1950'lerin kavurucu Çukurova'sında, Karahan Çiftliği'nin düzeni bir gecede çıkan yangınla altüst olur. Atların bulunduğu ahır alevlere teslim olurken, genç veteriner Erdem Demir sevdiği kadını ve hayvanları kurtarmak için düşünmeden ateşin içine dalar. O geceden geriye ise yüzünde ve bedeninde taşıyacağı derin izler kalır. Yangından sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Bir zamanlar evlilik hayalleri kurduğu Yaren, artık Erdem'in yüzüne bakmakta zorlanırken; Karahan Çiftliği'nin sert, disiplinli ve yıllardır geçmişinin yasını tutan sahibi Han Karahan, genç adamın hayatına beklenmedik bir şekilde dahil olur.

Her zaman olduğu gibi babasının dağıttığı suratı Ali toplamıştı.

Milli güreşçi Zülküf Can, olimpiyatlarda elin Slovak okçusu tarafından kıçından vurulmayı beklemiyordu. Ya da dünya gündemine bu haberle oturmayı. (Texting ve düzyazı karışıktır. İyi okumalar dilerim)

​"İnsanlar değişirdi. Ama yaşattıkları asla değişmezdi. Telafi edilir sandığınız şeyler bazen öyle bir noktadan kırılırdı ki, kıran bile tamir edemezdi. Bedene bıraktığınız yaralar silinirdi ama ruhlara kazıdıklarınız bir ömür onlarla birlikte yaşardı. İlkan benim ruhuma nefreti kazımıştı. Ve hiçbir vakit de silemeyecekti." 'Bu nefret seni zehirliyor.' 'Yanılıyorsun bu nefret beni diri tutuyor.'

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.

Eşcinsel konulu bir hikayedir.

"Ben yüreğimdeki bu sızıya da, yüreğimdeki sana da bir isim bulamadım elma kurdum. O yüzden senin adın kavuşmak olsun." Kapak @Percexes <3

Bir zamanlar lise de zorbalığa uğrayan Uygar için o günler artık çok geride kalmıştı. Ta ki... cezaevindeki ilk gecesinde, koğuşun acımasız reisiyle göz göze gelene kadar. Karşısındaki adam, yıllar önce korkuyla sustuğu, adını andığında bile ellerini titreten eski zorbası Alparslandan başkası değildi. Zaman her şeyi değiştirmişti ama o korku, sanki hiç eskimemiş gibi tazeydi. Eşcinsel bir kurgudur.

Efe, Hidayet abisi onu çok sevsin istiyordu. Hidayet'in onun için hapse girmesi onu ikna edememişti. Klişe bir mahalle kurgusudur. Texting düzyazı karışıktır. İlk bölümdeki uyarıyı okumadan başlamayınız! İyi okumalar!

Entel Feridun, en büyük tutkusu tiyatro ve önüne sürekli taş koyan sinsi Haldun Ozan. texting düzyazı karışıktır. komedi, enemies to lovers, rivals to lovers ağırlıklıdır. iyi okumalar dilerim !!!