Draco'nun eli bacağıma değdiğinde istemsizce sınıfta duyulacak bir biçimde tuttuğum nefesi bıraktım. Mcgonagall: iyi misiniz Bayan Potter Yn: iyiyim profesör sanırım biraz boğuluyormuş gibi hissediyorum. İzninizle bahçeye çıkabilir miyim? Mcgonagall : tabiki dikkat edin kendinize Draco: izninizle profesör onu yalnız bırakmayayım arkadaşımızın başına bir şey gelmesi. Profesör bizi onaylamasıyla çıkarken Harry'nin delici bakışları bizi paramparça ediyordu... ❕smut içerir ❕argo içerir

❝Kendi yaralarını sarmaya çalışırken, sevdiği kızın her geçen gün biraz daha karanlığa sürüklenişine tanık olan bir genç... Onu koruyamayışının yükünü omuzlarında taşıdıkça, en acı savaşı başkalarıyla değil, vicdanıyla verir. Çünkü bazen insanı en derin yaralayan şey, yaşadıkları değil; engel olamadıklarıdır.❞ Uyarı: Bu hikâye yetişkin okurlar için uygun olabilecek smut sahneler ve bazı okurların rahatsız edici ya da "cringe" bulabileceği bölümler içermektedir. Bu unsurlar ilginizi çekmiyorsa veya sizi rahatsız edecekse, hikâyeyi okumamayı tercih edebilirsiniz. İlk Yayın: 23 Ekim 2022 Son Yayın: 16 Nisan 2023

Bu hikayeyi sürekli Harry Potter izlerken orada olsam olaylar nasıl değişir die düşündüğüm için yazdım. Umarım seversiniz.💚🍏🐍 Not: Bu arada Draco'ya yeşil gözü yakıştırdığım için yeşil gözlü yaptım çok takılmayın lütfen.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Y/N: Ayrılalım diyorum anlamıyor musun ? Sen onu seviyorsun onunla ol Draco: Sende mi beni hiç sevmedin... * İlk kitabım olduğu için yazım yanlışları ve cringe yerler var, mazur görün *