Hani kalp söz dinlemez derlerdi ya... Korhan'ın kalbi de söz dinlememişti. En yakın arkadaşının kardeşine, aynı mahallede büyüdüğü, çocukluğunu bildiği kıza âşık olmuştu. Efsun'a. Yıllarca bu duygularla savaşmış, onu kalbinden söküp atmaya çalışmıştı. Ama ne kadar kaçarsa kaçsın, her geçen gün ona biraz daha bağlanmıştı. Korhan için bu aşk; yanlış, imkânsız ve tehlikeliydi. Fakat hiç beklemediği bir şey oldu. Bir gün Efsun'un kalbi de aynı yola saptı. Yıllardır "Korhan ağabey" dediği adama karşı hisler beslemeye başladı. Bunun ne kadar yanlış olduğunu kendine defalarca hatırlatsa da duygularına engel olamadı. Bazen kalp, en çok kaçılması gereken kişiyi seçer. Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

​Asayiş Büro komiseri Leyla Günoz Balat'ta çözmeye çalıştığı bir cinayet soruşturması sırasında, tam on yıl görmediği çocukluk aşkı Demir Yılmaz ile beklenmedik bir şekilde karşılaşır.

"Yapma, Balım." dedi, Cihangir kısık sesiyle. "Kendi kendinin canını yakıyorsun." Başını olumsuzca iki yana doğru salladı. "Lütfen, yapma." "Ne yapayım peki, Cihangir?" dedi Balım, buğulanmış gözleriyle. "Söyle bana, seni böyle çok severken, kalbim yerinden çıkacak kadar çok severken, sen söyle." Acıyla yutkundu. "Seni kalbimden nasıl çıkartayım bir anda, söyle Cihangir." "Balım," Cihangir bir elini, Balım'ın sol yanağına doğru götürdü ve eli titreyerek Balım'ın gözünden akan gözyaşını sildi. "Git," Koyu kahveye çalan gözlerini, Balım'ın titreyen ela gözlerinden kaçırdı. "Gitmelisin." Balım'ın gözleri, Cihangir her Balım dediğinde titreyerek kapanırdı. Bazen mutluluktan, bazen kalp kırıklığından, bazen de isminin Cihangir'in dudaklarına ne kadar çok yakıştığını düşündüğünden. Şimdi ise Balım'ın gözleri, acıdan titriyordu.

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

İçim giderek "Karan," diye fısıldamıştım. Ama o bana uyarısını yapmayı geciktirmemişti. "Karan değil, Karan abi! Ben senin abinim Pırıl!" diye sertçe çıkışmıştı bana. "Sana abi diyince seni sevmeyi bırakacağımı mı düşünüyorsun? Aksine içimdeki ateş dahada körükleniyor Karan abi." İçimdeki arsız kızı durduramıyordum. Karan'a olan hislerimi alt etmeye çalışsamda o buna izin vermiyordu. Onu her zerresiyle istiyordum, benim olmasını istiyordum sadece benim... Ve bu arsızca isteğimi onun sevgilisi olması bile artık durduramıyordu. 05062026' **** dipnot: hikayede argo, küfür ve yetişkin içerikli sahneler olacaktır. Rahatsız olacaklar lütfen kitabı hiç okumasın. Teşekkürler.

Aşk... cehennemin ateşi olacak kadar günahkar olan aşk. İntihar edecek olan umutların kendini astığı ip olan aşk. Sancılı geçen bir doğumun ardından duyulan ilk ağlama sesi, ölmek üzere olan bir adamın son nefesi olan aşk... Mahalle Kurgusudur. +18 ögeler içermektedir!

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."

Hepimiz hayatımızın bir döneminde yuvamızdan ayrılırız. Yeni şehirler, yeni hayaller peşinde koşarız. Yol boyunca kaybolduğumuzu sandığımız anlar olur, yorulur, düşer, yönümüzü şaşarız. Ama tıpkı albatros gibi içimizde bizi çağıran bir ses vardır. O ses, kim olduğumuzu ve nereye ait olduğumuzu hatırlatır. Albatrosun hikayesi bize şunu fısıldar: "Önemli olan hiç kaybolmamak değildir. Önemli olan ne kadar uzağa savrulursan savrul, bir gün kendi yolunu yeniden bulabilmektir." Nazlıcan & Aktan

+18 şiddet olabilir yoğun cinsellik MAHALLE KURGUSU.!! "Abi dediğin adama, karın olman için bir kan davası yeter miydi?" Lavin, mahallenin neşesi, kıvırcık siyah saçlarının arasına sakladığı gülüşüyle hayat doluydu. Ta ki o kara geceye kadar. İki aile arasındaki asırlık nefret, dökülen son kanla birlikte tek bir şartın üzerine yıkıldı: Bir evlilik, bin öfkeyi dindirecekti. Onun için o, her zaman Algan Alper Abi'ydi. Mahallenin koruyucusu, mavi gözlerinde fırtınalar saklayan, heybetli ve aşılmaz bir duvar... Algan Alper için ise Lavin, büyümesini izlediği, dokunmaya kıyamadığı bir emanetti. Şimdi o emanet, soğuk bir nikah masasında "helali" olacaktı. 30 yaşındaki bir adamın katı kuralları, 22 yaşındaki bir genç kızın kırılan umutlarına çarptığında; mahallenin saygı duyduğu o "Algan Abi" gidecek, yerine fethettiği kalbi ateşe veren bir eş gelecekti... Algan Alper karataş... Lavin Demir... •• Yazar: Irmak_walker Kurgu: irmak_walker {Kitap kapağı bana aittir} {İzinsiz çalmak almak yasaktır}