Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Peki ya aslında sevdiğin çocuk en yakın arkadaşının sevgilisiyse? *** "Hâlâ yüzüme bakmıyorsun yalnız" başımı yerden kaldırıp yüzüne baktım. "Neden ısrarla yüzüne bakmamı istiyorsun?" Bakışlarını elindeki sigaradan çekip gözlemin içine baktı. "Biliyor musun? Batı kültüründe iki insanın göz göze gelmesi ve başka kimse yokmuş gibi birbirlerini hissetmesi onların ne kadar uyumlu olduğunu gösterirmiş." Ne demek istediğini ancak biraz sonra anlayabilmiştim. "Bu yüzden mi gözlerine bakmamı istiyorsun?" Hâlâ gözlerimin içine bakarak elindeki sigarayı yere attı ve üstüne bastı. Daha sonra ise bir iki adım daha atarak dibime girdi. Dudağını kulağımın arkasına bastığında elleri de belimi bulmuştu. Titrememek için kendimi sıkıyordum. "Yeşil gözlerinde seni hissediyorum."

Yayınlanma Tarihi: 23 TEMMUZ 2020