abi konulu kitapları okumayı sevdiğim için bende bir şansımı deneyeyim dedim

klâsik ama aslında o kadar klâsik olmayan bir gerçek ailem kitabı Hayatta dört tip insan vardır. *Mutluluğu yakalayıp mutlu olan. *Mutluluğu yakalayıp bile isteye kaybeden. *Mutluluğa ulaşamayacağını kabullenen. *Mutlu olmadığı halde mutlu rolü yapan. İşte ben o sonuncusuyum. Mutluluğa giden yol daima engebeliydi . Ama benim o yolu aşmaya gücüm kalmamıştı. Bu Eva Gecem'in pes etmeye ramak kala gelen umudunun hikâyesi . küçücük bir mutluluk istiyorum o kadar küçük olsun ki, kimse istemesin benden onu Nazım Hikmet

Karışan hayatlar ve abiler klişesidir.

Eski versiyonunu yeterli bulmadığım için taslağa aldım ve kitabı baştan ele aldım. Eski versiyonunu yeni versiyonu bitince yayımlayacağım. Keyifli okumalar! Not: Klasik abi-kardeş klasiğinin yanında romantik-komedi unsurlarını da bulundurmaktadır.

Bir kız hala ayakta ve hayatta ama eksik. Bir aile birlikte ama mutsuz. Bir hikaye başladı ama sonsuz... 15.10.2020 Tüm hakları bende saklıdır. Alıntı ve çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Yıllarca hayat denen zırvalığın bana bahşettiği kaderle mücadele ettim ben. Hayat güçlülerin hayatta kaldığı bir oyunsa eğer ben de adımı listeye ekliyorum o zaman. Hodri meydan... Ama belki kim bilir karşıma birileri çıkar da bana el uzatır? Belki benim de mutlu olma zamanım gelmiştir ha? Şimdi hikayeme bir göz at istersen..

İplikçi ailesiyle aksiyon IMDB 9.4 ------------ Bu tür kitaplar okumayı sevdiğim için yazmak istedim umarım fazla klasikleştirmemişimdir🙈 #1 İplikçi |15.07.2021 #1 Değişenhayatım |18.07.2021 #1 Babam |30.07.2021 #1 Kardeş |31.07.2021 #1 Abiler |31.07.2021 #1 Kıskançlık |02.08.2021 #1 Dava |04.08.2021 #1 Annem |04.08.2021 #1 Ailem | 11.08.2021 #1 Gözyaşı | 12.11.2021 #2 GençKurgu | 04.08.2021 #3 GençKızEdebiyatı | 01.08.2021

"Üzgünüm... 1 kelime 7 harf ama verdiği acı... Kelimelere , harflere sığamayacak bir acı... Siz beni bu kelime ile terkettiniz... Ben de bu satırlarla... Ölmüşüm ben... Diyorlar ya insan kalbi durduğunda değil unutulduğunda ölür diye. İşte ben dün kan ter içinde eve döndüğümde sizi gülerek sohbet ederken gördüğümde öldüğümü öğrendim... Gidiyorum ben... Masanın üstüne sizin olan her şeyi bıraktım. Kart , telefon... Üçüzler... Zar zor biriktirdiğimiz para da orada. Canınız sıkarlar , onların parasını kullanmak istemezsiniz alın kullanın bu parayı. Siz hep üçüzdünüz üçüz kalın , hiç ayrılmayın... Bana yaptığınızı da birbirinize yapmayın! Unutmayın siz birbiriniz için varsınız! Bir kalp paramparça olduğunda tamir olmuyor ne yazık ki... Hoşçakalın hepiniz. Bu mektubu ben gittikten belki günler , belki haftalar sonra okuyorsunuz. Farkedeceğinizden bile şüpheliyim. Gerçi umursayıp mektubu okudunuz mu onu da bilmiyorum ama eğer okuduysanız şunu bilin ki hiçbirinizden nefret etmiyorum. Rahatça yaşayıp gitmeye devam edebilirsiniz. Ben Ada... Sadece Ada... Ben hiçbir yere ait olamayan , hiçbir yere sığdırılamayan , duyguları olmayan , dilsiz Ada , mutluluklar dilerim..." TAMAMLANDI✔️ ✨Bu Dördüzlerin değil Üçüzlerin hikayesiydi ve ben bu hikayenin sonunda herkes mutlu olduktan sonra kenara atılacak karakteriydim. Peki ben bu acı kaderimi kabullenecek miydim? Hikayenin sonunda tek acı çeken ben mi olacaktım yoksa tek mutlu olanı mı?✨ •Buna benzer aile hikayeleri okumak isterseniz profilimden Berceste ve Rüzgâra Karışan Ruh'u okuyabilirsiniz.•