Birbirine düşman iki boyut. Kaybolan çocuk. Bilinmeyen vâris. Ve araf... Ruhların verdiği büyük bir savaşta, iyilerin ama en çokta insanların kazandığı bir dünya. Yıllardır süren düşmanlık, karmaşa, lanetler ve sonuçlar. Kartlar yeniden dağıtılıyor, yeni silah ve getirdikleri ile tarihin savaşı yeniden başlıyor. Öyleyse kazanan kim?

Kafasını kaldırıp göğe baktı adam. Belin, korku. Yıllar önce belli etmişti kendini. Yavaşça indirdi kafasını. Karşısında ona acıyan kadının gözlerine baktı. Cenan, yürek. Bir kere yerleşmişti gönlüne o korku. Harebeye baktı kadın. Arkasında cayır cayır yanan ateş önündeki harebeyi de tutuşturmuştu. Bir geçmiş bir bitişe tanıklık etti. Harabeyi onarmaktan korktu ama istedi. Her dokunuşunda üstüne yıkılsada..

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.