Harry'nin hayallerini gerçekleştirmek için yapması gereken son bir şey kalmıştı. Bir aşk şarkısı yazmak. • Kapak / @asharrywas ♡

"Çünkü belki de beni kurtaracak kişi sen olacaksın ve sonuç olarak sen benim tek dayanağımsın" | Oasis-Wonderwall #2-Hayran Kurgu #1-Styles #3-Harry Styles

"Neden, Vesna? Bunu neden yaptın?" "Sen de, beni yaşatmak için kendinden vazgeçmiştin." Kollarımı boynuna dolayıp, başımı göğsüne yasladım. "Ödeştik mi?" "Ödeştik." Gözlerim kapandı. Bir rüyanın içine çekildim. Harry dudağını usulca gözümün üstüne bastırdığında, bir damla yaş yanağıma doğru süzüldü. "Bal gözlüm."

"Beni sevdin mi?" Tam kalbime sapladığı bıçağı çekip çıkarmak yerine, bıçağın üzerinde duran ellerini tutmayı seçmiştim. "Çok." Gözyaşlarım akmasın diye dişlerimi sıktım. Birkaç saniye daha dayanmam lazımdı. "Çok sevdim." Işık yeşile döndü. Artık ağlayabilirdim. sulu gözüme, @MellHerondale 💖

(Bölümleri düzenliyorum! Bazı değişiklikler yapacağım. Hangi bölümlerin düzenlenip düzenlenmediğini bölümlerin başında "✓" bu işaretle belirteceğim. Eğer bölümlerin düzenlenmiş halini göremiyorsanız, hikayeyi kütüphanenizden kaldırıp tekrar ekleyin.) Lillian Jones Çok sevilen, başarılı bir şarkıcı. Kimseye bağlanmayacağına yemin etmiş, asi ve umursamaz bir kızdı. Şarkıları ve şöhreti dışında hiçbir şey düşünmüyordu. Kimse için değişmeyeceğini düşünen bu kız, Harry Styles'la tanıştıktan sonra tamamen değişti. İkisi de ünlü. İkisininde hedefleri ve gelecekten beklentileri aynı. Peki, kariyerini her şeyin önünde tutan Lilly, aşkı için neler yapabilir? Harry için neleri göze alabilir? © Tüm hakları saklıdır.

"Ophelia unutursa Ophelia olduğunu, kim gülmesin onun haline."

Bana ilk kez bakıyordu, gözlerime. Varlığımın farkına vardığı bu ilk an ben nefesimi tutmuş beklerken onun ifadesi korkuyla çarpılmıştı. İçimdeki heyecan kanatlarımı titreştiriyordu; bir tüy, ufacık bir tüy ikimizin arasında süzülmeye başladı. Öyle küçük olmasına rağmen havada asılı kalmasıyla tüm odanın enerjisini etrafında toplamış gibiydi. Kanadımdan kurtulan tüy yere ulaştığında bir şeylerin kırılma sesini duyar gibi oldum. Harry, ancak o zaman konuşmaya cesaret etti ve sesindeki endişe beni de telaşlandırdı. Sorduğu soruyu önceden biliyordum ve bu, cevaplaması hiç de kolay olmayacak bir soruydu. "Nesin sen?"

"Adı neydi demiştiniz?" diye sordu polis memuru, ama bıkkınlığı sesinden ve yüzünün aldığı ifadeden anlaşılıyordu. Aldırmadan Harry'nin tam adını söyledim ona. Parmakları hızlı hızlı klavyede gezindi. Başını iki yana salladı. "Bu isimde kimse yok." "Ne? Bir daha bakın. Onun milyonlarca takipçisi var." "Hanımefendi, bu isme benzeyen hesaplar şunlar," derken ekranı bana döndürdü. Saçma sapan hesapları gösteriyordu bana. "HARRY-EDWARD-STYLES!" diye bağırdım. Arkamda işlemeye devam eden günlük işlerin bir anlığına durduğunu, ofisteki herkesin bana baktığını hissettim ama umurumda değildi. "Bir daha bakın." Hoşuma gitmeyen bir deja-vu yaşıyordum. Yine tuhaf bir şeyler oluyordu, hissetsem de inkar etmek istiyordum. Her şey yolunda olmak zorundaydı, her şey 'normal' olmak zorundaydı. "Belki de onun için bir kayıp ilanı çıkartsak iyi olur," "Anlamıyorsunuz," Nefesimi burnumdan alıp verdim. Omuzlarım çaresizlikle aşağı düştü. "Kayıp olan benim."

Ve ben sen olsaydım, beni hiç bırakmazdım.