KADİM MÜHRÜN KEHANETİ - 1.KİTAP Kehanet yazıldı geçmişin solmuş cesedine, Bitti hikaye onun amansız ölümüyle. 🔮 Gölgem önümdeydi. Zamanın kırıklarıyla fısıldaşır, Unutulmuş lanetleri omuzlarıma yüklerdi. Ölümün kucağındaydım, Düşmüş meleklerin ağıtından örülmüş kemiklerin tınısıyla bir mühür kazındı bileğime. Geldiğim soy köklerimi parçaladığında dirilişime sebep olan görevi verdi. Bir bebek doğdu ve ruhu, Zamanı delen bir esir gibi başka bir evrene aktarıldı. Büyü yasak, çünkü soyun atası tanrının gizli adını öğrendi. Avcılar pusu kuruyor, gölgeler bekliyor ve ölüm tanrıçası, mühür ve kehanetin gölgesinde yalnızca kendi amacına sessizce hizmet ediyordu. O küllerinden doğdu, yıkımı başlattı. "Yirminci taşkın yılında özün bileğine işlenecek, gizli ismin soyunun kanlarıyla köklerinden yeniden doğacaktı." "Yirmi birinci taşkın yılında atası ona görünecek, masum bir bedeni dar ağacına asacak, ağaçlara yıkıcı adını dolunayı katlederek yazacaktı." "Yirmi üçüncü taşkın yılında çalınan ad kanla geri dönecek, ruh ve beden birleştiğinde geçmiş yeniden doğacaktı." 🔮 AÇIKLAMA: Kitap kurgusunda Mısır Mitolojisinden ilham alınmış, esinlenilmiş ve başka bir evren yaratılmıştır.

O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. "Sen avcı, benim ruhumda kayıplar bıraktın. Ben onların her birini günlüğüme yazdım. Kork benden, ölüm bizi ayırana dek." Gölgelerin arasında, çakan şimşeğin, esen rüzgarın, yağan yağmurunun ardından yeryüzünü paramparça etmek isteyen gök gürültüsünün sesi duyulmuş. "Emin misin cadı!" 🎲 NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.