İlk defa, 28 senelik hayatımda kendimi uçsuz bucaksız bir aşkın kollarında bulmuştum. Varlığı kurak topraklarıma serpilen tuzlu su gibi başta rahatlatıp sonra da kasıp kavuruyordu. Hayatıma bir yıkım olarak girmişti bir yıkım olarak da çıkacaktı bunu biliyordum. Bedenine duyduğum karşıkonulamaz ihtiyaçla vaveylalar atan ruhumun isteğine karşı koymaya çalışırken tam da şuan karşımda bana söyledikleriyle kalakalmıştım. "Evet, cevabını bekliyorum..." diyerek elini belime attı, artık nefesini göğüs dekoltemden içeride bile hissedebiliyordum. Geriye atacak adımım kalmamıştı ve sanırım panikatak krizim yaklaşıyordu. "Arslan, lütf-" "Hadi ama Devin karşında her kıvranmama izin mi vereceksin?" Sinsi bir gülüşle belimdeki parmaklarını sıklaştırdı. "Yoksa altımda kıvranacak mısın?" Bu söylediğiyle nefesimi tutup başımı geriye attım. Zaten boynumun boşluğunu o da çoktan doldurmuştu yüzüyle. Ama dokunmadı, öpmedi. Sadece kokumu içine çekti ve kulağıma dudaklarını yanaştırıp fısıldadı; "Artık sakladığın her şeyi biliyorum, ne yaptığını biliyorum Devin Altay. İşlediğin cinayeti biliyorum,"

Birisi yaşamı ve iyiliği avuçlarının içinde gizleyip dokunduklarına bulaştırırken, diğeri ölümü, çiçek yetiştirir gibi herkesin yaşamının en derinlerine, topraklarına eker. Onları karşılaştıran tek şey ruhlarında gizledikleri o minik çocukların kalplerinde olmadıklarını sandıkları vicdan tahtlarıydı. ikisi de bu döngüde kendilerini kaybettiklerini düşünürken aslında bir şeyi kazanmışlardı, birbirlerini... "Resmen aynı yerde bulunan bir şeytan ve bir melektik ikimiz. O zaman melek ve şeytanın aşkı her yeri sarsan yeri yerinden oynatan bir şey olmaz mıydı? Belkide daha hiçbir şey başlamamıştı.."