Kehanetlere inanır mısınız? Ya da aşka? "Aslında en iyi aşk, değil tanımak, hiç görmediğin kişiye duyulan aşktır." Der Orhan Pamuk. İşte bu yönüyle aşk, kehanetten ayrılır. Önceden bilemezsiniz aşık olacağınızı. Sezemezsiniz. Seçemezsiniz. Bir parçam haline gelen tarot kartlarım bile aksini söylerken kalbim delicesine onu istedi. Kapıldım rüzgarına. Savruldum ayazında. İşte o gün anladım. Aşk denilen illet, tüm kehanetleri önünde diz çöktürecek bir kudrete sahipti.

❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Texting değildir. TAMAMLANDI. Tek sosyal hayatı oynadığı oyun olan Ezgi, bir gün klanlarına katılan bir ekiple oyuna girince işler beklemediği bir noktaya evrilir ve klandan atılır. Yaptığı hatayı telafi etmek isteyen Tibet ve davulcu tayfası arkadaşları Ezgi'nin sıkıcı hayatına şenlik olup katılır. Ezgi hiç tanımadığı ve yüzlerini bilmediği bu ekiple oyun oynayıp eğlenirken Tibet'in ünlü bir Youtuber olduğundan habersizdir. Ezgi ve yeni arkadaşlarının birbirinden eğlenceli maceralarına şahit olmak isterseniz bir tık ötenizdeyiz. Gelirken çekirdeğinizi almayı ve kolanızı açmayı unutmayın. İçerisi hararet yapıyor.. ^.^ Başlangıç Tarihi: 30 Mayıs 2025 Her gün yeni bölüm geliyor. Genel Kurgu 1. Romantizm 2. Genç Kurgu. 2.

Hiç kapanmamak üzere açılan yaralar, kanamaz. İz bırakır. Ve o iz sonsuza dek geçmez, Yanı başında kalır.

Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas'a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla, kendisine sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi" --- Başlama tarihi: 26.01.2025. Tüm hakları saklıdır. Senaryo çalınması durumun da gerekli işlemler başlatılacaktır.

0551****: Hayırlı akşamlar. 0551****: Şu güzel nur cemaliniz benim başımı döndürmüşken rahat bir uyku çekmeniz büyük haksızlık değil midir?

🏆 WATTYS 2017 KAZANANI🏆 Seren Çağrı on yedi yıllık hayatının sorunsuz ilerlemesini üç özelliğine bağlıyordu; Gücüne, sabrına ve cesaretine. Bu özellikler sayesinde birbirinden sorunlu üç abisiyle başa çıkabiliyor, lise takımında oynadığı futbol ile erkeklerin yüreklerine korku salıyordu. Ta ki geçirdiği trafik kazasına kadar. Seren kazadan sonra gözlerini açtığında kendini narin kolej kızı Asel Demir'in bedeninde bulur. Kendi bedenine nasıl geri döneceğini bulmaya çalışırken Asel'in bedeninde okuduğu yatılı okula gidecek, söylediği her sözle tepesini attıran bir ukala, yaptığı her hareketle başına iş açan bir kötü çocuk ve Asel'in hayatını cehenneme çevirmeye yemin etmiş bir kız çetesiyle uğraşmak zorunda kalacaktır. Bu romanda yanlışların nasıl kenetlendiğini okuyacaksınız.

.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Adalet, ne acı ki adalet yolunda giderken sevdiklerini bile tanımazsın. Eğer sevdiklerine ayrıcalık sunuyorsan o şey adalet değildir. İşte benide sarsan nokta bu adalet için sevdiğim adamı elinde kelepçe ile cezalandırmak. Yasaktı bizim ilişki. Zıttık, siyah la beyazın aşkı gibi geceyle gündüzün uyumu gibi uyuyorduk ama bir araya gelmemiz imkanzısdı ben onu kendi ellerimle özgürlüğünü almıştım. O ise benden vazgeçmemek için özgürlüğünden vazgeçmişti. O gün bana şunları dedi; "Sen adalet yolunda gittiğini sanıyorsun ama bu gittiğin yol adalet değil" dedi elleri kan içinde. Ne demek adalet değil?! "Peki ya ne?" dedim öfkeli içinde. Adalet için doğan birine bunu demek en büyük hakaretti. Güldü ama gülüşünde acı vardı. "Anlayamazsın" neydi bu şimdi neyi anlayamazdım? Neden bahsettiğini anlamadım ama daha fazla sorgulayamazdım çünkü şu an bir uçurum kenarındaydık. O uçurumun dibinde bende on adım ötede onu ikna etmeye çalışıyordum. Ve baskı yaparsam her an atlayabilirdi. Bunu istemiyordum. "Peki... Tamam" dedim sakın kalmaya çalışarak. "Gelirmisin yanıma, lütfen! Korkuyorum" dedim yarı ağlamaklı bir halde. "Neyden, benim yüzümden suçlanmaktan mı?" dedi acı Çeker gibi. Neyin acısıydı bu? "Hayır! Salak adam ölmenden eğer oradan atlarsan!..." Dedim yalvararak. "Evet, eğer atlarsam ne?" dedi alayla. "Eğer oradan atlarsan! Seni asla affetmeyeceğim" dedim emin bir şekilde. Evet atlarsa onu affetmeyecektim, asla! Gülümsedi. Ama gözleri bana yalvaran bakışlar atıyordu. "Affet" dedi. Ne dedi? Affet mi? Atlayacakmıydı? sanırı- NE! ATLAYACAKTI! Geriye basan bir adım ve ardından gelen çığlık sesi işte herşeyi açıklıyordu. Atlamıştı...