"Benden nefret ediyorsun. Ama bana ait gibi gözüküyorsun." Keskin, kısık bakışlarının altında gerildiğimi hissettim. Bakışları alev alev yanan bir kömür kadar sıcak ve bir o kadar karanlıktı. Emir Cihandar'a ait olmak. Bir eşya gibi değil, bir esir gibi değil, bir intikam gibi değil. Bir duygu gibi, bir dokunuş gibi, bir ruh gibi. Tehlikeyle parıldayan kara gözlerine bakarken, "Sana ait değilim," diye bastırdım. Bakışları vücudumu ağır ağır inceledi. "Gözüküyorsun dedim, öyle olduğunu iddia etmedim." "Edemezsin zaten." Sanki bakışlarıyla soyuyormuşcasına ateş saçan irisleri bedenimden gözlerime çıktığında güç oradaydı. "Eğer iddia edersem zaten..." Sırtını doğrultup geniş, yapılı vücudunu öne doğru eğdi. "Aksine hiçkimsenin gücü yetmezdi." Alttan gözlerimin içerisine bir yangını başlatır gibi baktı. "Mira Alemşah, eğer benim olsaydın. Değil tüm dünya, sen bile kendini benden alamazdın." #eslaf ••• Wattpad'de ESLAF adında ilk yazılmış hikayedir.

Hafızanı kaybedersen düşmanına âşık olabilir misin? Karaca Yıldırım, ailesini kaybettiği kazadan aylar sonra iyileştiğinde teyzesinin yanına taşınır. Hayatına devam etmek için üniversiteye kaydolup güzel sanatlar bölümüne gitmeye başlar. Başlangıçta her şey iyidir. Onu çok seven bir teyzesi, samimi arkadaşları ve başarılı olduğu bir üniversitesi vardır. Ta ki geçmişinden gelen gizemli bir çocuk işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişmiştir. Karaca artık ne arkadaşlarına, ne teyzesine ne de çok iyi bildiği hayatına güvenemez hale gelir. Sırlarla dolu Aram Alevyan, ansızın çıkıp geldiğinde Kar'ın hayatı tepetaklak olur. Artık geçmişten anılarla günümüzdeki hayatı iç içe geçmiştir. Karaca Yıldırım, gerçekten de sandığı kişi mi? Tabloların altına fiyakalı bir imza atan ressam öğrenci mi yoksa gerçek çok daha karanlık bir mahzende henüz çocukluğuna kazınmış bir gölge mi? Peki ya Aram? O, Karaca'nın neyi? Düşmanı mı? Peki, neden düşman olduğunu hatırlamıyorsa... Ona âşık olabilir mi?

19 yasına geldiğinde yaptiğin bi hata nelere mâl olabilir düsündünmü ? bazen hayatına bazen özgürlüğüne Mafyadan hamile olan bir kız ve bir veliaht isteyen mafya birbirinden nefret eden iki insan ayni çati altında...!! (Yazım ve mantık hataları duzenlemeye alınacaktır )

Ellerini yavaş ve sakince belime yerleştirdi. Vücudumdaki hissettiğim titreme nasıl bir tehlikede olduğumun habercisiydi. Kulağıma eğildi nefesi ciğerlerimin en derinine kadar inerken. kalbim yerinden çıkacakmışcasına atıyordu. "Sen benimsin küçüğüm" dedi sakince kulağıma kullandığı cümle tüylerimi diken diken ederken üzerimdeki küçücük havluyu çekti ve yere bıraktı. dikkatlice beni incelerken refleks olarak ellerimle vücudumu kapatmaya çalıştım. ellerimi tuttu ve beni duvara yasladı. " Benim olanı benden gizleme küçüğüm"

Bu kitap fazlasıyla cinsellik içermektedir!!! __ Bakışları açık boynum ve elbisemin dekoltesinden dışarı taşan göğüslerim arasında giderken bir adımda aramızdaki mesafeyi kapattı. "Bu akşamki planın beni öldürmek galiba?" Üzerime doğru eğilip kulağıma fısıldadığında titrek bir nefes aldım. Hangi cürretle bu elbiseyi giymiştim ki?! "Oradan hele bir dönelim... Seni altımda inleteceğim.." Dudakları boynuma doğru yol aldı ve oraya sayısız tahrik edici öpücükler bıraktı. Anın etkisiyle gözlerim ağır bir yavaşlıkla kapandı. Öyle bir insandı ki karşısındakini hemen etkisi altına alırdı. Kendisi benim patronumdu. Ben ise sıradan bir çalışan... Zor zamanımda elini uzatmıştı bana. Güvenmiştim ona. Kendimi,herşeyimi,benliğimi ona emanet edecek kadar... cigliklarinkalemi

Cezana hazırmısın karıcığım..

23 : 55 "Beş dakikan var..." 23 : 58 "Zaman daralıyor küçük hanım..."

"Beni de bekle bari çok karanlık." Dedim sitem eder gibi. Arkasından yürümeye başladım. Topuklu ayakkabı ile yürünmüyor ki. "Ya biraz yavaş yürü öküz." Diye bağırdım sinirle. Arkasını dönüp sinirle bana bakmaya başladı, ardından hızlı adımlarla yanıma yaklaştı dibime kadar girdi. "Bana bak bana öküz diyip durma, ayrıca benimle aynı yerde olmak istemiyorsun gitsene madem, niye peşimden geliyorsun." Dedi sinirle. Zorlukla yutkunarak kaşlarımı çatarak cevap vermek için ağzımı araladım. "Deme bana bir şey, bir yolunu bulup buradan bir an önce çık derim." Dedi arkasını dönüp yürümeye devam etti. "He bu da son iyilik küçük kız." Dedi sertçe, hızlı hızlı yürümeye başladı. Topuklularla koşmak zor da olsa koşarak kolunu tutup durdurdum. "Ya tamam özür dilerim, ben korktum o yüzden dedim, beni de götür gittiğin yere, bilmiyorum ben nereye gideceğimi." Dedim masumca. "Banane." Dedi umursamaz bir tavırla. ... {Öylesine yazıyorum.}

Marketten çıkarken kucağımdaki aline bakıyordum. "Annecim " dediğimde önüme bir anda birinin geçmesiyle çevremde resmen barikat kurulmuştu "Benim olan hiçbişeye zarar veremezsin" dediğinde o özlediğim sesi duymamla gözlerim dolmuştu. Bunca zaman sonra geldiğine sevineyim mi üzüleyim mi Sizce bu aşkın sonu nasıl bitecek ?