece, sevenlerine veda etmek için sizlerle... UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Gözleri benim mavi harelerime tutundu, "Neden, her cümlenin sonuna o kelimeyi getirmek zorundasın?" Kaşlarımı çatıp, "Neyi?" Tek nefeste, "Abiyi?"dedi. "Nasıl, anlamadım?" "Şöyle olsun Cem abi, böyle olur Cem abi, nasılsın Cem abi.Abi de abi. O kelimeyi kullanmayı kessen mi diyorum artık Eylül?" 🥀 'Klasik bir mahalle kurgusu.' Bu bebek benim ilk kalp ağrım...

"Seni ailen bile sevmemiş benmi seveceğim..." Genç kadının beyninde dönen o cümle bütün herşeyi bitirmişti.Artık yaşamasının bir anlamı yoktu bu hayatta sevgisiz yaşamıştı doğruydu aşkı tarafından'da sevilmeyecekti bunu beynine vura vura anlatmıştı Emir. Herşey bitmişti geleceğe dair umutları çoçuğuyla sevdiği adamla güzel bi hayat hayalleri bebeğinide bu sevgisiz hayata getirmezdi... "Durun burada!" Donuk bir şekilde konuşmuştu kadın hiç bişe duymuyor görmüyor du artık. "Eminmisin abla burası çok ıssız." "Dur." İndi taksiden donuk bakışlarla uçuruma doğru yürüdü aklında binbir cümlelerle her fırsatta sevgizliğini dile getiren Emirin son cümlesi bardağı taşıran son cümle olmuştu...Hep genç kadının kalbi yokmuş gibi davranıldı hakaret etmeyenmi dersin aşağılayanmı dersin şiddete başvuranmı dersin hepsini yaşamıştı genç kız.kimse korumamıştı onu kendi başına mücadele etti herkesle onu kötü olmaya zorladılar,sonra neden böylesin dedilerTek istediği küçüklükten beri sevdiği adamla mutlu bir yuvaydı ama hayat onuda çok görmüştü ona,olmadı bir türlü sevdiremedi kendini sevgisizliğe alışkındı zaten ama onun başkasını sevmesine dayanamazdı...karnındaki bebek herşeyi çözer zannetti,ama onuda istemedi babası. Acıyla şişmiş karnını sardı ağlıyordu onun bir suçu yokken kendiyle beraber ölüme sürükleyeceğine ağlıyordu...

"Bir adam ile yara bandının hikâyesini hiç duydun mu?" diye sordum meraksız bir tonda. Çünkü anlatmak istediğim sıradan bir hikâye değildi, kendi yazdığım bir hikâyeydi. Yüzüne bakmadığım için ne tepki verdiğini görememiştim ama onu tanıdığım kadarıyla -bu da çok uzun bir zaman dilimine tekabül ediyordu- şu anda hafif çatık kaşlarıyla bana bakıyor olmalıydı. "Hayır," dediğinde sesinde bariz bir sorgu vardı. Onunla konuşmaktan kaçındığımı çok iyi bildiğinden onunla sözlü iletişime geçmiş olmama oldukça şaşırmıştı. "Bir gün bir adamın kolunda ufak bir yara açılmış." diye başladım çatallı sesimle konuşmaya. "Çok ufak bir yaramış ama, öyle hastaneye gitmesine gerek yokmuş. Küçük bir sıyrıkmış sadece." Kalbim acıyordu. Keşke bu şekilde gelmesiydi bana. Böyle gelmeseydi. Hafifçe yutkundum. "Bir yakınından yara bandı istemiş. Kapatmış yarasını o yara bandıyla. Kısa bir süre birlikte yaşamışlar mecburen. Birkaç gün içinde iyileşmiş adam ve kolundaki yara bandını bir an bile düşünmeden atmış çöpe. İhtiyacı olduğunda hemen sarıldığı yara bandından iyileştiğinde hemen kurtulmuş." Sustum, çünkü devamını getirmek zordu. Ona hayır demek çok zordu. Hafif ıslanmış gözlerimi tekrardan gözlerine çevirdiğimde onun hâlihazırda bana bakan gözleriyle karşılaştım. Gözlerinin içine bakarak devam ettim. "Olan da yara bandına olmuş. Temiz, tertemiz yaşamı bir çöpte sonlanmış. Çok zaman geçmiş, en sonunda biri bulup temizlemiş." Keyifsizce tebessüm ettim bir anlığına dolu dolu gözlerimle. Gözlerimdeki bakışları dudaklarıma düştü. "Eskisinden daha iyi, daha temiz görünüyormuş artık. Ama..." Gözlerimiz birleşti. "İçi paramparçaymış." "Dilara..." Bu gece ikinci kez kestim sözünü. "Ben yara bandının yaşadıklarını yaşamak istemiyorum."

TAMAMLANDI! Terk edilmenin yakıcı gerçekliğini avuç izlerinde taşıyan, bir tek geçmişinin sahibi olan Milay Karan, günün birinde onu gerçeklerinden ayıran iki kişiyle tanışır. Gerçekler olmadan hayat çok daha güzeldir, çoğu zaman bir şeyleri bilmemek insanı yaşatır, masallar bazen göz kamaştırıcı. Fakat günün birinde Milay'ın en yakınım dediği kişi sadece onun yapabileceği ve hayatını iki farklı noktaya ayıracağı seçimle karşı karşıya koyar onu. Arkadaşını kurtarmak adına çıktığı bu yolda güveneceği tek kişi de onu gerçeklere götürecek yolları bilen Ayaz Alizade'den başkası değildir. "Gitmek veya kalmak değil önemli olan. Önemli olan ne biliyor musun? Kimin için gittiğin ve kimin için kaldığın." romantizm #1 ©Hayale Aliyeva, 2020

*Cinsellik ve rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. "Sen..." Dedim,hayal kırıklığı ile. Düşlerimin kırıklığını toplamak istedim,elime battı. Kanadı,kanadı... "Bana takıntılısın,değil mi?" Sesim cılızdı. Sakindi ama değildi de. Sesim,yüzüm olmuştu. Sağ eli,yüzüme dokundu. Yanağıma konan eli yumuşaktı. Yüzüme dokunan elle gözlerimi yumdum. İki gözümden de eş zamanlı düşen bir damla yaşın teki onun,avucunun içine gizlendi. Gözyaşım bile ondan medet umdu. Ama o yaş avcunun içinde kuruyacaktı. Bana yaklaşınca tepkisiz kaldım. Burnuma gelen kokusu çok güzeldi. Tarif edemezdim. Dudaklarını boynumda hissettiğim an irkildim. Şah damarımın üstüne bir öpücük kondurdu. Masum değildi,ihtiraslı bir öptüktü. "Senin gözyaşına," Dedi,usulca. "Saçının teline,gözlerine,sesine..." Derken boynumdan yukarıya öpe öpe çıktı. En sonki durağı çenem oldu. "Aldığın nefese bile takıntılıyım. Ama bu takıntıdan daha beter bir hâl almak üzere... Aşka dönmek üzere." Sehven,kendini bulduğu evliliğin içinde savaşması gereken kişi kocası Soylukan Maçkalıydı. Sevdiği adamla evlenmişti. Ancak karşısındaki Karadeniz'in Maçkalı olarak bildiği üç kardeşten en tehlikelisiydi. Mesleği ve duyguları elinden alınmadan yapması gereken onu bırakmaktı. Duruşma günü geldi. Müşteki ve sanık. Akıl ve mantık tutuklandı. Aşk beraat etti. ZAYNAHARA'DAN

Hayranı olduğunuz bir ünlünün nasılsa cevap vermeyeceğini düşünüp ona acılarınızdan bahsederseniz ama o mesajlarınızı görürse?

Ben bir katil, ben bir maktul ve ben o kanlı olay yeriyim. Sense bu hikayenin en masumusun. Kendini buna inandır. Ve unutma; kendini inandırmazsan kimseyi inandıramazsın. ♜ ❝Tarih tekerrür eder, hem de en kanlı haliyle.❞

Bir öğretmen ve bir mafya ? Bir kuralsız kaç kuralı birden yıkabilir ? Aşkın, acının ve heyecan kol gezdiği bir hikaye... Rüzgar&Mehir aşkına birlikte şahitlik yapalım. Biraz küfür, biraz +18, biraz aşk, biraz da tutku.