Benim hikayem zulmederek başladı, zulüm eder de bitecek.

"Ondan nefret etmek için yeterince sebebim vardı." Onu herkes seviyor; öğretmenlerin gözdesi, arkadaşlarının merkezi, okulun vazgeçilmezi... Ve bunların hepsine zorla sahip birisi. Ama benim için? Sadece tahammül edilemez biri. Kibirli, mursamaz. Ve her şeyi fazlasıyla kolay elde eden biri. İşte sırf bu yüzden bir gece yarısı bununla daha fazla tek başıma uğraşmak istemeyip fake bir hesap açtım. En fazla ne olabilirdi ki? (Nefretim katlanabilir ikiye) Ama tek bir amacım var onunla oynamak. Onu sinirlendirmek. Belki de biraz olsun düşmesini izlemek. Mesaj atılır, Cevap gelir, Ve oyun başlar... Ama bir sorun var. "Artık ondan nefret etmek için daha çok sebebim var."

Ellerini yavaş ve sakince belime yerleştirdi. Vücudumdaki hissettiğim titreme nasıl bir tehlikede olduğumun habercisiydi. Kulağıma eğildi nefesi ciğerlerimin en derinine kadar inerken. kalbim yerinden çıkacakmışcasına atıyordu. "Sen benimsin küçüğüm" dedi sakince kulağıma kullandığı cümle tüylerimi diken diken ederken üzerimdeki küçücük havluyu çekti ve yere bıraktı. dikkatlice beni incelerken refleks olarak ellerimle vücudumu kapatmaya çalıştım. ellerimi tuttu ve beni duvara yasladı. " Benim olanı benden gizleme küçüğüm"