Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim. Gözlerim son kez baktı ardından. Son kez seslendim adını. Bana öyle bir yara bırakmıştı ki, asla affetmeyecektim onu. Asla. O benim için ölmüştü. Bende onu gömdüm. Ruhumu tamamladı sanıyordum. Meğer o kendine orada bir mezar hazırlamış... O benim ruhumdaki bir ölüydü artık.. "Hoşçakal sevgilim." ...

Yusuf, arada kaçamaklar yapıyor olsa bile tekrardan Psikiyatristi'nin yanına gelmişti. Bu sefer farklıydı ama, gelme sebebi de, kalma sebebi de. "Her hafta Pazartesi günleri sana bir görev vereceğim, o hafta bitene kadar o görevi tamamlayacaksın. Bunun haricinde Kelebek diye bir hastam var, ona her akşam 1 saat boyunca kitap okuyacaksın." diyerek özet geçti kendini Psikiyatrist. "Niye? Otursun kendisi okusun kör mü." dedi patavatsız bir şekilde Yusuf. Anlam verememişti her akşam kitap okumasına, bir kere sabrı bile dayanamazdı buna. "Evet Yusuf." "Ne?" Kaşlarını çatarak, tekrardan gözlerine baktı. "Kelebek, travmalara sahip göremeyen genç bir kız. Her akşam onun yanına gidip, sakin bir şekilde, duygularını kontrol altına alarak kitap okumanı istiyorum." • Psikiyatri hastanesi, Psikiyatristler ve davranış biçimleri gerçek hayatla uyuşmayabilir, her şey kurgudan ibarettir.