0535*: Pişt buraya bak komutan 0535*: ve gelecekteki karınla tanış Küfür içerir! Lütfen rahatsız olucaklar okumasın. UYARI: KÖTÜ YORUM YAPACAKSANIZ OKUMAYIN *** Başlangıç: 10.01.22 00.00 Bitiş: 30.05.23 02.35

İlker Abi: Polis ihbar hattını rahatsız etmeyi ne zaman bırakacaksın? İlker Abi: Senin kolundan tutup karakola getirince mi, yoksa dört duvar arasına tıkılınca mı? Başak: Hayır yaa! Başak: Ben değildim o, kuzenim yazmış abi benim telefonumdan.

"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

(Yetişkin içeriktir) Rahatsız olacaklar girmesinn!!

+18 Açelya: Eflan acil bak! Açelya: *fotoğraf (Açıldı) Açelya: Buluşmada bunu giyeceğim nasıl? Doruk: O dallamayla buluşmaya gecelik giyip mi gideceksin? (Görüldü) Açelya: Doruk abi? Doruk: Efendim, Açelya. Doruk: Sen böyle bana her kızdığında abi mi diyeceksin? Açelya: Abimi sormak için durmadan bana yazdığın için fotoğrafı gönderirken senin ismine dokunmuş olmalıyım, kusura bakma. Doruk: Önemli değil. Doruk: O gecelikle gitmeyi düşünmüyorsun değil mi? Açelya: Gecelik değil bu Doruk abi, elbise. Doruk: Abi abi yeter da! Doruk: Nasıl elbise bu? Devamı nerde bunun? Açelya: Bu kadar işte neyini beğenmedin? Doruk: Kumaştan çalmışlar resmen. Bir de para verdin buna. Doruk: Git geri ver devamını yapsınlar öyle versinler. Açelya: Doruk abi, elbise bu kadar. Açelya: Senin beğenip beğenmemen beni alakadar etmez, önemli olan benim beğenmem. Açelya: İyi günler. (Açelya çevrimdışı) Bölüm günleri; Pazartesi-Çarşamba-Cumartesi Sadece bir kitap olduğunu unutmayalım ve ona göre yorum yapalım lütfen. Karakterlere küfür etmeye gerek yok. 28.7.22 Tüm Hakları Saklıdır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?