"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Yaşadığı onlarca şeye rağmen yüreğinde ki çiçeğin solmasına izin vermedi. Koruyup kolladı onu. Ama etrafında ki herkes yapraklarını acımadan yoldu. Oda kendini nasıl koruyacaktı ? Bu hikaye bir mücadele hikayesidir.

Hayel etmesi zor bir dünya. Masalların korkunç yüzünü içinizde yaşıyacaksınız. Bazen istemedende olsa sadece kabullenirsiniz. Anne ve Babası onu evlendirirken oda sadece susuyordu. Kendini şatoyu yönetirken bulamak onunda beklediği bir şey değildi. Bu şatoda garip şeyler oluyordu

Belki bir az sessizdim fakat saf değildim... Sevdiğimden vazgeçicek kadar saf değildim mesela. Her vazgeçişin altında acı bir mecburiyyet vardır. Ben sadece bu mecburiyyetin kurbanıydım... Tanışalım mı? Ben Deniz Arslan. Malatyadaki küçük evimde dokkuz kardeşim ve dedemle birlikte yaşıyorum. Belki anne ve babamız yok ama ben tüm bu yaşadıklarıma rağmen kardeşlerimle mutluyum... Benim çılgın ailemle sizde tanışmak ister misiniz? O zaman buyrun gelin. Arslan kardeşlerin aşk,acı,aksiyon ve mizah dolu hayatlarına hoş geldiniz...

©Bütün hakları saklıdır Işığın Mirası Serisi Birinci Kitabı. Adlandıramadığım bir çıkmazın içinde kaybolmuştum. Üst üste yaşadığım travmalar neticesinde kendimi dipsiz bir uçurumun kenarında buldum. Sona yaklaşıyordum. Kendi sonuma. Bir gün hayatımın bu kadar değişeceğini tahmin bile edemezken şimdi yaşadıklarım ve içimde günden güne büyüyen bu enerjinin bedenimi ele geçireceğini nasıl bilebilirdim ki? Annem sayesinde değişen hayatım tam manasıyla bir kabusa dönerken elimden kim tutacaktı? Dostum Seyit ve ben bu zorlukların içinden sıyrılabilecek miyiz yoksa bir uçurumun kıyısında karanlığı bizi hapsetmesini mi bekleyeceğiz? Ben Deniz Soykan, kuralların değiştiği bu dünyada yeniden düzen kurmaya geliyorum. Farklı diyarlardan gelen bu Demon'lara karşı elimizde ki tek güç içimde keşfedilmeyi bekleyen, annemden miras kalan enerjim. Kutsal emanet bir gün açığa çıktığında dünya yeni bir hayata gözlerini açacak.

©Bütün hakları saklıdır Yıllarını adadığı eşi artık eskisi gibi değildi, sanki sevdiği adam gitmiş yerine bambaşka biri gelmişti. Aşkla bakan gözleri yerini nefrete bırakmış, ruhunu satmıştı. Saçını okşayan elleri şimdi yaralarının sebebiydi ve bundan kurtulmanın bir yolu var mıydı?

Elif, trajik bir olay sonucu ailesini kaybetmesi ile yapayalnız kalmıştır. Tek akrabası, uzun yıllardır görüşmediği Hasna Teyzesi'dir. Teyzesi, Elif'in vasiliğini almasıyla birlikte, Elif'in yeni hayatı başlamak üzeredir. Artık, zihinsel olarak biraz eksik kalmış kuzeni Ecre, eniştesi Mehmet ve oldukça yoğun dini saplantıları olan teyzesi ile birlikte yaşamak zorundadır. Ancak bu başlangıç bir çok tuhaflığı ve gerilimi birbirinde getirecektir. "Yalnızlık, özgürlüktür demiş birileri zamanında, evet yalnızdım ancak özgür değildim. Kaybettiklerimin paçamdan tutup tüm vücudumu saran ağırlığını, avuçlarımın içine toplamış, göğsüme bastırıyordum. Belki, henüz reşit olmadığım için yıllardır görmediğim teyzemin vekaleti altına girmeseydim, özgür olabilirdim. Ancak resmi kurumlarda dahi "büyükşehir" olarak isimlendirilen koca beton yığını arasında, küçük ve öksüz olan bendeniz Elif ne yapabilirdim ki? Ayrıca o beton yığını yalnızca binalardan da oluşmuyordu geldiğim yerde, insanların da kanına işlemişti. Bir öbek halinde toplanan, hayatı karanlık bir dünyada geçiren insanlar, hayatta kalmak adına birbirleri ile etkileşime giriyor, karışıyor, eziyor ve daha sonra ezilenlerin tekrardan üste çıkmasına izin veriyordu. İşte insan büyük kentte böyle hayatta kalıyordu. Bir çimento arabasının içinde, döngüye girmiş vaziyette." *Minik bir not; 04.04.2022 tarihinde #Gerilim kategorisinde 1. olmuş eserdir.