Kahverengi gözleri bana meydan okurcasına bakarken kolu belimi sardı. "Hadi ama abicim, kardeşinle sevişemezsin." derin bakışları gözlerimden dudaklarıma indi. "Sana hep söyledim. Sen benim hiçbir zaman kardeşim değildin." nefesi dudaklarıma çarparken gözlerime baktı tekrardan. "Alacalı gözlerin yakından daha güzel..." - A Mattheo Thomas Riddle Ficition.

Vurmayın

❝Kendi yaralarını sarmaya çalışırken, sevdiği kızın her geçen gün biraz daha karanlığa sürüklenişine tanık olan bir genç... Onu koruyamayışının yükünü omuzlarında taşıdıkça, en acı savaşı başkalarıyla değil, vicdanıyla verir. Çünkü bazen insanı en derin yaralayan şey, yaşadıkları değil; engel olamadıklarıdır.❞ Uyarı: Bu hikâye yetişkin okurlar için uygun olabilecek smut sahneler ve bazı okurların rahatsız edici ya da "cringe" bulabileceği bölümler içermektedir. Bu unsurlar ilginizi çekmiyorsa veya sizi rahatsız edecekse, hikâyeyi okumamayı tercih edebilirsiniz. İlk Yayın: 23 Ekim 2022 Son Yayın: 16 Nisan 2023

UYARI: Hikayeyi okurken sakın henüz okumadığınız bölümlere bakmayın. Gizem/Gerilim olduğu için spoiler yiyebilirsiniz! Yetenekli olmak. Her defasında imrenilen bir olgu. Başınıza bela açacağını asla düşünmezsiniz; Öyledir ki yetenekli insan belaya rastlamaz. Aksine bunun bir deli saçması olduğunu düşünürsünüz. Ama bir kez daha düşünün. Zira genç bir kız olan Maya'ya göre hiç de öyle değil. Hele ki kızımız doğuştan telekinezi yapabiliyorsa, kendisini belanın, bildiğimiz belanın içinde bulması kaçınılmaz olacaktır. Düşmanı yakaladığını zannettiğin anda çember daha da genişler. *Her bölümde gizemin dozu artarken, entrikalar doruklara ulaşacak.*

"İğrenç bir adamsın sen..." dedim elim hala ağzımdayken. Boğuk çıkan sesim onu yalnızca gülümsetti. Mezarlığın içine doğru adım attığında boynuna daha sıkı sarıldım. Her mezara tiksinircesine baktı ama onun iğrenme sebebi bugünde değil, geçmişteydi. Her birine büyük bir öfke, çokça da tiksintiyle baktı. "Tam şu an, iğrenç bir adamım." Birkaç adım daha attığında mezarlığın tam ortasındaki ağacın gövdesine sırtımın yaslandığını hissettim. Kucağında olmama rağmen başımı kaldırarak ona bakarken yutkundu ve gözümün önüne gelen saçımı geriye doğru itti tüm bu mezarlığı inşa eden acımasız, iğrenç adam o değilmiş gibi, nazikçe. "Gör. Konu sana değen tek nefes olunca nasıl delirdiğimi gör."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.