-Ίσως και να θέλω - του λέω και φτάνω μία ανάσα μακριά από τα χείλι του. Ο ίδιος δεν κάνει βήμα πίσω και το βλέμμα του αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στα χείλι και τα μάτια μου. - ποσό μάλλον, αφού πλέον ξέρω ότι μπορώ να σου χαλάσω τον αρραβώνα - λέω και η ματιά του σκληραίνει. -Δεν σημαίνεις τίποτα για εμένα , είσαι απλά ένα μικρό κακομαθημένο κοριτσάκι που θέλει να τους έχει όλους γύρω από το δάχτυλο της .- γρυλίζει πλέον τις λέξεις πάνω στο πρόσωπο μου ,χωρίς να πάρει τα σμαραγδένια μάτια του από τα δικά μου. Τα λόγια του πέφτουν σαν βροχή πάνω μου . Τα χέρια μου ακουμπούν το στήθος του και τον σπρώχνουν με δύναμη. Θυμός κατακλύζει τα άγρια χαρακτηριστικά του και σε λιγότερο από δευτερόλεπτα βρίσκομαι στην κρύα επιφάνεια του τοίχου με τα χέρια του δεμένα γύρω από το λαιμό μου και τα χείλη μας εκατοστά πριν την καταστροφή.

Hello, hello ! Καλώς ήρθες στην τρελοπαρέα μας ! Αν ψάχνεις κάτι girly βρίσκεσαι στο σωστό μέρος ! Ξεκινά να διαβάζεις λοιπόνννν Το πρώτο βιβλίο βρίσκετε στο προφίλ μου Τσέκαρε το !

"Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ' όλους τους σωτήρες· αυτή 'ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;" Νίκος Καζαντζάκης Τα ετερώνυμα έλκονται μας διδάσκει η φυσική. Το άκρως αντίθετο μας διδάσκει η ζωή! Γίνεται άραγε δύο ανόμοιοι χαρακτήρες να συνεργαστούν για να οδηγηθούν στην σωτηρία τους; Ο Σωτήρης και η Λυδία. Η Λυδία και ο Σωτήρης. Ένα κοινό παρελθόν και ένα ακόμη πιο κοινό μέλλον. Μία ρομαντική ιστορία στην οποία ο έρωτας δεν κυριαρχεί.. Cover made by: AncaLove2001 Started: 18/08/23

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

Καθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σου;» μου απάντησε με ενα θράσος καθώς είχε σουφρώσει τα φρύδια του. «Έσυ έπεσες πάνω μου...και κοιτά πως με έκανες» είπα καθώς είδα την λερωμένη μπλούζα μου. «Πρόσεχε και λίγο πως πηγαίνεις πρωνιάτικα» φώναξε και έφυγε. Η Νατάσσα μια έφηβη μαθήτρια ξεκινάει μια καινούργια αρχή μαζί με τον αδερφό της και την μητέρα της σε μια νέα πόλη για αυτούς.Θα ξεκινήσει να ερωτεύεται που ίσως μπορεί να μην έχει τόσο καλή κατάληξη για εκείνη.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Η ζωή μου ανήκει σε όλους-εκτός από εμένα. Κάμερες, πρωτοσέλιδα, πολιτικά παιχνίδια στα οποία πρωταγνωνιστώ από παιδί... Όλα γύρω μου με πνίγουν. Όταν εκείνος εμφανίζεται, όλα αλλάζουν. Ο Άρης Οικονόμου δεν είναι απλώς ο σωματοφύλακάς μου. Είναι απειλή και καταφύγιο μαζί. Είναι πολύ μεγαλύτερός μου και κάθε λέξη που βγαίνει από τα χείλη του με κάνει να αναριγήσω. Είναι, επίσης, ο τελευταίος άνθρωπος που θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω ζωντανή. ΑΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ Έχω ζήσει αρκετά μέσα στο σκοτάδι ώστε να ξέρω πως ο έρωτας είναι απλώς μία αδυναμία. Έχω μάθει να σκοτώνω όταν μου το ζητάνε, να υπακούω, και να μη νιώθω. Η αποστολή μου είναι απλή: να προστατεύσω την κόρη του πρωθυπουργού, τίποτα περισσότερο. Η δουλειά μου είναι να την κρατήσω ζωντανή, όχι να την φαντάζομαι να λιώνει στα χέρια μου. Μα η Αφροδίτη δεν είναι απλώς κάποια πλούσια, κακομαθημένη κληρονόμος. Είναι η μόνη που μπορεί να με κάνει να χάσω τον έλεγχο. Είναι φωτιά που σιγοκαίει και απειλεί να κάψει όποιον την πλησιάσει. Κι εγώ είμαι ο μόνος ανόητος που στέκεται πολύ κοντά.

Το λευκό δαντελενιο της φουστανακι, ειχε λερωθεί από τις λάσπες. Ήταν συνήθεια όμως... Πάντα έλεγε στη μητέρα της να μη τα φοράει για να βγει να παίξει... Έσφιξε τη δεξιά της παλάμη , γύρισε το κεφάλι και του χαμογέλασε. Έπειτα έσφιξε την αριστερή παλάμη, χάρισε ένα ακόμα χαμόγελο και γύρισε προς τον ουρανό. Ήταν ξαπλωμένη ανάμεσα τους . Λαχανιασμενη από το κυνηγητό και χαρούμενη. Κρατούσε στις χούφτες της τα χερια τους και χαμογελούσε. Τρία μικρά παιδιά που μεγάλωναν μαζί... Πολλά τους ένωναν και άλλα τόσα τους χώριζαν... Διαφορετικές ζωές... Οικονομική κατάσταση... Ενδιαφέροντα... Τρόπος ζωής... Μα ένα πράγμα είχαν κοινό... Τη δυνατή φιλία και αγάπη μεταξύ τους... Πόσο αντέχει όμως άραγε ένας τέτοιος δεσμός με το πέρασμα του χρόνου; Πόση δύναμη χρειάζεται για να κρατήσεις τα όρια; All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια

~Η συνεχεια της ιστοριας you changed me.Ειναι απαραιτητη η αναγνωση του πρωτου βιβλιου.~ Η Κατ και ο Αρης συνεχιζουν τις ζωες τους μακρια ο ενας απο τον αλλον. Η επιστροφη της Κατ ομως στην Αθηνα θα διαταραξει τη καθημερινοτητα του Αρη.

Και στο τέλος, αποδείχθηκε πως είμασταν απλά τα παιδιά για τα οποία οι γονείς μας μάς είχαν προειδοποιήσει... (Μόλις ολοκληρωθεί το βιβλίο θα τεθεί κατευθείαν υπό διόρθωση!)