Siz: Yiğiiiit bugün ne öğrendim biliyor musun? Siz: Ahtapotların üç kalbi varmış. Siz: O kadar kalple napıyorlar acaba? Siz: Biz bir tanesiyle zor başa çıkıyoruz. Düşünsene üç tane kalbin var ve hepsi farklı duygular içinde. Siz: Her şeyi geçtim üç farklı kişiyi aynı anda mı sevecek bu kalpler? Siz: Bir Volkan vakası daha kaldıramam bu bünyeye çok fazla bu kadarı.

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Sınıf öğretmenliği öğrencisi Ayperi; şehirler arası otobüs yolculuğunda sıkıldığı için önündeki koltuğun sırtında yazan numarayı kaydederek mesaj atar ve numaranın sahibi bir Kara Harp Okulu öğrencisi çıkar. Siz: Piç Hakan siz misiniz? (00.17) Siz: Yani piç derken benim tercih ettiğim bir sıfat değil. (00.17) Siz: Yazan öyle yazmış. O öyle yazınca ben de teyit etmek için sorayım dedim. (00.18) Siz: Aşırı derecede saçmalıyorum şu an... (00.19) Piç Hakan: Ne geveliyorsunuz? (05.47) NOT: BU KİTABIN GERÇEK KURUM VE KİŞİLERLE İLGİSİ YOKTUR, BENİM HAYAL DÜNYAMIN YANSIMASIDIR.

0535***: eve ne getirdiniz inek mi yoksa koltuklar mööleyebiliyor muydu sabah sabah başıma ağrılar girdi ya bi pazarımız var sıçtınız yani Alaz: eve yerleşiyoruz ses çıkması normal değil mi 0535***: sabahın köründe yerleşmeyin o zaman

"Adı Lamia." dediğinde parlak yansımalı yelesi olan güzel atına doğru yürüyorduk, el ele. "İnanışa göre mitolojide Lamia, siyah ve kadifemsi bir pelerin giyer. Menekşe rengi gözleriyle çıkar insanın karşısına." "Onun da siyah ve kadife bir pelerini var sanki." diye mırıldandım. "Dışarısı ne kadar soğuk olursa olsun nefesinden o buhar çıkmaz Lamia'nın." diyerek kaldığı yerden devam etti. "Çünkü ölümdür Lamia, nefesi ölüm kokar." Beni nazikçe kolumdan çekti, dudağım bir ata verilen ismin ürkütücü hikayesiyle seğiriyordu. "Buna rağmen tek istediği biraz olsun sıcaklıktır." dedi, "Karşısında bu isteğini yerine getirmeyecek insan sayısı bir elin parmağı kadardır çünkü inci çiçeği kokar her yanı, büyüsüne kapılmamak imkansızdır." Bana ne yapacağımı tahmin etme fırsatı bile tanıma­dan ağılın içine doğru yürümeye devam etti. Yerlerde içi tahıl ve saman dolu, bir sürü çelikten kova duruyordu. "Lamia'nın öpücüğü nefessiz kalmak içindir." dediğinde derin bir nefes alarak tamamladım. "Bu yüzden insan, karşısındaki Lamia bile olsa o öpücüğün tadına varmak için öper onu." dedi ve durdu. "Ölümü göze alır, Lamia'sından vazgeçmeyi alamaz." İlk yayım: 12.02.2016

"Nasıl koyduk ama?" Buna bende gülmeden edememiştim. Evet, nasıl koymuştuk ama. Gururla göğsüm kabardı fakat çıkan kıyamet bu sevincimi kursağımda bıraktı. Herkes bunu duymayı bekliyormuş gibi birden ayağa kalkıp, birbirlerinin omuzlarına sarılarak zıplamaya ve çıkardıkları formaları ellerinde sallamaya başladıklarında, gerilmiştim. Başıma yıkılacaktı burası birazdan ve burada ölsem cesedimi bile bulunmazdı. "LAY LAY LAY LAY LAY LAY LAY LAY! OOOOO CİM BOM BOM!" Otobüs adeta bir deprem olur gibi sallanmaya başladığında, kafamı hafifçe çıkardım ve önümdeki görsel şölenlere bakmaktan kendimi alıkoyamadım. Baklavalar aşkına, şu an dünya da cenneti yaşıyorum diyebilirdim. Burnumun bu hayattaki varlığını sorgulayan ve nefes almayı zehir eden bu kokuyu saymazsak tabii. Bu fırsat bir daha ayağıma nah gelirdi, doya doya izlemeliydim. O yüzden tadını çıkarmak istiyordum ama bu koku... Gülü seven dikenine katlanırdı. Ah, sahi... Ben nerede miydim? Ben tam şu an Galatasaray'ın takım otobüsündeydim. ... Spor camiasının en illet ama bir o kadarda başarılı futbolcusu Ilgaz Ata Özmen. İkiziyle maç günleri adeta terör estiren, Galatasaray'a iğne dahi değdirtmeyen, biraz küfürbaz, biraz da agresif Birce Yılmaz. Ya da kısaca; 22 Numara & Dişi Aslan

Dizide kendinin yerine sevmediği kızı seçeceklerini duyan Gözde'nin eski sevgilisiyle yeniden bir projede oynamayı kabul etmesiyle başlayan eski bir hikayenin yeni bir hikayesi... #Macera 1#

+18 içeren bölümler vardır. Bölüm adı yanında belirtilmiştir. -Bir gün ölürsem, günlüğümü okumadan gömmeyin beni. ~~~ "Eyvah!" diye bağırdı taksici, adamın aracının halini görünce. "Çek sağa! Yardım edelim!" dedim telaşla. "Abla görmüyor musun? Adama suikast düzenlediler resmen, seni beni harcalar. Duramam." dedi, hızı yavaştı ama durmayacaktı. Suikasti düzenleyen bendim... ~~~ Her pazartesi, çarşamba ve cumartesi saat 20.00'de yayımda.

Ben Eylül Akçay, sevdiğim adamın katili olmakla suçlanıyordum.

Eda en yakın arkadaşı Sena'ya mesaj atmak isterken kendini ünlü futbolcuya mesaj atarken bulur. Kime yazdığının farkında değildir üstelik. Siz: Gerizekalı olduğun için. Siz: İnsanı fonksiyonlardan bihaber yaşadığın için yiyorsun o ayvaları. Siz: Bir insan evladı bak tekrarlıyorum bir insan evladı nasıl olurda kendi numarasını yanlış ezberleyip bir de bunu üstün bir özgüven ile kaydeder? Siz: Ama suç benim. Ben ne halta gruptan otomatik kaydetmeyip sana gel numaranı yaz dedim ki? Malım ben.