NİKO SIRBİSTANLI BİR VATANDAŞTIR ÜLKESİ SIRBİSTANDA ÇOK SAVAŞ OLDUĞU İÇİN LİBERTY CİTYE GÖÇ ETMİŞTİR VE SIRBİSTANLI OLDUĞU İNGİLİZCEYİ ÇOK İYİ BİLMİYORDUR

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

DÜZENLENİYOR... *Kitabın değiştirilmeden önce ki ismi; MÜHÜR: Damga* «"Hayatım başlı başına bir kaosken çıkıp gelen kötü sürprizler beni hiç hoşnut etmemişti. Başıma bir bela olarak çöken Sarp Poyrazoğlu, ondan kurtulmamın tek yolunun ölmek olduğunu söyledi. Ölemesem bile yaşarken bir ölüden farkım yoktu."» «"Herkesi önünde diz çöktüren Poyrazoğlu, bakalım kendisi gibi olan kadına diz çöktürebilecek miydi? Yoksa kendimi diz çökecekti?"» Süregelen sırlar, yıllardır saklı oldukları tozlu rafından çıkıp geldi. Onca yıldır tanıdığını sandığı insanlar, eski ihanetlerine bir yenisini daha ekledi. Defalarca ihanete uğradı. En sonunda onu bu ihanetler ve sırlar azılı bir katile çevirdi. Poyrazoğlu ailesi karşılaştığı onca zorluğa ve ayrılığa dayanmışken, bunda yıkılacak mıydı? Yeniden dirilen sırlar, etrafı kan gölüne çevireceğinin habercisiydi. Bayan Poyrazoğlu dibe batacağı kadar batmıştı, ancak çıkışının olmadığının o da farkındaydı. Yüzüne savrulan sırlar karşısında neler yapacaktı? Onu öldürmek için an kovalayan ihanetçilerine ne yapacaktı? Dahası, Poyrazoğlu Ailesi mutlu olacak mıydı? 14.08.2018 ✔ Yayım tarihi. 14.08.2019 ✔ 1. Yıl. 14.08.2020 ✔ 2. Yıl. 14.08.2021 ✔ 3. Yıl. İlk hedef; 100 Bin. 10 Şubat 2019 ✔ İkinci hedef; 500 Bin. 05 Haziran 2019 ✔ Not ve Uyarı Niteliğindedir! •Kurgusu 2014'e dayanır. Yazıma ve yayıma geçmesi 2018'e. •12 yaşında (2014) olan bir kız çocuğunun hiç görmediği ve bilmediği bir yaş grubu olan bir kadına ve bir adama kurgu bakımından hayat vermesi oldukça zordur. Bunu dikkate alarak eleştirilerinizi saygı çerçevesinde yapınız. •Kişiden kişiye değişecek olan rahatsızlık unsurları -şiddet, argo, cinsellik, eşcinsellik- bulunmaktadır. •Düzenleme aşamasındadır, yazım hataları varsa, affola.