Bana nefesini ver, kalbimden kalbine sonsuz adımlar atayım. Bitmeyecek gecelerimize bir kadeh kaldıralım ve gülerek, severek, birbirimizi parçalarcasına sevişelim. Diz kapaklarını ellerimle tutup bacaklarını açayım; cennetine ürkek bir giriş, dudaklarımdan süzülen en güzel sessizlikler. Çığlıklarında gizlediğin bizi, nasıl oldu da bu ellerle beni baştan çıkardığını anlat bana. Yatağımda bir bahçe yarat; ayaklarından yeryüzüne hayat gelsin; bize, ban- sadece bana.

"Beyfendi çekilir misiniz?" "Beyfendi babandır!" "Öyle zaten." Felix projesi için arsaya bakmaya gittiğinde mahallenin kekosunun peşini bırakmayacağını nerden bilebilirdi ki?

Açık unutulan kamera, son derece ateşli bir hoca ve ben.