Asena hiçbir zaman kendini bir yere ait hissetmiyordu, ne yaparsa yapsın yabancıydı sanki bu dünyaya. Evde kimse görmeden gitarının tellerini hareket ettirmeye çalışıyor, kendini konserde gitarist olarak hayal ediyordu. Tek dileği her şeyden kurtulup sakin bir hayat yaşamaktı ama başına nelerin geleceğini bilmiyordu. Kulüp odasında yan yana gelip hayattan kendilerini soyutlaştırdıkları 5 kişi hayallerinin bile ötesinde olan durumlarla karşılaşacaklardı. Bir yandan arkadaşlık bir yandan aşk... Ailelerinden kaçmak isteyen gençler birbirinin sığınağı olacaktı.

"Bizim ev hep soğuk olur ki..." Derin yedi yaşındaydı; elleri kanıyordu, kalbi kırıktı. Emir on yaşındaydı; narsistti, acımasızdı ama oradaydı. On yıl sonra bugün, Derin hala ısınmayı bekliyordu. Emir ise daha fazla acı çektiriyordu. Soğuktu her yer. Herkesin nefret ettiği o adam, Derin'in "Herkesi" oldu. Bağımlılık, anksiyete ve geri dönülemez bir yıkımdı...

Bana bakarken ağır ağır kaşları çatıldı. Çözemediği değil, anlam veremediği biri olduğumu düşündüm. Senin ne olduğunu biliyor, dedi iç sesim. Ama ben de onun ne olduğunu biliyordum. Duyacağını bilerek, ''Lupus in fabula.'' diye fısıldadım. Ne dediğimi anladı, çatık kaşları ve sert yüz hatları dudaklarında oluşan gülümsemeyle birlikte bir nebze de olsa yumuşamıştı. Ancak nedense gülümsemesi tüylerimin daha çok ürpermesini sağladı.