"Aile her zaman kan bağı değildir; bazen seni en kötü gününde kapıdan içeri alan kişidir." Birlikte geçirilen tek gece sırları olacaktı. Oysa o gece, ikisinin de kaderiydi. Cemre, Bolu'daki taş evde sona eren bir ilişkinin ardından, Ahmet Mete'yle arasında kalacak sandığı bir yakınlık yaşar. Sabah olduğunda her şeyin geride kaldığını düşünür. Ta ki o gecenin izini içinde taşımaya başlayana kadar. Ailesi tarafından dışlanan Cemre'nin sığındığı tek kapı yine Mete'ninki olur. Mete içinse bu, bir hatanın değil; kaçmaya çalıştığı hayatın başlangıcıdır. Aşk, gurur, sırlar, ihanet ve mecburiyetle örülü bu hikâyede, insanı hayatta tutan şey bazen sevgi değil; terk edilmemektir. Çünkü bazı yaralar geçmişten gelir, bazı ihanetler en yakınından.

Leyla Aktan'ın tek istediği sığınabileceği bir çatı ve bir parça huzurdu. Yeniden inşa ettiği hayatında daha fazlasını istemiyordu. Kan lekeleri ve silah sesleriyle dolu eski hayatını geride bırakmış, Alzheimer hastası bir kadının bakıcı hemşireliğini yapmaya başlamıştı. Yeni dünyası Ahsen Hekimoğlu'ndan, yaşadığı çiftlikten ve özgürce dolaştığı kırlardan ibaretti. Yıldırım Hekimoğlu ise, son birkaç yıldır ilmek ilmek işlediği bu düzenin en büyük tehdidiydi. O sert gri bakışları, acımasız sözleri ve ürkütücü varlığıyla Leyla'nın kaçtığı her şeydi. Birbirlerinden nefret etmişlerdi. Birbirlerine kapıldıkları için dehşete düşmüşlerdi. Leyla uzaklaştıkça Yıldırım yaklaşıyor, biri baktıkça diğeri yanıyordu. Bazı yangınlar zamanla sönerdi ancak onlarınki sadece harlanıyordu. Ve gecenin içinde sinsi bir yılan gibi bekleyen, kovalayan o düşman her ikisini de sarsmak için geliyordu. Leyla, Yıldırım Hekimoğlu'na sırtını dönebilir miydi? Ya da kaçtığı hayatın tam içine düştüğünü bilerek ona güvenebilir miydi? Güvendiği bir başka adamın ona bıraktığı izi sonsuza dek taşırken, bir başkasına daha kalbini açabilir miydi?

Sevdanın gönle düşüşü her zaman bir kez gerçekleşmez. Gönül, her düşene de sevda demez. İlk tohum toprağın altına gizlice atıldı. Aylarca sessiz bekleyecek. Fırtına ufukta belirdiği an yeşerecek... Sarmaşık dalları iki kişinin bileğine sıkıca sarılacak, anahtar yuvası kilitlenecekti. Anahtar kimde? Bir kurşun askerin cebinde. Ela, hayatının yeni yolunda adımlarken yanı başında elini tutan bir oğlu vardır. Aştığı yolda geride kaldığı düşünülen engeller, her seferinde tekrar karşısına çıktığından oğluyla yeni bir eve taşınır. Yeniliğin her zaman bir başlangıç yarattığına inanılsa da kaderin oyununun önüne geçebilmek hiçbir zaman mümkün olmayacaktı. Ela'yı yeni evinde bekleyen başka yol ve çok başka engeller bulunurken kader onun karşısına bir oyun arkadaşı çıkarttı. Yan komşusuyla kendini atışmalı bir hikayenin ortasında bulan Ela, gün geçtikçe hayatına açılan yeni yollara oğluyla birlikte uyum sağlamaya çalışırken bilmediği bir şey vardır. O da kapısının önünde bulduğu kutuyla dengelerin yavaşça değişeceğidir...

Güzel Günler Kulübü ve Gerçek Aşklar Kulübü hikayelerinin devamı niteliğinde, serinin son kitabı. Önceki kitapları, özellikle de Gerçek Aşklar Kulübü'nü okumayı öneriyorum çünkü bazı karakterlerdeki detaylar soru işaretleri ile kalabilir. Ne yazık ki yazarken bağımsız gibi düşünerek yazamadım. Sanki okurlar ufak detayları zaten biliyormuş gibi yazdım biraz :/ Eğer detaylara takılan biri değilseniz, diğerlerini okumadan da bunu rahatça okursunuz. Olaylar bağımsız çünkü. *** Çağatay ve Başak Demiral'ın güzeller güzeli kızı Ahu Demiral, çocukluk hayali olan savcılık mesleğinin zorunlu görevini ailesinden uzak Tatvan'da yapmaktadır. Bir gün karşısına gelen dosyada gördüğü isimle, Tatvan'daki durağan hayatı canlanır. Çünkü dosyada seneler önce ayrıldığı eski sevgilisi Kaan'ın adı vardır. Tekdüze hayata hiç alışkın olmayan ve heyecansız yaşayamayan Ahu için bu karşılaşma, bir dönüm noktası olacaktır. Kaan'ın hayatına tekrar girişinin hemen akabinde, bir de karşısına ruh eşinin çıkacağından bihaberdir. Ve kendisine taban tabana zıt, bambaşka kafalarda, bambaşka bir hayat yaşayan bu adama aşık olmaya hiç hazır değildir. Hele de hala Kaan'la tam olarak çözemediği detaylar zihnini meşgul ederken... *** Bu hikayedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir'in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

Yaseminler karanlık çökünce açar, annemin çığlığı, soluyor gibiydi. Annemin çığlığı, kökünden koparılıyor gibiydi. Yaseminler karanlıkta açmıyordu. On yedi yaşındaydım ve emin olduğum bir şey vardı, yaseminler gece ölüyordu. Ve yine zaman, bana, bir yaseminin gece vakti öleceğini kanıtlamak için işlemeye devam edecekti. Zafer Örge'nin Hazin Hikâyesi.

Telefonu elime alıp numarayı girdikten sonra Ercü Amca'ya baktım. "Ne yazacağım?" Sormamı bekliyormuş gibi öne atıldı ve "Pezevenk tohumu yaz," dedi hemen. Ağzım kararsızca açılıp kapanırken "Bu, biraz ağır değil mi?" diye sordum. "Numaramı mahkemeye verip beni dava edebilir." "Burada hakaret ettiğin kişi o değil, benim. Sonuçta o, benim tohumum ve seni dava etmeyeceğime söz veriyorum Dora. Dediğimi yap." "Parmaklarını falan kıvırmadığına emin misin?" dedim kuşkuyla. "Bunu yaptıysan yeminin geçersiz sayılır." Her zamanki gevrek, neşe dolu kahkahasını attı. "Ben bir kötürümüm evlat," diye hatırlattığında omuzlarımı düşürdüm. Haklıydı, istese bile bana kusursuz bir yemin veremezdi. Alt dudağımı kemirerek istediği şeyleri yazdım. "Eklemek istediğin başka bir şey var mı?" "Vicdansız hergele, hayırsız evlat, soysuz piç-" "Bu doğrudan şahsına hakaret," diyerek onu uyardım. "Onun soyu da benim ve seni dava etmeyeceğimi söyledim. Elini korkak alıştırma Dora, hadi yaz ona. Bu yaşlı adamın intikamını al." "Ehm tamam," dedim pes ederek ve bildiğim en vurgulu hakaretleri düşündüm. "Mankafa, ahlak yoksunu, kibir yuvası, kokuşmuş surat, sen işe yaramaz yırtık bir galoşsun ve tek vasfın insanların bileğine takılıp onları rahatsız etmek." Yazdıklarımı yüksek sesle okuduğumda Ercüment Amca neşeyle güldü. "Galoş oldukça yaratıcı, bunu sevdim. Hemen gönder." "Bunlar doğrudan hakaretler. Kesinlikle beni dava edecek." "Bunu yapamaz," dedi kendinden emin bir tavırla. "Yapacak olursa karşısında dedesini bulur." "Teşekkür ederim ama bu, beni hiç rahatlatmadı. Hatırlatırım seni bir bakım evinin kapısında buldum. Hem de aidatını ödemediğin için sokağa atılmıştın."

Eski Hat kitabımdaki Betül ve Kadir karakterlerinin kurgusudur.

"Dayan," dedi yalnızca. Enise'nin kalbi bin yerinden çatladı. "Her şey bittiğinde, benden kurtulacaksın Enise Temren. İpsiz bir çıtalı gibi, göklere salacağım seni. Yapman gereken tek şeyi biliyor musun? Yapman gereken tek şey dayanmak. Dayan. Ben bu kafesin kilidini senin için de benim için de açmak üzere geleceğim. O zamana kadar sadece dayan, Enise Temren. Sadece dayan."

Reyhan, genç yaşta anne olmuş, dünyasını oğlunun etrafında kurmuş bekar bir kadındır. Cihan ise hayatın bütün zorluklarına rağmen kızına hem anne hem baba olmaya çalışan, bunu başarabilmek için hayatla oldukça inatlaşan bekar bir babadır. İkisi de aşkı çoktan geride bıraktıklarını sanarken, bir doğum gününde karşılaşırlar. Yıllarca kendi kalplerini susturup çocuklarını her şeyin önüne koyan iki insanın yolları kesiştiğinde, ilk kez birbirlerinin önceliği olmayı öğrenirler. Ne var ki bazı aşklar, başlamadan önce bile sınanmaya mahkûmdur. 🐦‍🔥 • Bekar Ebeveyn • Yavaş Filizlenen Aşk • Derin Aile/Arkadaşlık İlişkileri • Yaralı Kalpler •Yetişkin İçerik