Beren diye bir kızın aşkı tanıması.. (ilk kez kitap yazıyorum kötü olabilir.)

Yukarıda dolunay parlak ışığıyla bedenlerimizi kutsarken yanımda oturan adamın sözlerini dinliyordum. "Çoban ve dokumacı kız birbirlerinden ayrı düşmüş. Yılda bir kez görüşmelerine izin veriliyormuş. Bu geceye Yıldızların Buluştuğu Gece demişler," diyordu. Âşıkların buluştuğu gece. Yaklaşık bir saat önce hayatımı birleştirdiğim kocama bakarak şapşal şapşal güldüm. "Bu gece kavuşmamız lazım," diye fısıldadım. "Yıldızların buluştuğu gece, bir olmak için harika bir zaman." /yetişkin içerik/ / 12. 02. 2022 /

.... O günlerin yorgunluğunu anliyamazsın yıldız ben senden yıllarca kaçtım ama her yolum sana çıktı ne kadar kacsam bile ayrilamazdim senden golgenim ben senin nereye gidersen git pesindeydim aşkla dalga geçen adam seni ne kadar fazla kaçırdıysa senden başka yudumu nefesi ve düşüncem olmaz olmuş ben sensiz hiç olmuşum evvelimden beri sevgi degil bu yıldiz sevgi olsa bir gün biter sen ne yaparsan yap karanlık yıldızından vazgeçmedi geceler olmazsa karanlik aydinlanmaz Karanligi guzel kilan yildizi Kayram sensiz yapamam"dedi adam sevgisini haykırdı diz coktu karanlik yildizinin karsisinda "Affet yıldız gecenin güzelliği hatrına " Yıldız gökyüzüne baktı o gökyüzüne baktı karanlığın gizemliligi göz kamastiriciydi uçsuz bucaksizdi yıldız ise karanlığın yanında o kadar küçük savunmasız ve acizdi ki ışte o zaman aklına kendisi geldi bu adamın yanında ne kadar istemesede acizdi Ve adamın gozlerindeki umutsuzluk yalvaris bu adam ne yaparsa yapsın gulmeyi hakediyordu Yıldız "Baksana ben sensiz bu yıldız kadar küçücük savunmasizim karanlığı sayesinde parıltısı anlaşıyor o karanlık olmasa içindeki guzelligide gosteremez yıldız alike sensiz ben olamam ki" der ve o 10 yildirli opmesi icin bekledigi o dudaklari beklemeye sabri kalmadan kendine dogru ceker ve gecenin karanlığında gecenin yıldızı gecesine kavuşur

💫Birbirilerinin gecesine Yıldız oldular, ama... O Gecenin içinde boğuldular.💫 Neftah/Berfat

kimsesizler matemi Emine Tavuz

Yavuz abi, topuzumdan firar eden saçımı okşayarak kulağımın arkasına ittirdi. Ilk defa bu kadar yakındık ve ilk defa saçlarıma dokunmuştu. Bu hareketi yutkunmamı sağladığında merhem sürmeyi bitirdiğim elini bırakıp kullandığımız eşyaları tekrar kutuya koymaya başladım. "Sinan'ı gerçekten seviyor musun?" Yavuz abinin sorduğu sorudan sonra hareketlerim dondu. Afalladım. Aptalın tekiydim! Hani ben bu adama yaklaşmayacaktım. Anlamıştı işte! Ne diyecektim şimdi ben? "Yavuz abi-" "Merak etme kimseye söylemem!" Dediğinde sesi o kadar sinirli çıkmıştı ki bir anlık gafletle yüzüne bakmıştım. Aramızdaki yakınlık beni daha çok germeye başladı, bakışlarındaki donukluk üşümem için yeterliydi. Siyah sakallarının altındaki çenesi daha çok gerilmeye başladığında ela gözlerini gözlerimden çekti.

"Ah, saçları; ölümü üzerine giyinip boğazıma sarılan saçları." Tenlerinde ateşten bir mızrak, ruhlarda yanığın asil dumanı. Alınan her solukta, almaya yemin içilen canlar vâr oldu, canlar ceset oldu. Her ceset, kanlı parmaklarla açılan mezara idam edildi, aç istekler ölümün kucağına yuvarlandı. Kaderin ağır bir tebessüm sunduğu iki ruh biraraya gelmekten kaçınamadı. Siyah saçları adamın göğsüne sarıldı, saçlarındaki şehveti adamın sıcağında vâr etti ve intikam oyunu diz üstü yere çöktü. Aşk, kadının saçlarına sarıldı. Tutku, adamın ellerinde yemin içti. "Ah, elleri; ruhumun ölüsünü üzerine giyinip bedenime sarılan elleri."

Ruhe kasabasında yaşayan bir grup arkadaş, kasabalarına gelen keşifçinin, kasabadaki mağaradan ne istediğini anlamaya çalışırlar. En yakın hedefleri, o mağaranın haritasına ulaşmak ve mağaraya, keşifçiden önce girmekti ama... hiçbir şey planladıkları gibi gitmemişti. O geceden sonra Ruhe'de çok şey değişmişti. Hassas adalet terazisinin bir tarafına aşk, bir tarafına vicdan oturmuştu. ❝Beni kaça bölersen böl, kaçla çarparsan çarp. İstediğini ekleyip istediğini çıkart... Sonuç hep Ahu yapar. ❞ •cinsellik, argo, yamyamlık, korku gibi yetişkin içerikler mevcuttur•

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Safir Mila Safkan, şu an olduğu yaşından çok daha ufakken, hayatının taşlarını yerinden oynatan bir olay yaşar ve kendini ansızın, yetimhanenin soğuk duvarları arasında kimsesiz bulur. Sahip olduğu şeyler, her ne yaşarsa yaşasın iyi kalan kalbi ve tutkuyla bağlı olduğu dansıdır. Kalbi yalnızca bir tek şey için, bale için çarpar. Ta ki ikincisini bulana kadar. Hazer Han'ı. Dans seçmelerine gittiğinde, kendisini seçen bu adamın gözetimi altında dans etmeye, müzikali kazanma hedefiyle bir kelebek gibi kanat çırpmaya başlar. Fakat, sahip olmayı istediği tüm bu başarıların yanında, ona başka bir hediye kılınmıştı. Aşk. Kendi kalbi kadar hassas, nazik bir kalp, Mila'ya yaklaştığında, bu zamana kadar koruduğu tüm savunmaları yavaşça yerle bir olur ve aşk, arzuyla, bedeninde dans eder. •yetişkin içerikli sahneler mevcuttur•