Ebru, kahvenin buğusu arasında gözlerini ondan ayıramıyordu. İçinde tanımlayamadığı bir yakınlık, sanki yıllardır eksik kalan bir parçayı bulmuş gibi bir his vardı. Dudaklarından, düşünmeden döküldü sözler: Onu ilk gördüğümde... gözlerin çok tanıdık geldi. Sanki yıllardır seni beklemişim gibi. Arjen, derin bir sessizliğin ardından hafifçe gülümsedi. O gülüşte sıcaklık değil, hesaplı bir gizem saklıydı. Gözlerini ondan hiç ayırmadan, yavaşça konuştu: "Belki de bekledin, Ebru. Ama bil ki... beni sevmek, bir bedel ödemektir." Ebru'nun yüzünde şaşkınlık belirdi. Kalbi hızla çarparken, bu sözlerin ardındaki anlamı kavrayamıyordu. Kaşlarını çatıp sordu: "Ne demek istiyorsun?" Arjen'in sesi alçaldı. Sözcükleri, tehdit ile çekiciliği aynı anda taşıyordu. Dudaklarından çıkan cümle, bir yemin kadar keskin, bir tuzak kadar cezbediciydi: "Bana âşık olursan... geri dönüşün olmaz. Ya benim olursun... ya da hiç kimsenin."

*Yaş farkı içerir.!* Bulut mahallesi. Günümüze nazaran hala eski dönem mahallerinin samimiyetini içeren, güleç ve babacan esnafları olan, içinde altın gününden altın gününe koşturan teyzeleri barındıran, eh tabi camdan cama, kulaktan kulağa dolanan dedikoduları da bulunan İstanbul'un mahallesi. **** "Uzaklaştım evet!" "Neden ya neden? Uzaklaşınca ne oldu? Kaçabildin mi bari Sehran abi?" "Bana her abi dediğinde, sana sevdalı olan bu siktiğim kalbi, bin parçaya bölünmüş gibi acıdığında ve aldığım nefes göğüs kafesime kadar acıtınca anladım. Uzaklaşmanın da kaçmanın da bir anlamı olmadığını!

"Eskiden, çok eskiden insanlar göç yollarını turnaları izleyerek bulurlarmış. Nerede su varsa, nerede toprak bereketliyse turnalar oradan geçermiş. Bir kervan bir gün sırtlarında çocukları, torbalarında tohumları turnaları takip etmişler günlerce, gecelerce. Ama yolun sonunda kuşlar ikiye ayrılmış. Biri doğuya gitmiş, biri batıya... Kervan durduğunda hangisi doğru yol diye sormuş içlerinden biri. En yaşlı olanda Turna kuşunun gittiği hiçbir yön yanlış değildir, sen hangi kuşun ardından yürürsen orası senin yuvandır artık demiş. Çok sevdiğim biri bana sen de öyle olacaksın demişti. Uçacaksın, kaçacaksın, kaybolacaksın ama sonra sana ait olan o çatının ucuna konacak birine yuva olacaksın demişti." Ben de şimdi yönümü bulmak için avuçlarımın arasında kalmış o tişörte bakıyordum. Bir turna olarak içimde birini yuvasız bırakmış olmanın çırpınışını duyuyordum. "Ben yolumu da yuvamı da bulmuştum aslında..." Boğazıma bir yumru oturunca içimdeki yüzlerce kuşun bağrışını duydum. "Sonra yolumu şaşırdım, yolunu şaşırttım. Yuvamdan oldum, yuvasından ettim. Şimdi tekrar yolumu bulmak, o yuvaya geri dönmek istiyorum." "Bir Mahalle Hikayesi."

"Arabanı çektiğin yer babanın malı mı komutan efendi?" dedim, elimdeki pazar poşetini yere sertçe bırakırken. Adam durdu. Sanki biri ona küfretmiş gibi ağır ağır bana döndü. Siyah gözleri benim gri gözlerime değdi. Üstten üstten bakıyordu bana. Sarı saçlarımın dağınıklığına, terli esmer alnıma, elimdeki patlıcanlara baktı. Sanki ben bir böcekmişim gibi. O, emir vermeye alışmıştı. Ben ise emir demiri keserse, o demiri büker eline verirdim. "Sen," dedi sertçe. "Sesinin tonuna ayar ver. Karşında askerin yok." Benim sigortalar attığı için güldüm. "Askerin yok ama karşında Güz Dağdelen var komutan bozuntusu. Burası senin kışlan değil, bizim mahallemiz. O arabayı ya şimdi dar sokak ağzından çekersin ya da ben camları aşağı indirirken senin o suratını pazar poşetimdeki patlıcanlarla tanıştırırım!" Mahallede çıt çıkmıyordu. Mübeccel teyze elindeki bamyayı yere düşürdü. Necibe teyze "Güz, kızım yapma" diye fısıldadı ama ben geri vites bilmezdim. Baras bir adım attı üzerime. Boyu posu devrilsin, gölgesi üstüme düştü. O kadar yakınıma geldi ki kokusu burnuma doldu. Ama ben geri adım atacak kadın mıydım? Çenemi diktim, gri gözlerimi simsiyah bakışlarına mermi gibi sapladım. "Çekmezsem ne olur?" dedi, yüzünde tek bir kas bile oynamadan. Acımasızdı, belli. Kalbi buz tutmuş, dünyayı sadece emirlerden ibaret sanan bir adamdı bu. Gözlerimi ayırmadan, omuz silktim. "Olacakları akşam haberlerinde izlersin" dedim, elimi belime atarak. °•° 35 yaşında evde kalmış bir kadın ve 37 yaşında duygusuz komutanın hikayesi. İkiside birbirine asla haz etmez, sebebsiz yere birbirlerine nefret ederler. Peki bu nefret bir gün aşka dönüşecek mi?

Modern 21 yaşında bir kızın, muhafazakar dul çocuklu 33 yaşında bir adamla evlilik hikayesi. Bir mahalle kurgusudur. Dark Romantic gibi kurgulardan uzak, safe place kurgusudur.

Bu kitapta +18 içerikler vardır.Güçlü bir kadın karakter,hedefleri ile aşkı arasında dengeyi kurabilecek mi ?.Rahatsız olacak okumasın. Ben adım gibi Devrim bir kadın olmak isterken.Kimsenin hayatımda söz hakkı vermeden...Onun gelip beni alt üst etmesine izin vermek istemiyordum.İster istemez ona çekiliyordum.Hiç unutamadığım kokusunun değişip değişmediğini göz göze geldiğimizde daha çok merak ediyordum. Yanıma oturduğu esnada -Düzgün bir kıyafet almaya paran yetmiyorsa yardımcı olayım demişti. O an elimin tersiyle ağzına vurasım geldi. Kendini ne sanıyordu,kim sanıyordu,kim olarak bana karışıyordu. ~~~~ O arsızla bende olabilirdim. "Senin bende bıraktığın izleri neden saklamak isteyeyim ki" Derin bir nefes verdi. "Güzelim beni çıldırtmak istediğinin farkındayım" Boynuma başını sokmuş nefes almıştı. "Yapma"demişti. Belimden daha sıkı tutup beni indirmişti,bu bir uyarıydı anlamıştım. #1 kısas 05.09.24-18.09.24 #2 kariyer 19.10.24 #3 basari 19.10.24 Hikaye,olay örgüsü,kapak hepsi bana aittir.Kopyalama -alıntı -benzerlik gibi durumlarda telif hakkına başvurulacaktır.

mafya, aşiret, anlaşmalı evlilik. "Senin için dünyayı yakarım, Mersa." dediğinde, nefesinin suratıma çarpması beni ürpertti. Kesinlikle ondan böyle bir hamle beklemiyordum. Nefesinin suratıma çarpmasından dolayı kendiliğinden birkaç adım geriye gittim. Sırtım duvara yaslanınca, iyice yakınıma geldi ve kafasını eğerek yüzümüzü eşitlemek yerine, bir elini çeneme yerleştirip kafamı kaldırarak ona bakmamı sağladı. "Ne bir başkası, ne de bütün dünya. Çok istiyorlarsa çıksın karşıma. Senin için gözümün kararmayacağını mı sanıyorsun?" dedi, sözlerini bir bir yapacağını biliyordum. Bunu bilmek sertçe yutkunmama sebep oldu. 05.11.24

Züleyha, abisini hapishaneye görmeye gittiği zamanlarda sadece göz göze geldiği bir adamın hayatını değiştireceğini bilmiyordu. O göz göze geldiği adamın kendisine takıntılı olacağını da bilmiyordu... Mübrem: çok gerekli olan şey anlamına gelir. *Zaman kurgusudur.

"Alphan... Çok sıcak." Sesimin normal bir sıcaklıktan bahsetmediği bariz açıkken hızlıca arkasını döndü. Komodinin üzerinde bir şeylerle ilgilendiği sırada eliyle odasındaki balkonu gösterdi. "Balkona çıkabilirsin istersen." Sesimi çıkarmayıp ona doğru yaklaştığımda gerilen bedeni beni daha da çekiyordu sanki. Tam arkasına geldiğimde elimi kaldırıp sırtına koydum. "Balkona çıkmak istemiyorum." Bana doğru döndüğünde gözleri kısa bir an dudaklarıma düştü. "Ne yapmak istiyorsun? Klima bozuldu, açamam." Başımı iki yana salladım. "Klima da istemiyorum." Kenarda yumruk olmuş ellerinden birini tutup belime doğru koydum. Başı biraz bana doğru eğilirken parmak ucuma çıktım. Dudaklarımızın mesafesi azaldığında parmaklarını tenime bastırdı. Derin bir nefes aldım. "İçim yanıyor gibi hissediyorum Alphan. Bana sen yardımcı olmalısın." Yaren Pınar & Alphan Emir Bir Kere Gelir - Yedinci Ev Yazıma Başlandığı Tarih : 20 Temmuz 2023 İlk Bölüm Yayın Tarihi : 22 Haziran 2024

Yüreğime ilmek ilmek işledin kendini.