"ve gittiler" yeni kuruyan gözyaşlarım tekrar akmaya başladı. "kimler mesela?" bakışlarını gökyüzünden ayırıp bu sefer kumsalın derin sularını izlemeye başladı. "yıldızlar küçük kız, yıldızlar" bakışlarımı yıldızlara çevirip yıldızların gökyüzüne yaptığı gösteriyi izledim.ne kadar güzellerdi. "ama baksana onlar hala burdalar" deyip elimle yıldızları işaret ettim gülerek eline aldığı çakmağı sigarasının ucuna yaklaştırdı ve sigaranın dumanını içine çekti. "onların hepsi halüsinasyon küçük kız aslında onlar hayatımızdan teker teker kayıp gittiler". Başlangıç tarihi #20/03/2023# Kitap kapağı @zeynepizem hesabı tarafından yapılmıştır

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.