Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Hatırlamak bir lütuf, unutmak ise bir lanet. Ama bazen öyle anlar olur ki, en ağır yük, hatırladıkların olur. O zaman, hafıza kaybı bir lanet olmaktan çıkar ve en büyük armağana dönüşür. Unutmak, aslında ruhunun okyanusunda boğulduğun anılarını silerek seni hayata yeniden doğuran bir fırtınadır. Ve sen, o fırtınanın ardından, yepyeni bir sahile vuran dalga gibi, ne geçmişten bir iz ne de gelecekten bir korku taşırsın. Sadece anın sonsuzluğunda, tertemiz ve hafif, özgür bir şekilde var olursun ve boşluk içinde yaşarsın. Belki de asıl hayat, tam da o boşlukta, yeniden inşa edilen o kimlikte gizliydi. Kim bilir, belki de unutmak, yeni bir sen yaratmanın en acı ama en doğru yolu olurdu. Bir şarkı çalar, melodisi tanıdık gelir ama kelimeler yoktur zihinde. Bir koku geçer burnunun ucundan, kalp hızlanır ama nedenini bilinmez. İşte hatırlamamak, tam da budur: Kalbin bildiğini aklın unuttuğu bir sessizlik.

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

❝Sınıftan biriyle sevgili olmak istemiyorum.❞ ❝Sınıf değiştiririm.❞ Ya birincisindir ya da bir hiç. Derin Doğu mükemmel bir örnek öğrenciydi. Ortaokuldan beri ezeli rakibi olan Batuhan İlge Tan'ı geride bırakıp dönem birincisi olmayı başarmış, Türkiye geneli denemelerde derece yapmaya başlamış ve tatil boyunca ders çalışmıştı. Tek bir sorun vardı. Kimliği belirsiz bir suç dehası sınav sorularını çalıp suçu Derin'in üzerine yıkmıştı. Derin'in ise tek bir şansı vardı: Ona iftira atan bu psikopatı bulup ona dünyanın kaç bucak olduğunu gösterecek ve kariyerini lekeleyen disiplin cezasından kurtulacaktı. Hırsızı araştırırken ise Batuhan'ın ona yardım etmesi ise beklediği son şeydi. ••• "Benden nefret etmiyor musun?" diye sorarken sesimde hissettiğim duygu karmaşasından eser yoktu. "Birinciliği elinden aldım, seni suçladım, senden kaçtım. Ben-" Ne diyeceğimi bilemeden duraksadım. Herkese karşı övündüğüm şeyi ona karşı söylemek birden gözüme zor gelmeye başlamıştı. "Ben... Hep bir adım önündeyim." Tam karşımda durdu ve ifadesiz bir yüzle bana baktı. "Senden hiçbir zaman nefret etmedim Derin." Biz buyduk. Her zaman karşı karşıya kalırdık ama bu sefer... Birbirimizi boğazlamak istemiyorduk. EZBER BOZAN | BİR ADIM ÖNDE-1 Tüm hakları saklıdır! Herhangi bir kopyalama, çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

İspanya'da okuduğu sınıfı Müslüman yapan Nehir, üvey annesinin kararıyla Türkiye'ye gönderilir. Yeni adresi: Karahan Lisesi. Dışarıdan sıradan görünen bu yatılı okulun karanlık bir kuralı vardır: Her öğrenci sekiz kişilik bir ekip kurmak zorundadır. Nehir ekibini kurar. Ama bilmediği bir şey vardır... ekipten beş kişiyle çocukluk arkadaşıdır ve doktor tarafından hafızaları silindiği için kimse birbirini hatırlamaz. Okulun eski çalışanlarından Aslan Bey, Nehir ve ekibini kaçırır. Onlardan tek bir şey ister: Peşlerinde dolaşan katilin kim olduğunu bulmaları. Karahan Lisesi'nde bir katil var. Ve bir de öğrenci kılığında gizlenen bir ajan. Gerçek ortaya çıktığında kim hayatta kalacak? "Çığlık atabilirsin... ama asla saklanamazsın."

O bir tarih öğrencisiydi. Uyandığında Göktürk Kağanı'nın kızıdır. Geleceği biliyor. Ama bu bilgi, onu kurtarmak yerine öldürebilir. Asena'nın önünde iki yol var: Kaderini yaşamak... Ya da tarihi yeniden yazmak..! Kapak Tasarımı Bana Aittir.

Ece 2024 dünyasında insanlar tarafından asosyal olarak görülür ancak onun dünyasında insanlar sürekli onun birşeylerini kısıtlayan yapmak istediği şeylere engel olan kişilerdir. Bu kişiliği kavgalar ve ihanetler sonucu ortaya çıkmıştır. Önceden onlara karşı sevgi dolu ve arkadaş canlısı olan kız gitmiştir. Neyse bu kızımıza yıldırım çarpar ve ölür. Tanrı ona başka bir dünyada yaşama şansı verir... Ayrıca tanrı ona bir kurgu karakterinin gücünü seçebileceğini söyler ...

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

❝Aynı diyardan değildik, o bana yabancı değildi ben ise ona kırk el yabancıydım.❞ 💧 Neva bir gece üniversite sınavı için tarih çalışırken masa başında uykuya dalar ve gözlerini açtığında eski bir çadırın içinde yanında bir adamla uyanır. Yanında uyandığı adam Karaşahlı devletinin veliahtı olan Kerim Han'dır. Adam onu gördüğü ilk andan beri hainlik ile suçlar ve ikisi arasında anlam verilemeyen gizli bir çekim başlar. 💧 Belimi büküp önünde eğildim, saygımı belli ediyordum. "Buralardan gideceğim Han'ım." Başım eğik ellerim önümde birleşik ona sunabileceğim tüm saygıyı sunuyordum. Bu halime dayanamamış olacak ki Ayaklarının bağı çözülmüş gibi dizlerinin üstüne çöktü. "Yapma bunu." Sesi bir fısıltıdan ibaretti. "Lütfen ayağa kalkın Han'ım sizin gibi birinin bu durumda olması itibarınız için zedeleyeci olur." Yine onu düşünüyordum, yine ona öncelik veriyordum. "Daha öncede ayaklarına kapandım, önünde diz çöktüm." Doğru söylüyordu ama arada büyük bir fark vardı ve o farkı dile getirdim. "Öncesinde sevdiğim adamdınız, önümde diz çöküşünüz beni rahatsız etmezdi. Şimdi ise ben sıradan bir vatandaş sizde devletini seçmiş bir Han'sınız. Arada çok fark var." Tüm bunları söylerken kalbim paramparça oluyordu. Başını kaldırıp acıyla gözlerime baktı, ben hala doğrulamamıştım onun ayağa kalkıp selamımı almasını bekliyordum ama yapmıyordu işi bir çıkmaza sokuyordu. Dudaklarından beni tarumar edecek o iki kelime çıktı. ❝Gidersen affetmem.❞ ❝Kalırsam kendimi affetmem.❞ Ayağa kalktı, lakin kelimlerimin onda yarattığı darbe enkazının ayaklarımın dibinde kaldığını çok net gördüm. Gözlerine baktım, o da şimdi bana kırk el kadar yabancıydı. Husuf Serisi 1. Kitap ❗️‼️Kitabın h

"Ses aynadan geliyordu. Ve tüfeyi bana doğrultmuş olan adam evimde değil aynamın içindeydi." 2026'da yaşayan Parla bir gün evinde duyduğu seslerle odağını aynaya vermişti. Trajik olansa aynasında 1947'de yaşadığını idea eden bir adam vardı. Zaman kırılması 2026 ve 1947'de yaşayan bu iki insanı bir çatıya sokar ve asıl hikaye burdan sonra başlar. !!! Kurgu fantastik değildir. Bilim kurgu temalıdır!!! Kafa karışıklığı olanlar için; İlk 8 bölüm Parla'nın sanrıları yani gerçek değildir. Sonraki bölümler kurguya giriştir