O ise bana elini uzatmadan önce dikkatle yüzümü süzdü. Bir an her şeyi görebilecek sandım. Dudaklarımın kıyısında ve gözbebeklerimde sakladığım bütün sırlara tek bir bakışla vakıf olacak, birilerine beni buradan apar topar götürmeleri için talimat verecek, soyunduğum bu macera daha başlamadan sonlanacak zannettim. Korkum içimde kaskatı kesildi. Ama zannettiğim gibi olmadı. Yüzümdeki bakışların sahibi dudaklarında küçük bir tebessümle bana elini uzattı. "Ben de Destan," dedi. "Destan Zorbey." Elimi avucuna bıraktığım anda söndüremeyeceğim bir yangına adım adım ilerlediğimi biliyordum. İçimde çaresiz bir kadın çığlıklar atarak bana kaçmamı söylese de ben durdum, gülümsedim ve belki de bir katile neşeyle "Memnun oldum," dedim.

İkişer üçer çıktığı basamaklar nihayet tükendiğinde göğsü küçük bir serçe gibi hızla inip yükseliyordu. Fakat tüm bunlara rağmen heyecanı ayaza meydan okuyan bir kardelenden farksızdı. Kahverengi ahşap kapıya uzandığı esnada kapıyı aralayıp ay gibi parlayan yüzüyle ona gülecek olan kadının hayali her zamanki gibi ela gözlerinin önüne serilmişti. Fakat hayal gerçekleşmedi. Kadının terliklerinin parkede çıkardığı o ses adamın kulaklarına ulaşmadı. Birbiri ardına kapıyı döven yumruklar bir karşılık bulamadı. Ay yüzlü kadın, kapıyı açmadı. Ve o gece adam hayata küstü, Kadınsa adama...

Burası Paris. Bense hayalperest bir kitap aşığıyım. Aşkı binlerce farklı şekilde ve binlerce farklı kitap karakteriyle hayal ettim. Her biri hayal ederken en güzeli gibi geliyordu. Ta ki bir gün, gerçekten aşık oluncaya dek. Aşk bambaşka bir duyguydu. Gerçeğinin kurgusundan bu kadar farklı ama bir o kadar da aynı olduğunu asla tahmin edemezdim. Burası Paris. Ve burada aşkı, bir rüyadan ayırmak neredeyse imkansız.

TAMAMLANMIŞTIR. Ölü bir kızın defteri.

Kiraz: Şöyle düşünün hayatınızın tam ortasına düşmüş bir melek. Başkomiserim: Sanki bu biraz tartışılır. Yani melek olduğunuz. Eski sevgilinize yapacaklarıza şahit olmuştum istemsizce. Kiraz: Valla başkomiserim melek gibi kızımdır da kime hangi melek olduğum tartışılır.. *Kısa hikaye tadında, polisiye bir kurgudur! Polisiye #1 (22.07.2022) Polis #1 (22.07.2022) Başkomiser #1 (22.07.2022) Genel Kurgu #1 (26.07.2022) Bilinmeyen Numara #1 (29.07.2022) Genç Kız Edebiyatı #1 (03.08.2022) Aşk #1 (04.08.2022) Texting #1 (05.08.2022) Romantizm #1 (06.08.2022) Anonim #1 (07.08.2022) Genç Kurgu #1 (08.08.2022) Sevgi #1 (08.08.2022) Romantik #1 (10.08.2022)

Wattys 2022 Romantizm Ödülü Kazananı [Bölümler düzenleniyor, düzenleme tamamlandığında Evim yeni bölümleriyle sizlerle olacak.] "Benim yerim senin yanın." Aslında böyle başlar her hikâye. Bir sözle, bir anla, bir ritimlik zamanla...Âniden ama yavaşça... Karmen Alatlı'nın hikâyesi de böyle başladı. O, herkesin nefret ettiği kötü rollerin savunucusu genç bir oyuncuydu. İnanmazsınız ama kendi hâlinde biriydi, tâ ki oynadığı diziye veda edene kadar... Karmen Alatlı, kendine pek çok söz vermişti. Lâkin yakın bir gecede yabancı bir adam, karanlık bir şehrin sokak lambasının hemen altında, kendine verdiği tüm sözleri alaşağı etti.

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.