Sonunun ne olacağını bilmeden ailesinin zoruyla bir yola çıkarılan ürkek bir kızla bir küçücük bir yalanı çığ gibi büyüyen,ailesine söylediği yalanın mahçubiyetiyle ezilen bir erkeğin yolları nasıl kesişir ki? Bu hikaye kadere inanmayanları yeniden düşündürecek kadar imkansız, her kadının başına gelebilecek kadar olağan.. Lütfen dedi Emre, lütfen Zümrüt. Sen benim son şansımsın...

Çukurova'nın toprağı affetmez. İhanet hiç etmez. ​On altı yaşında demirden bir iradeyle bu topraklara kök salan Hanım Ağa Efruz Kozhan için güç, kimseye boyun eğmemek demekti. Ta ki Kızıltepeli Ali Murad Bozdoğan o topraklara yabancı bir adım atana kadar. ​Biri bu saltanatın tek hâkimi, diğeri o saltanatı temellerinden sarsmaya yemin etmiş bir bey. ​İki inatçı düşmanın arasında kalan tek şey ise yıllardır toprağın altına gömülmüş o büyük sırdı. O sır gün yüzüne çıktığında, ya bu topraklar onları yutacak ya da bu yangın bütün Adana'yı kül edecekti. ​Çünkü bazı topraklar yalnızca emek istemez. Yemin ister.

Anlaşmalı evlilik•Bekar-hamile anne•Mimar kadın•İ.Mühendisi müteahhit adam 𓍯 "Sen ve karnında ki artık bir Demirkan." Lena nişanlısıyla bir gece geçirir. Önceden o gece onun için huzur olmuştu ama sabah nişanlısının onu terk etmesiyle o huzur bozulmuştu. Bir süre sonra Lena şirketteyken hamile olduğunu öğrenir. Bunu duyan şirketin sahibi olan Yekta Mir Demirkan Lena'ya anlaşmalı evlilik sunar. Ve artık o imzayı attıktan sonra Lena'nın hayatı değişir. 𓍯 Kitabın bütün hakları bana aittir. Herhangi bir (ç) alıntı olursa gereken yapılacaktır.

"İnsan bazen doğduğu şehirden değil ,sevdiği insandan kök salar." "Bir gün anladım... İnsan insan kalbini taşıdığı yere ait olur." Kökler toprağa değil, bazen bir çift kahverengi göze tutunur...

Köyde bir kızın kaderi, kendi ellerinde değildir. Zerda, hakkında çıkan dedikoduların ardından babasının baskısıyla hiç istemediği bir evliliğin ortasında kalır. Bu evlilik onun için bir aşk değil, köyden kurtulmanın ve kendine yeni bir hayat kurmanın tek yoludur. Fakat evleneceği adam, Zerda'nın beklediğinden çok daha farklıdır. Yıllar önce geçirdiği bir kaza, onun hayatını tamamen değiştirmiştir. Bacaklarını hareket ettiremeyen, insanlarla konuşmaktan kaçınan, içine kapanık ve sessiz bir adamdır. İki yabancı, aynı evin içinde bir hayat kurmaya mecbur bırakılır. Ama bazı evlilikler iki insanı bir araya getirmek için değil, saklanan gerçekleri ortaya çıkarmak için yapılır. Ve Zerda'nın bu evlilikten kurtulmak için attığı adım, hayatının en büyük dönüm noktası olacaktır. •••• Tekerlekli sandalyesini hafifçe hareket ettirerek ayakta dikilen bedenime doğru yaklaştırdı. "Benimle evlenmek senin için zor olmuş olmalı," dedi. Ben ona cevap vermezken cümlelerini kurmaya devam etti. "Gerçi seni suçlayamam. İnsan hayatını böyle birine bağlamak istemez." Kaşlarımı çatıp yüzüne bakmayı sürdürürken, "Nasıl birine?" Diye sordum. Dudaklarının kenarında alaycı bir tebessüm oluştu. "Benim gibi birine." Sözleri göğsümün ortasına ağır bir taş gibi oturdu. "Bu evde senden karılık beklemeyeceğim. Sen de benden koca olmamı bekleme." Sandalyesini çevirdi. Gitmek üzereyken durdu. Başını hafifçe bana çevirdi. "Ve sakın beni hayatındaki bir yük sanma, Zerda. Çünkü ben kimsenin sırtında taşımak zorunda olduğu bir adam değilim." Ardından tek bir kelime daha etmeden uzaklaştı..

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

KÖY~DÖNEM Her köyün bir hikâyesi vardır. Kimi gülerek anlatılır, kimi ise yıllar geçse de unutulmaz. Bu hikâye ne masal kadar güzel, ne de anlatıldığı kadar kötüdür. Bazen insan, kendi hayatının yönünü seçemez. Doğduğu ev... Büyüdüğü sokak... Ve bir gün hiç tanımadığı bir insanla aynı sofraya oturmak zorunda kalır. 2000'li yılların başında, dağların arasına saklanmış küçük bir köyde... Kimisi sevdiğine kavuşmayı bekliyordu. Kimisi ailesinin tek sözüyle kaderini kabul ediyordu. Kimisi ise daha neyi kaybedeceğini bile bilmiyordu. Oysa hiçbirinin haberi yoktu. Bir gün atılacak tek bir adım, sadece bir evi değil, birçok hayatı değiştirecekti. Ve bazen... İnsan, en uzun yolculuğuna hiç bilmediği bir kapının eşiğinden başlardı. * "Ben senin rızanı boşuna almadım taşra gelini" diye dibimde sesizce konuşan adamla irkildim. Hızlıca etrafıma baktım. Yavaşça dönüp ona baktım bakmasın da o kadar dibimdeydi ki utançtan tek kelam edemedim. Ne oldu sana dik kafalı Zehra kendine gel. Bakışlarımı kaçırdım tekrardan. Hemen uzaklaşmam gerekiyordu biri görse rezil olurdum. "Şimdilik benden kaç utan ama o gece bu utancının hesabını o yatakta sorarım senden" diyince kulaklarım alev aldı. Daha büyük bir korkuyla etrafıma bakarken o sözlerini söyler söylemez milletin ortasında bunları söyleyen o değilmiş gibi gidip Celal ağabeyimin yanına oturdu. * Başlama tarihi; 04.08.2026

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

Özgürlüğünü Arayan yaralı bir kadın Dila Revan Hükümetmeye alışmış hırçın bir adam Alparslan Bozdağ Töreyle yazılmış bir kaderde, kalemi eline alan gerçekten kim olacak ? Dila Revan kaderine boyun eğmek yerine savaşmak istedi lakin karşısında şartlarının hiç eşit olmadığı Mardin'in en güçlü adamı , dayı oğlu Alparslan Bozdağ duruyordu. Onların hikâyesini töre yazdı, acı mühürledi. Ama bazen en büyük isyan, kader diye sunulana "hayır" demekle başlar. Onların Hikayeside tam böyle başladı. Efgan