Gizli duygular, karanlık bir yalıda saklanıyor. 1950'lerin İstanbul'unda, zarif ama karanlık bir yalıda, Pasha'nın kızı Sena, ailesinin beklentileri ve kendi arzuları arasında sıkışıp kalmıştır. Yalı, şıklığı ve büyüklüğüyle göz alırken, içindeki her odada bir sır saklanmaktadır. Sena, günlerini zarif elbiseler içinde geçirse de, kalbinde çözülmemiş pek çok gizem vardır. Aşk, toplumun acımasız kuralları ve geçmişin ağır gölgeleri arasında kalan Sena, bir günlüğün sayfalarına yazdığı her kelimeyle bir adım daha derinlere inmektedir. İstanbul'un büyülü sokaklarında, yalıda yaşanan her dram, her gizli aşk, her ihanet, en derin duyguları ortaya çıkarır. Sena'nın içsel yolculuğu, hem geçmişin karanlık sırlarıyla, hem de kalbinin peşinden gitmeye cesaret ettiği aşkıyla şekillenecektir. Ancak, her adımda bir tehdit, bir çıkmaz vardır ve yalıdaki her odada gizlenen bir sır, ona doğru yaklaşmaktadır. Bu roman, aşkın, gizemin, entrikanın ve toplumsal baskıların derin izlerini taşıyor. Sena'nın günlüğünde keşfedeceğiniz sırlar, bir hayatı nasıl şekillendirir ve kalp, hiç olmadığı kadar derin bir karanlığa mı düşer?

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

Yürüyordum. Sonunda ne olacağını bilmediğim bir yola iyi olmak için çıkmıştım. Gerçi bana daha ne olabilirdi ki, bu hayat daha ne yapabilirdi bana? Artık acımaz dediğim canımı daha ne yakabilirdi? Arafta kalmış bir şekilde yürüyorum iyi olmak için çıktığım bu yolda kötülüklerle karşılaşma ihtimaline karşı yürüyorum. İçimdeki küçük çocuğun yavaş ve küçük adımlarına zıt bir şekilde yürüyorum. İçimdeki yangını umursamadan kendinden emin adımlarım takip ediyor birbirini. Bu yolun geri dönüşü olmayacağını bile bile yürüyorum. Ben içimdeki yangına sebep olan herkesi daha beter yakmak için yürüyorum. Artık eski ben olmayacağımı bile bile, korkularımı yene yene yürüyorum. ♠️ "Bu hamlenin sonunu biliyorsun, değil mi? Gerçekleri öğrenmelerini istiyor musun? Herkes gidecek, herkes! Gerçekler ortaya dökülecek ve hepsi kaybolacak." "Ben onlara inandım, güvendim. Peki ne oldu? Her şey bir yalan, hepsi bir oyunmuş meğerse. Benim duygularımı hiçe saydılar. Ama artık oyun yok! Eğer bu yolun sonunda bir şey kaybedeceksem, en azından geriye kendimle kalacağım. Her şeyi, her şeyi ortaya dökeceğim. Dönüşü yok, dönüşüm yok... Yandığım kadar değil, yakabildiğim kadar yakıcam!"

"Yıldızlara bak,çok güzeller" "Hıhı" "Peki yıldızları sever misin?" "Evet,hemde çok. Peki ya sen?" "Ben mi? Ben yıldızlara bayılırım." Derin bir nefes verdim. "Yıldızlar bana yolumu gösterir." "Yolunu gösteren Yıldızlar? Sevdim bunu. Ben sana bir soru sorabilir miyim peki?" Başımı salladım "Tabii,sorabilirsin" Ne soracaktı acaba? Boğazını temizledi ve ciddi bir ifade ile "Şu karanlık hayattaki yolumu gösteren yıldızım olur musun?" Gülümsedim "Bir teklif mi bu?" Tam sırıttığı sırada arkadan bir silah sesi yükseldi. Ve ardından Ece'nin çığlığı.

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?