Tür:Romantik komedi&Macera Uyarı: Bu hikaye +18 yetişkin içerikli unsurlar(cinsellik,silah kullanımı) barındırmaktadır. ​"Gündüzü pas ve yağ lekesi, gecesi şehrin görünmez adaleti olan bir AYAZ her şeyden sakınması gereken bir KARDELENE yenik düşerse ne olur?" Başlangıç Tarihi; 28.01.2026 09.04.2026/21.04.2026 #güçlükadın kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. 07.05.2026 #evlilik kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. 02.06.2026 #mahalle kategorisinde 1.sıraya yerleştik. Tüm hakları bende saklıdır Kopyalanma veya çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Gözlerimi ondan kaçırmak istedim ama izin vermedi. Çenemi hafifçe kavrayıp yüzümü kendine çevirdi. "Yıllardır," dedi, sesi bir itiraftan öte, sanki bir yemin gibiydi. "Seni sadece abinin kız kardeşi olarak görmedim ben. Sen benim için hep o yasaklı, ulaşılmaz ama tek gerçek hayaldin. Sen benden kaçtıkça, ben o hayale daha da bağlandım." Nefesim kesildi. Kalbim, göğüs kafesimi dövmekten yorulmuştu. Onun o kararlı, o tavizsiz bakışları karşısında kendimi bir uçurumun kıyısında hissediyordum. Düşecek miydim, yoksa uçacak mıydım? Bilmiyordum. "Senin için bu sadece bir hoşlantı değil, değil mi?" diye mırıldandım. Korhan, hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme hüzünlüydü. "Basit bir hoşlantı mı? Efsun, ben senin için bütün dünyayı karşıma almaya hazırım. Peki sen? Bir tek 'evet' dersen, arkana bile bakmadan benimle gelir misin, yoksa hala abinin gölgesinde saklanmaya devam mı edeceksin?" Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

​Asayiş Büro komiseri Leyla Günoz Balat'ta çözmeye çalıştığı bir cinayet soruşturması sırasında, tam on yıl görmediği çocukluk aşkı Demir Yılmaz ile beklenmedik bir şekilde karşılaşır.

"Yapma, Balım." dedi, Cihangir kısık sesiyle. "Kendi kendinin canını yakıyorsun." Başını olumsuzca iki yana doğru salladı. "Lütfen, yapma." "Ne yapayım peki, Cihangir?" dedi Balım, buğulanmış gözleriyle. "Söyle bana, seni böyle çok severken, kalbim yerinden çıkacak kadar çok severken, sen söyle." Acıyla yutkundu. "Seni kalbimden nasıl çıkartayım bir anda, söyle Cihangir." "Balım," Cihangir bir elini, Balım'ın sol yanağına doğru götürdü ve eli titreyerek Balım'ın gözünden akan gözyaşını sildi. "Git," Koyu kahveye çalan gözlerini, Balım'ın titreyen ela gözlerinden kaçırdı. "Gitmelisin." Balım'ın gözleri, Cihangir her Balım dediğinde titreyerek kapanırdı. Bazen mutluluktan, bazen kalp kırıklığından, bazen de isminin Cihangir'in dudaklarına ne kadar çok yakıştığını düşündüğünden. Şimdi ise Balım'ın gözleri, acıdan titriyordu.

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

İçim giderek "Karan," diye fısıldamıştım. Ama o bana uyarısını yapmayı geciktirmemişti. "Karan değil, Karan abi! Ben senin abinim Pırıl!" diye sertçe çıkışmıştı bana. "Sana abi diyince seni sevmeyi bırakacağımı mı düşünüyorsun? Aksine içimdeki ateş dahada körükleniyor Karan abi." İçimdeki arsız kızı durduramıyordum. Karan'a olan hislerimi alt etmeye çalışsamda o buna izin vermiyordu. Onu her zerresiyle istiyordum, benim olmasını istiyordum sadece benim... Ve bu arsızca isteğimi onun sevgilisi olması bile artık durduramıyordu. 05062026' **** dipnot: hikayede argo, küfür ve yetişkin içerikli sahneler olacaktır. Rahatsız olacaklar lütfen kitabı hiç okumasın. Teşekkürler.

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."

Hepimiz hayatımızın bir döneminde yuvamızdan ayrılırız. Yeni şehirler, yeni hayaller peşinde koşarız. Yol boyunca kaybolduğumuzu sandığımız anlar olur, yorulur, düşer, yönümüzü şaşarız. Ama tıpkı albatros gibi içimizde bizi çağıran bir ses vardır. O ses, kim olduğumuzu ve nereye ait olduğumuzu hatırlatır. Albatrosun hikayesi bize şunu fısıldar: "Önemli olan hiç kaybolmamak değildir. Önemli olan ne kadar uzağa savrulursan savrul, bir gün kendi yolunu yeniden bulabilmektir." Nazlıcan & Aktan