Ela: abim de iki Doruk var Ela: biri Doruk(t) biri Doruk(h) Ela: biriniz tıpçı diğeri hukukçu diye böyle kaydetmiş Ela: anlamadım nereden bileyim ki & kitabımda lütfen reklam yapmayınız.

Selin, hasta kardeşine bakmak ve evin masraflarını karşılayabilmek için üniversiteyi bırakmak ve çalışmak zorunda kalmıştır. Hayat onun için katlanmak zorunda olduğu bir yüktür. Ancak fırtınalı bir gece aceleyle eve dönmeye çalışırken kayıp düşer. Yıldırımın çarpmasıyla yerde görünmez bir geçit oluşur, etraftaki insanlar geçide sürüklenir. Bunların arasında Selin'de vardır. Geçtin ardında, canavarların kol gezdiği, güçlülerin hayatta kalacağı ve güçsüzlerin yem olacağı bir dünya vardır. Selin, geçide çekilen diğer insanlardan daha güçsüzdü, çünkü o ne dövüşmeyi biliyordu ne de hayatta kalmak için bir yeteneğe sahipti, onun sahip olduğu tek şey iyi yüreğiydi. Herkese yardım etmeye çalıştı, insanların hayatını kurtarmak için fedakarlıklar yaptı, peki ne kazandı? İhanet... Selin, yaptığı onca şeye rağmen canavara yem edilmişti. Tek başına ormanın derinliklerine kaçtı, saklanacak bir yer arıyordu. Ve sonunda bir mağaraya girdi. Karanlık, ıssız, kan kokan. Mağaradan çıktığında, o artık eski Selin değildi. Bu seçilmiş olanın değil, ölmemek için güçlenmek zorunda kalan birinin hikayesi. En güçsüzün, yıkılmayan iradesiyle kendini kanıtladığı ve en üste doğru tırmandığı bir hikâye.

Yüzlerce yıl cadılar toplumda daima yanlış anlaşıldı. Başta minnet sonrasında haset ve en sonunda korkuları düşmanlığa dönüştü. Bazıları güç edinmek için ona taptı bazıları korkularından ırkımızı avladı. Gölgelere saklanmaya mecbur bırakılan diğer ırklar gibi... Sonunda dünyaya hükmeden insanlık kendi yok oluşunu getirdi. Yüzlerce yıl uyuyan Kadim Cadı Valerec Eilese de Bretia ruhunu sakladığı çanağı bulan kişi tarafından uyandı.

İnsanlık bir kez daha kendi sonunun eşiğine geldiğinde, Üç büyücü, üç büyük Tanrıça'ya güç için yalvardı. Selene gecenin derinliklerinden suikastçilerin doğuşuna güç verdi, Gölgelerin içinde sessizce süzülen ölümün kollarını açtı. Hekate kırmızının kudretini vampirlere bahşetti, Keskin gözlerin ve kanın karanlık sırlarını onlara sundu. Artemis doğanın özünü şekil değiştirenlere aktardı, Ormanın kalbinde doğanın gücünü kontrol eden varlıklar yükseldi. Ben Karina Visroh. Tek hedefim var, Soyluların en güçlü varisi Valerian Nigmora'yı yenmek Ve bu diyarın komutanı olmak. Gücün, ihanetin ve kaderin kesiştiği bu dünyada Karanlıkla aydınlık arasındaki ince çizgide, Benim destanım yazılacak.

Annesinin ölümünün üzerinden henüz iki gün geçmişken anneannesinin ağzından kaçırdığı sır ile Sumru Özge'nin hayatı tepetaklak olur. Sumru Özge ise hem bu sarsıcı gerçek ile hem de hayatına yeni giren insanlara alışmaya çalışır. Bu hikaye, onların hikayesi. Yeniden doğuşun hikayesi.

Klişe ama orjinal karışan bebekler klasiği... İlk yayımlanma tarihi: 19.11.2022 Final yayımlanma tarihi: 29.07.2023

Yüreğimde kor bir ateş...Yaktıkça,yakıyor o kadar çok yakıyorki sanki hiç yanmamışım gibi acımasızca.Yavaştan sarıyor bedenimi alevler.Yaklaşan herkesi küle çeviriyor,yok ediyordu.Peki bu yangının sebebi neydi? Çocuk olmam mı? Yoksa kız olmam mı? Hangisiydi beni bu ateşler üzerinde yürüten? Daha küçüğüm ben oysa.Bunca acıyı bunca şeyi taşıyacak kadar güç yok dizlerimde.Bir rüzgar esse savrulacağım.Bir bardak misali kırk parçaya ayrılacağım. Ben kim miyim? Ben Düş,yarım kalan düşlerin sahibi. ••• Bu kitapta şiddet ve psikolojik şiddet yer almaktır.Hiçbir şekilde çocuk gelini desteklememektedir.Abi kurgusudur. Kırıklar#1(30.01.2025) Düş#1(30.01.2025) Abi#2(19.02.2025) Hissizlik#1(28.01.2025) Gerçek#1(03.03.2025)

➥ Alina, uzun zamandır abisinin en yakın arkadaşına aşıktı. texting ARKADASLAR BILIYOM İTÜDE TIP YOK😭

"Yanisi şu demek oluyor İlhami Bey," dedi hemen karşımda sonuçlara bakan doktor. Elimdeki telefonu sıkı sıkıya tutarken nefes dahi almadan dinliyordum karşımdaki adamı. Elindeki kağıtlardan başını kaldırıp sıkıntıyla iç çekti. "Her şey tahmin ettiğiniz gibi. Afitap sizin biyolojik kızınız değil." Beklediğim kelimeler doktorun dudaklarından tek tek dökülürken yutkundum. Başka ne yapabilirdim ki o an? Ne bir gözyaşı aktı gözlerimden ne de şok dolu bir nida çıktı dudaklarımdan; dediği gibi, her şey tahmin edilebilirdi. Başımı eğebildim sadece. Sanki yanlış bir şey yapmışım gibi tekrar tekrar yutkundum. Bu yaşadıklarım hangi günahımın cezasıydı? Ya da ne tür bir günah, tüm hayatımı bir anda hiç edebilirdi? Yüzüm yanıyor, başım çatlıyordu. O an çok şey istiyordum ama listenin başını yok olmak çekiyordu. Evet, o an sadece yok olmak, kimse tarafından tanınıp bilinmemek istiyordum. Şu koca evrende hiçbir önemi olmayan küçücük bir nokta bile olsam bir an bu evrene bile fazla gelmiştim sanki. Birileri bağırıyor, ağlıyor hatta feryatlar ediyordu. Kimi mutlulukla haykırıyor, kimi bunca yılın hesabını kime soracağını bilememiş gibi Allah'a yakarıyordu. Bana sesleniyorlar, adımı söylüyorlar hatta bana dokunuyorlardı. Garip olansa o an hiçbir şey hissetmiyor oluşumdu. Ne hissetmeliydim ki? Sonuçlar açıklandığından beri hiç başımı kaldırmadan elimdeki telefona bakıyordum. Bana sesleniyorlardı, başımı kaldırıp onlara bakmıyordum. Dakikalar önce titreyen telefonuma gelen bildirimlere baktım nemli gözlerle. Whatsapp'tan 2 bildirim. ilgi kaşarları ve mutlu yaşamları ✨💖 ballikiz: YANİ ŞİMDİ SEN BANA DOĞUMDA KARIŞTIĞINI VE ASLINDA İSHALMİ AMCANIN ÖZ KIZI OLMADIĞINI MI SÖYLÜYORSUN? ballikiz: OH! MY! ALLAH!