Hikayeyi okurken ve okuduktan sonra hiçbir erkeği ve ilişkiyi beğenmemeniz, bu durum sonucunda da ebediyen yalnız kalmanız durumundan yazar kesinlikle sorumlu değildir. Ve önemli not; Mıçmıç, sulu bir aşk okumak istiyorsan, sevgili okuyucu; Lise hoşlantılarını veya dizilerde aşk olarak anlatılan saçma duygular var ya, işte onları konu alan bir kitabı incelemelisin.. Bu kitapta, sadakat var, fedakarlık var, özen var.. Bu kitapta sevdiğine dokunmaya kıyamayan bir adam var. Bu kitapta, sevdiği adamla büyüyen bir kız çocuğu var. Şimdi karar ver bakalım, Sana nasıl aşık olunacağını, nasıl sevileceğini öğretecek bir kitap okumaya, hazır mısın?

"Bela bizim göbek adımız." ** Şizofren: Beni nikah masasında bıraktığın günden beri belayım. Şizofren: Evleneceksin benimle.

Genç kızın tek suçu tanımadığı bir adama çarpmaktı . Bunun bedeli olarak onun esiri olacağını nereden bilebilirdi ki ? Dahası bilmediği çok şey vardı Burçin'in. Ayaz'ın bildiği sırlar gibi ... "Nereye gidersen git seni bulacağım Küçük Şeytan !.." *** "Senden korkuyorum ." dedi Burçin . Bunun üzerine Ayaz ona daha fazla yaklaştı ve Burçinin yüzüne düşen saçları kulağının arkasına atarak Burçinin mis gibi papatya kokusunu içine çekti . Ardından bir fısıltı gibi şu sözcükler döküldü ağzından "Unutma Küçük Şeytan en çok korktuklarımız en çok istediklerimizdir ve bence sen de beni istiyorsun ..." BU İSİMLE YAZILAN İLK HİKAYEDİR ^-^

"Oğlum… Gerçekte sahip olması gereken soyadını alsa bile ne yapacağını bilemeyecek. Sizler gibi şirketleri yönetmek için yetişmedi o. Kendi başına yapamayacak ve diğerleri de onu bu yönden vurmakta çekinmeyecek. Bu yüzden, evlen onunla. Gerçek olmak zorunda değil. Senden, hayatını çöpe atmanı istemiyorum. Kâğıt üzerinde bir evlilik sadece. Onu ancak bu şekilde koruyabilirsin. Gayrimeşru sıfatından kurtar onu. İşte oğlum, sana mirasım, son ve tek istediğim budur. Benim hakkımda ne kadar kötü şey düşünsen, hissetsen de haklısın. Herkesin kitabında okunmamış bir bölüm vardır derler. Büyük günahımı senin omuzlarına yıktığım için özür dilerim. Affet beni, oğlum.” 2.9.2015 & devam ediyor

Bundan asırlar önce, bir maden kazası sonucunda yeraltındaki işçiler nefes almakla kendi kanında boğulmak arasındaki ince çizgide yürüyorken keşfettikleri uçsuz bucaksız arazi onlar için bir umut ışığı oldu. Bu şansı en iyi şekilde değerlendirerek orayı kimsenin adını dahi duymadığı, yerin metrelerce altındaki bir şehir haline getirdiler. Groundiam adını verdikleri şehirde herkes mutluydu. İnsanlar yeryüzündeki gibi bencil değildi ve iyi yetiştirilmişlerdi. Ancak, bu sevgi dolu insanların kalbine bir şey serpiştirmeyi ulaşmak için çabalayan sadece tek bir kişi vardı; Melanie. Melanie ta ki gizemli adamla tanışana kadar kendisini diğer herkesten farklı sanıyordu. Oysa vatan haini olan başkalarının da olduğunu öğrendiğinde her şey değişecekti. Ve Melanie ''yukarıdaki'' dünyadan bahsetmenin bile yasak olduğu şehirde, gökyüzünü bir kez olsun görebilmek için her şeyi göze almaya hazırdı.

"Bacaklarını biraz daha aralaman gerek." dedi o içimdeki kıvılcımın oluşmasına neden olan bir ses tonuyla. İstediğini yaptım ve bacaklarımı iki yana aralayıp gözlerine bakmaya çalıştım ama o, gözlerime bakmak yerine benim bulunduğum pozisyonu izlemeye odaklanmıştı. "Eteğini yukarı çek." dedi ve oturduğu yerde beni izlemeye devam etti. Yine istediğini yapıp eteğimi yukarı çekiştirdim ama bu sefer ona sunduğum manzara yüzünden utanmadan edemedim. O ise benim hâlimi umursamıyordu bile. "Şimdi külotunu kenara sıyırmanı ve kendini okşamanı istiyorum."

Hayatım, fotoğraf kareleri gibi gözümün önünden geçerken duygularım bir ip misali birbirlerine karışmıştı. Sessizlik, yanımda var olan tek şeydi. Gözlerimi karşılayan büyük beyaz ışık beni hayallerimin, duygularımın içinden çekip almak istercesine parlıyordu. Daha fazla direnemediğimi hissettiğimde göz kapaklarımı isyan edercesine araladım. Işıkla karşı karşıya geldiğimde iç çektim, yine aynı yerdeydim. Hiç bir değişiklik yoktu. Başımı mavi örtü kaplı sedyeden kaldırıp küçük beyaz odaya baktım '' Bu günlük bu kadar yeter mi?'' ayaklarımı yere sarkıttım. Her zaman ki, her gün ki gibi soluk ve beyaz tenim karşıladı gözlerimi. Üstümdeki beyaz elbiseyi bacaklarımı örtmek umudu ile çekiştirdim. Sarkıttığım ayaklarımı yere kenetledim ve sedyeye yaslandım. Beyaz odanın içinde kaybolan kapı aralandı. Gelen Semih'di, yanıma yaklaşırken gülümsedi, gülümsedim '' Nasıldım? '' Kafasını salladı ve ellerini kaldırdı ''Her zamankinden çok daha iyi'' Ellerini kafamdaki iğnelere yöneltti tek tek çekerken devam etti ''Nasıl hissediyorsun?'' Dudaklarımı büzdüm ''Bilmiyorum, nasıl hissetmeliyim?'' Elbisemin omuzlarını düzeltti ''Daha iyi hissetmelisin, git gide iyileşiyorsun'' Yüzüme minik bir gülücük taktım, ''Sevindim''

"Beni mahvettin. Mahvediyorsun," durdum ve ekledim. "Varlığınla." Kalbim acıyla kasıldı,kanlı ellerini kendi katili ilan etmek istiyorcasına sıktı. Söylemek istediklerim çok farklıydı,yapmak istediklerimde.Sıkıca sarmalamak istiyordum yalnızca... Ama gururum buna izin vermedi. Sessizlik,ikimizin arasında bir çığ gibi büyürken tek temennim altında kalmamaktı. Sahi,sessizlik bizi tam şuanda içine alsa daha iyi olmaz mıydı? Derin bir iç çekti. "Beni mahvediyorsun."durdu ve ekledi. "Gülümsemeni benden saklayarak." Hangisi daha acıydı? Ailemi benden alan kişi ile aynı kanı taşıdığını öğrenmem mi,yoksa gülümsememi ondan saklamam mı? -10.07.2015-

Onun gri kaldırımda oturup sigara içmesini bekleyen küçük kızdım ben. Bakışları bana döndüğünde 'Acaba ne için kızacak?' diye kendini korkutan Ufaklıktım ben. Gülümsediğinde ona hayran olan, onun güzelliğinden canı yanan biriydim ben. Bana sarıldığında bulutların üzerinde uçan onun Küçüğüydüm ben. Ben Su Yıldırım, Uygar Aral'ın kutsanmış olduğunu düşünen küçük kız. ★★★ 'Sigaran mı ben mi?'diye sordum, Güldü. sonra bir duman daha soludu olabildiğince.'Sigarama sebep olan sen.'dedi. ★MERVE GEZİCİ★

Genç kız karşısındaki oğlanın nasıl bir sorunu olduğunu bilmiyordu. Yaşına göre oldukça garip davranışları onu sinirlendiriyor, bir yandan da merak içerisinde bırakıyordu. Engel olamadığı bir şekilde sürekli onunla aynı ortamları paylaşıyor ve arkadaşlık bile etmek istemediği biriyle muhatap olmak zorunda kalıyordu. Tüm detayları öğrendikten sonra fazlasıyla pişman olacaktı. Bu vicdan duygusu onu fazlasıyla üzecek ve istemediği iyilikleri sergilemek konusunda ona öncü olacaktı.