Zrodzona z wilkołaczki i wampira, posiadająca moce czarodzieja i słynny urok syren. Czy da sobie radę w świecie gdzie nikt się nie toleruje? Gdzie gatunek jej rodzicielski chce wybić gatunek ojca? Czy da radę pogodzić cztery różne gatunki kiedy tak naprawdę sama jest nimi wszystkimi?

A co jeśli okaże się że przez kolejne 30 dni musisz zajmować się potworem, który w każdej chwili może Cię pożreć? *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* Yoruko - umięśniony chłopak o długich białych włosach i złotych oczach. Jest bestią, która żywi się wszystkim co oddycha Haruka - chłopak o niebieskich oczach i czarnych włosach. Zwykły śmiertelnik, który dostał niezwykle zadanie Zadanie Haruki jest przypilnować Yoruko ponieważ ten dopiero uczy się panować nad swoją "duszą zabójcy " Czy Haruka zapanuje nad Yoruko? Czy ten jednak nie przeżyje tych 30 dni? A może z całej tej przygody wyniknie coś więcej niż zwykła przyjaźń... *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~ Jeden rozdział - jeden dzień ~Opowiadanie zawiera dodatkowy specjal pisany na prośbę czytelników ❌Wszelkie prawa zastrzeżone❌

Mieszkańcy jednego z wielu Podgórz już od wieków wpatrują się w lśniący białym śniegiem szczyt. Kiedy podróżny podczas przechadzania się po bardzo zwyczajnych, zwyczajnie brudnych i nadzwyczajnie zwyczajnie zatłoczonych uliczkach zawiesi oko na grupie ludzi, wlepiających chciwe oczy w górujący nad nimi stożek, pięć osób na raz rzuci się by wytłumaczyć takiemu co i jak. "Wy przyjezdni nie wiecie, ale tam, tam na górze, Mag ma swoją warownię. Rozumiecie, zamek. Czarodziejski. Mówią, że pono w samiuśkie południe od diamentowych kopuł światło się odbija, i tylko wtedy można ten pałac-miraż zoczyć." Po takich słowach trudno by podróżny także nie zadarł głowy, i nie próbował przejrzeć chmur w których tonie szczyt. A kiedy wszyscy patrzą w górę, kto patrzy na własne sakiewki... *gasp* 19.12.2019 - pierwsze miejsce w fantasy!

Ana żyje w cieniu rodzeństwa, które usilnie próbuje się jej pozbyć. Ojciec dziewczyny, Beniamin, grozi jej śmiercią i wykluczeniem ze stada. Wszystko zmienia dzień, w którym zostaje zamknięta w lochu przez swoje siostry. Wilczyce są zazdrosne i nie wyobrażają sobie, że Ana mogłaby zostać wybranką samego księcia. Wychudzona ucieka, przeciskając się przez piwniczne okienko, ale niedługo cieszy się wolnością. PS To nie jest najlepsza opowieść i wcale nie jestem z niej dumna, ale zostawiam ją tu na pamiątkę tego, że powstała jako pierwsza (zamotana, nielogiczna i typowa). ❤

Carmen znalazła się na polanie w niewłaściwym czasie - a przynajmniej tak myślała. Młoda wampirzyca nie zdawała sobie jednak sprawy, że ten niewłaściwy czas popcha ją wprost w ramiona przeznaczenia, a konkretnie Alfy Richarda - jej przeznaczonego. Wampiry i wilkołaki od lat są największymi wrogami, ale oni nie mają zamiaru rezygnować ze swojej miłości. W końcu to przeznaczenie ich połączyło, więc obydwoje nie mają tu za dużo do gadania. Fragment: "- Nie będę powtarzał, do cholery. Jeżeli tego nie zrobisz, bez wahania cię zabiję - warknął w moją stronę. Jak prawdziwy wilk. A na mojej skórze pojawiły się dreszcze. Czy mi się to właśnie spodobało? Zawsze uważałam się za osobę silną, o silnym charakterze i trudną do zmanipulowania. Teraz jednak moje wcześniejsze przemyślenia zostały solidnie zachwiane, a to dlatego, że jego władczy głos działał także na mnie. Kolejny raz poczułam się jak w tym głupim śnie - moje ciało mnie zdradzało, dlatego nieśmiało podniosłam głowę i zaczęłam sunąć wzrokiem po jego sylwetce aż nie dotarłam do brązowych, błyszczących oczu, w których widziałam swoje odbicie, a to było zdecydowanie ładniejsze niż odbicie w lustrze! Były przepiękne. Takich oczu nie da się zapomnieć, będą mi się śniły po nocach! Zawiał silny wiatr, zagwizdało mi w uszach. Ten cholerny zdrajca najpierw odgarnął moje włosy z twarzy, a następnie ściągnął całą perukę. Cholera jasna! Teraz wszyscy mieli widok na moje fioletowe włosy. Nie wiem, dlaczego, ale jeszcze raz spojrzałam na Alfę. Oboje patrzyliśmy sobie w oczy. Nagle ogarnął mnie dziwny spokój. Jego tęczówki z brązowych, zmieniły kolor na krwiście czerwony. Dwa wilkołaki puściły mnie, a z ust Richarda wydobyło się tylko jedno słowo: - Moja! Cholera, a co z moimi soczewkami!?"

Każdy w miasteczku Sover znał opowieści o krwiożerczych wilkołakach ukrywających się w ciemnych lasach. Każda z nich wyglądała tak samo, potwór pojawia się znikąd, zabija zwierzęta i ludzi do momentu w którym nie pojawia się dzielny śmiałek który narażając swoje własne życie ratuje osadę pozbawiając bestie życia. Aaron kiedyś wierzył w te opowieści przez które w nocy nie potrafił zmrużyć oka. Z czasem zrozumiał że wszystkie były wymyślone przez bajarzy, pijaków czy też łowców przygód próbujących urozmaicić swoje opowiastki bądź zdobyć zainteresowanie płci pięknej. Często głowy wilkołaków wiszące na ścianach czy też ich futra robiące za dywany pochodziły od zwykłych wilków. Nie było żadnych dowodów na to by człowiek zamienił się w wilka.. przynajmniej nie dla niego.