𝒉𝒐𝒖𝒔𝒆 𝒐𝒇 𝒃𝒖𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒄𝒓𝒂𝒏𝒆𝒔 ❛❛ligeia'nın hayattaki en büyük amacı, gitmeden önce katladığı bütün turnaları yakabilmekti.❜❜ short story © may 2021 by indantesinferno

Yazmanın keskin kenarları, okumanın büyük ağırlığı, sıcak nefesinin gizi ve bir avuç vaveyla denklemi.

kız ondan gitti çocuk ona sesini bahşetti bilseydi sesini duyacağını daha önce feda ederdi kendini "seni duyuyorum." diye fısıldadı kız çocuğun dudaklarına uzanmadan önce. "seni duyuyorum. ruhunun sessizliğini duyuyorum. benim için sessizce atan kalbini hissediyorum. şimdi de benim için hiç açmadığın dudaklarının tadına bakacağım, ses tellerine dokunmak için." çoçuk dudaklarını araladı. ilk kelimelerinin ağıt olacağını nereden bilebilirdi ki? pişmanlığı onu boğuyordu. geç kalmıştı işte. hayattaki en değerlisine en çok istediği şeyi bahşedememiş bir gereksizdi o. her ne kadar onunkiler geç kalınmış kelimeler olsa dahi söyledi: "şimdi sessizliği kucaklayan sensin ve ben seni duyuyorum." [Tüm hakları saklıdır. İznim harici kopyalanma durumunda hakkınızda yasal işlem başlatılacaktır.]