Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Andirana'nın sınıfı değiştiğinde yeni kişilerle tanışır bunlardan biri Andrew ama Andrew Adriana için yanlış bir seçimdi. Ya da doğru seçimdi. Adriana Andrew'in yaptığı şeylere daha fazla dayanamayarak ona bir mektup yazar ama bu mektup neyle ilgiliydi?İntihar mı? yoksa anıları hatırlatmak için miydi? Andrew mektubu sonuna kadar okuduktan sonra neler olduğunu anlamaya başladı. Hiç zaman kaybetmeden Adriana'yı aramaya çalıştı. "Umut ikimiz için yoktu koşarken adımlarım birbirine dolanıyordu napcağımı bilmiyordum sokağın ortasında Andriana diye bağırmaktan başka çağrem yoktu" "Saat 7:32'de güneş batarken bende batıcam sevgilim, sana söz veriyorum" "Batan güneş tekrar doğar Andriana bir umut var"