Yeraltı dünyasının en güçlü mafya lideri, rakip bir örgütün kızını araştırırken bir gerçeğe ulaşır: Adam, kendi öz kızına zarar vermeye hazırdır. Normalde böyle bir mesele onun için yalnızca stratejik bir bilgi olurdu. Ama bu kez, mantığa sığmayan bir karar verir. Bu kararın sebebini ise kendisi bile tam olarak anlayamaz. Genç adam bunu soğukkanlı bir hamle sanır; oysa bu karar, adını bilmediği bir bağın ve henüz kendisine bile itiraf etmediği bir yönün sonucudur.

𝐆𝐞𝐜𝐞, birbirine geçmiş sırlar, ihanetler ve aile miraslarıyla yüzleşen gençlerin karanlık yolculuğunu konu alıyor. Hikâye, dışarıdan elit ve prestijli görünen gizemli bir akademide, 𝑵𝒐𝒙 𝑺𝒆𝒓𝒑𝒆𝒏𝒕𝒊𝒔'te geçiyor. Bu akademi, aslında geçmişten gelen büyük bir sırrı ve ölümcül bir gücü saklamakta. 𝐃𝐞𝐧𝐢𝐳 𝐕𝐞𝐫𝐚 𝐕𝐚𝐬𝐢𝐥𝐞𝐯𝐬𝐤𝐲, görünürde Yıldırım soyadına sahip disiplinli bir asker olsa da, gerçekte akademinin sahibi olan ailenin gizli üç vârisinden biri ve karmaşık, kanla yazılmış bir soyun mirasçısıydı. Damarlarında yalnızca güç değil, büyük bir günahın anahtarı ve nesiller boyu ihanetle hayatta kalmış bir soyun mirası akıyordu. O bir yılandı ve ihanet onun damarlarında dolaşan en eski mirastı. 𝐄𝐦𝐢𝐫 𝐑𝐮𝐬𝐥𝐚𝐧 𝐒𝐨𝐤𝐨𝐥𝐨𝐯, acımasız bir Rus askeriydi. Sakindi, kontrollüydü ve mantığıyla hareket ediyordu. Sokolov soyadı onun omuzlarına ihaneti ve asla unutulmayan bir öfkenin yükünü bırakmıştı. Mavi insana can veren bir renkken Emir Ruslan Sokolov gözlerindeki mavilerde ölümü taşıyordu. Annesinin favori çocuğu değildi belki ama Tanrı'nın favori çocuğu oydu. Deniz'in abisi 𝐓𝐨𝐥𝐠𝐚, kuzeni 𝐄𝐦𝐫𝐞 ve çocukluk arkadaşları 𝐄𝐦𝐢𝐫, 𝐄𝐝𝐚, 𝐃𝐞𝐫𝐢𝐧 ve 𝐃𝐨𝐫𝐮𝐤 yıllardır birlikte büyümüş, birbirlerinden hiç kopmamışlardı. Geçmişleri sadece dostlukla değil; kanla, ihanete uğramış ailelerle ve yıkıcı sırlarla örülüydü. Bir gece yarısı Deniz'in ani bir kararla Emir'i terk edip Rusya'ya gitmesi ve yıllar sonra dönüşüyle birlikte dengeler bozulmuş ve geçmişin karanlık sırları gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Gizlenen ne varsa sürünerek ışığa ulaşacaktı.

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştirmezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atmazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Uyarı: Mahalle kurgusudur. Yaş farkı, +18 (yetişkin içerik) bulunur. Çürüyen bir ruh, tatlı bir gül kokusuna farkında veya değil bulandığında meftun olmaktan başka bir şansı yoktur. Çünkü tek dalı Gül'ün dikenleridir. "Ben ne yaptığı belli olmayan, uçarı bir adamım ama sen... sen benden bile daha olgun, hayat dolusun. Neden ruhu çürümüş bu adamın yakınında dolaşmasına izin veriyorsun? Benim elimden kaçan ipleri neden tutuyorsun?"

"Sadece seni yok etmek istiyorum." dediğinde dudaklarımda kışkırtıcı bir gülüş oluştu. "Öyle mi?" dedim dudaklarına doğru fısıldayarak. "Daha çok beni nefesimi kesene kadar öpmek istiyormuş gibi bakıyorsun." dedim ama bakışlarını hiç değiştirmedi, bana öyle bakmaya devam etti. "Doğru başta amacın gerçekten beni yok etmekti, sonra baktın ki etrafımda bunu yapmaya meraklı insan çok, acıdın mı?" Konuşurken hafif alaylıydım, her bir kelimemde, her nefesimde amacım onu daha da çıldırtmaktı. "Aslında evet, seni ben mahvedecektim ama ortada mahvedilecek bir şey kalmamış." dedi eli çenemi hafif hafif okşarken. Ve onun dokunuşu mahvedilecek bir şeylerin kaldığını hissettiriyordu. Yine de bakışlarım düşmanca kısıldı. "Senin görevin beni korumaktı, değil mi? Dur o da oyundu, doğru ya." 07.04.2023

Ünlü Rus yeraltı mafyası Kuzentsov'un sahibi anti kahraman Azrail'in Kılıcı ve tek amacı ülkesine hizmet etmek olan bir kahraman askerin hikayesi...

Abisinin en yakın arkadaşı ali asafa aşık olan ecenin bu aşkın ona imkansız olacağını anladığı zaman vazgeçmek üzereyken oluşan olaylarla dengeler değişir. "Seviyorum seni ali Asaf birgünde hoşlanılacak bişey değil bu neden anlamıyorsun yıllarca gizledim senden"dedigimde yüzünde oluşan şaşkınlık ve öfke oluştu. " daha küçüksün kızım sen ne sevdasından bahsediyorsun birdaha duymayım böyle şeyler senden " dedi umursamaz tavrı ile " sevdama saçma diyemezsin sen" diyerek bağırmıştım ona karşı. " abin benim kardeşim unut bu dediklerini" diyerek yanimdan ayrılıp beni bir gece vakti bozuk sokak lambasının altında terketi. 🫀 •07.21.2022• Başka kitapların reklamlarını yapmayın

-Hayırdır Ali Baran ağa? Sabahın köründe konak basmakta nedir ?'dedi en cevval haliyle. Ali Baran'ın ateş rengi gözleri genç kızın yüzüne çevrildi. Evvelden beridir bu kızın nice delişmen olduğunu duymuş, şimdiyse gözleriyle görmek nasip olmuştu. Karşısında hanım var diye düşürmedi süngüsünü. -Töremiz kendini bilmez birileri yüzünden ayağa düşmüştür. Bizde layığını yerine getirmek için buradayız.'dedi tüm heybetini kullanarak. Dönüp nihayet yanlarına yaklaşmayı başaran kardeşine göz ucuyla baktı. Şu delişmen kız bile ondan daha cesaretli çıkmıştı. Oğuz Kağan yine aynıydı. Sıra bedel ödemeye gelince korkar kaçardı. Var gücüyle sıktı yumruklarını. 'Aşiret berdel hükmü vermiştir. Lakin sizden hala bir cevap gelmemiştir. Bu yüzden bize düşen ikisini de alıp ağalara teslim etmektir. ' Bakışları en tehditkar haliyle gezdi baba kızın gergin çehrelerinde. 'Ya berdel , ya da...' Ona doğru atılan bir adımla kesildi cümlesi . Güz is rengi gözlerini irice açmıştı. -Berdel Ali Baran Ağa ! Berdel hükmü kabulümüzdür.'dedi genç kız sesini herkese duyurmak ister gibi yükselterek. Dönüp babasının acı dolu yüzüne buruk bir tebessümle baktı. Ne annesinin nede babasının üzülmesine dayanamazdı. Hem o her halükarda bakardı ki başının çaresine. Babasının gözlerinin içine bakıp usulca salladı başını. Sonrada dönüp hemen yanıbaşındaki Oğuz Kağan'ın elini sıkıca kavrayıp ellerini havaya kaldırdı. Kısılmıştı Ali Baran'ın öfke dolu bakışları. Oğuz Kağan ise şaşkınlıktan susup kalmıştı. O ise , babasının yedi erkeğe bedeldir dediği kızı ise hala heybet dolup taşan omuzlarını mümkünü varmış gibi biraz daha dikleştirip sesiyle tüm sokağı çınlatmıştı. -Kararımız o'dur ki berdel hükmüne uyacağız ve savcı kardeşin Oğuz Kağan ile nikahımızı kıyacağız !' ✒️✒️