Κάποτε την φώναζαν πριγκίπισσα... Ύστερα η πριγκίπισσα πάγωσε στο χρόνο , πόνεσε και χάθηκε. Πλέον, θυμίζει περισσότερο τον μεγάλο κακό λύκο στα παραμύθια... Το κοριτσάκι μεγάλωσε και έγινε γυναίκα και...και αυτή η γυναίκα δεν μοιάζει με τις άλλες. Ο λύκος στο δικό της παραμύθι είναι η ίδια... Όλοι οι άλλοι; Είναι απλά σκυλιά... Ή ακόμα καλύτερα, κοπρόσκυλα που μαζεύει και τα αναλώνει... Έτσι βλέπει τους άντρες άλλωστε, σαν αναλώσιμα , άχρηστα και ανάξια όντα... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Ο Αχιλλέας Ξενάκης ήταν μόλις 18 όταν μαζί με την καλύτερη του φίλη μετακόμισαν στην Αμερική με σκοπό να να κατακτήσουν τα όνειρα τους. Σήμερα 9 χρόνια μετά ο Αχιλλέας έχει μετονομαστεί σε Τζεισον Mason και έχει φτάσει στην κορυφή. Εχει όλα όσα πάντα ονειρευόταν Φήμη, Δόξα, Χρήματα και Γυναίκες...Αισθάνεται ολοκληρωμένος... Είναι όμως?

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

...οδηγούν τη μυστηριώδη Νάντια στη Ρώμη, όπου τα δεδομένα της ζωής της πρόκειται να αλλάξουν δραματικά από τη μία στιγμή στην άλλη!

Στα γραφεία του περιοδικού Woman η Κλειώ νιώθει να πνίγεται σε ένα ρόλο που δεν της ταιριάζει. Το γέρικο αφεντικό τα έχει χάσει και τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Όλα θα αλλάξουν με τον ερχομό του- άγνωστου ως τώρα- Κρίστιαν από την Αμερική...

Ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας... Με το που η Καλλιστώ άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο, το πρόσωπο του Ορέστη ήταν αυτό που έμεινε αποτυπωμένο στο μυαλό και την καρδιά της... Όταν εκείνος έφυγε στο εξωτερικό για να σπουδάσει εκείνη ένιωσε να γκρεμίζεται ο κόσμος της... όταν έμαθε ότι παντρεύεται πίστεψε ότι τελείωσε η ζωή της... Κι όμως, βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει και να διαλέξει τη δική της μοίρα. Ώσπου ένα βροχερό ανοιξιάτικο βραδινό εκείνος επιστρέφει στη ζωή της και είναι πολύ διαφορετικός από τον Ορέστη που εκείνη θυμόταν... Όταν της ζητεί τη βοήθεια της να ξαναστήσει τη ζωή του, εκείνη του την προσφέρει και προσπαθεί να καταπνίξει τα συναισθήματά της... Αλλά αυτό που δεν της είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ήταν ότι ίσως και ο Ορέστης να είχε ακριβώς τα ίδια κι ακόμη εντονότερα συναισθήματα για εκείνη... @Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική ή περιληπτική, ή η απόδοση κατά παράφραση ή διασκευή του περιεχομένου του βιβλίου με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό. Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα. Θα υπάρξουν νομικές συνέπειες. All rights r

Ο σταρ του κινηματογράφου Παύλος Μακρής κυνηγά την επιτυχία όπως και κάθε θηλυκό απολαμβάνοντας τη διασημότητά του. Ο όμορφος και γοητευτικός ηθοποιός έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει όταν το θέλει. Μέχρι τη στιγμή που συναντά τη μυστηριώδη και εκνευριστική σεναριογράφο Μυρσίνη Λάμπρου που είναι όλο απαιτήσεις και του φέρεται απαξιωτικά. Και αν και είναι η μόνη γυναίκα που δεν τον ελκύει για να την κατακτήσει, η περιφρονητική συμπεριφορά της τον προκαλεί να της αποδείξει ότι κάνει εντελώς λάθος για το άτομό του... Στην προσπάθεια αποπλάνησης της σεναριογράφου ο Παύλος ανακαλύπτει πως τελικά ίσως δεν είχε ερωτευθεί ποτέ γιατί για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.. και ίσως η Μυρσίνη ήταν αυτή που περίμενε... αλλά εκείνη μοιάζει απρόσβλητη στη γοητεία του και εντελώς δύσπιστη στον τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων του... Πώς μπορεί να πιστέψει στα παραμύθια μία γυναίκα που έγραφε μόνο για προδοσίες και πληγωμένες αγάπες; Και ο Παύλος Μακρής μοιάζει εντελώς άπιαστο όνειρο... κι όσο κι αν θέλει να το ζήσει πρέπει να διαφυλάξει την καρδιά της... @Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αν

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

"Πέρασαν τόσα χρόνια...Γιατί περίμενες τόσο για να επιστρέψεις; Δεν είναι μήνες Μαρίνα, χρόνια είναι..." Τον κοίταξε και απόρησε έκπληκτη με την ερώτηση που βγήκε από τα δικά του χείλη. Μια ερώτηση που ίσως την περίμενε από το Δημήτρη... Την κοιτούσε διεισδυτικά, λες και προσπαθούσε να δει μέσα στην ψυχή της. Λες και ήθελε να καταφέρει να διαβάσει τις σκέψεις της. Έμεινε να τον κοιτάει. Τα μάτια του είχαν πολυ ξεχωριστό χρώμα. Σκούρο πράσινο, σχεδόν κυπαρισσί. Ποτέ δεν τα είχε δει από τόσο κοντά. Η Μαρίνα αποφάσισε να επιστρέψει, στο κτήμα που μεγάλωσε, ύστερα από πολλά χρόνια... Σε ένα μέρος γεμάτο γλυκές και όμορφες αναμνήσεις. Πόσο στραβά μπορεί όμως να εξελιχθεί μια επιστροφή και πως μπορούν αυτές οι όμορφες αναμνήσεις να σκοτεινιάσουν; Τα πάθη, δεν τα ελέγχεις... Οι ενοχές φουντώνουν και τα ψέματα σε τρώνε. Τι θέλησε; Να ζήσει μέσα του θέλησε και εκείνος με τη σειρά του, να κρυφτεί στη δική της σάρκα... Πώς να κρυφτείς όμως από όσα σε πληγώνουν; Ποιο καταφύγιο θα είναι αρκετό για να κλείσει εκεί μέσα τους φόβους και τις ενοχές σου; Κανένα...