Morozova ailesi, Rusya dünyasında saygıyla anılan güçlü bir ailedir. Ancak ailenin lideri Dimitri Morozova ve varisi Alex Morozova'nın bir pusuda komaya girmesiyle bu güç sarsılır. Üç ay sürecek bu belirsizlikte, düşmanlar harekete geçmek için beklemeye başlar. Ailenin başında kalan yaşlı ve hasta Arsen Morozova, bu süreyi atlatabilmek için radikal bir karar almak zorundadır. Aç kurtlar sofrasında torunlarını koruyacak, Morozova ailesinin hâlâ ayakta olduğunu gösterecek güvenilir bir isim gerekir. Bu isim, Kara ailesinden Kuzgun Kara'dır. Kuzgun, Morozova ailesinin işlerine geçici olarak sahip çıkmayı kabul eder. Ancak dış dünyaya göre bu yakınlığın bir açıklaması olmalıdır. Arsen Morozova, Kuzgun'dan torunu Yasmin Morozova ile sahte bir nişanlılık yapmasını ister. Böylece Kuzgun, Morozova ailesini damat sıfatıyla işleriyle ilgilenip koruyacaktır. Yasmin için bu nişan, çocukluğundan beri hayran olduğu adama yakın olmanın tehlikeli bir yoludur. Gücün evlilikle mühürlendiği, sadakatin sınandığı bu dünyada herkes rol yapardı. Ama bazıları, ruhunu kaybeden oluyordu.

Yıllar sonra alevlenen aşk ikisini küle mi çevirecekti yoksa beraber mi yanacaklardı?

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

"Yedi farklı kadın... Yedi farklı hayat... Ama onları birleştiren tek bir gerçek var: yeraltı dünyası. Zenginlerin ışıltılı maskelerinin ardına sızıp, onlardan en değerli parçaları çalmaları gerekiyor. Her biri farklı bir geçmişe, farklı bir düşünce tarzına ve farklı bir hayata sahip. Peki bu kadar farklı kadın, aynı amaç uğruna gerçekten tek bir ekip olabilecek mi? Onların bu tehlikeli macerasına katılmaya hazır mısınız?"

Alev'in hayatı, 18 yaşında bir gerçeği öğrenmesiyle tamamen değişir. Onu büyüten aile, onu hiç üzmemiştir. Ona hem güven hem sevgi vermiştir. Fakat Alev'in gerçek ailesi... öldüğü sanılan o insanlar... aslında yaşıyordur. Peki yıllar önce ne olmuştu? Alev neden onlardan kopmuştu? Ve şimdi geri döndüğünde, herkes aynı kalmayı başarabilecek miydi?

Umut Apartmanı, dışarıdan bakıldığında sakin bir binadır. Oysa aynı koridoru paylaşan hayatlar, fark edilmeden birbirine temas eder. Kapılar kapanır, sesler susar ama hiçbir şey tamamen gizli kalmaz. Bu apartmanda büyüyen Asel, güçlü durmayı ve sınır çizmeyi erken öğrenmiş genç bir kadındır. Düzenli görünen hayatı, günlük rutinler ve küçük mücadelelerle ilerlerken; apartmanın en tanıdık yüzlerinden biri olan Ahlas, bu düzenin hiç eksik olmayan bir parçasıdır. Ahlas, görev bilinci yüksek bir polis memurudur. Asel için fazla müdahil bir velet, Ahlas içinse Asel, her an başına iş açabilecek bir ufak belâdır. Aynı binada yaşamak, onları sürekli karşı karşıya getirir; bu karşılaşmalar zamanla basit bir komşuluk ilişkisinin ötesine taşar. Umut Apartmanı'nda geçen bu hikâye; gündelik hayatın içinden çıkan çatışmaları, dayanışmayı ve insan ilişkilerinin görünmeyen yönlerini ele alır. Sessiz görünen yaşamların aslında ne kadar hareketli olabileceğini, küçük anların büyük kırılmalara nasıl dönüştüğünü anlatır. Bazı insanlar yan dairededir. Bazı hikâyeler ise, kaçınılmazdır. Yayın Tarihi: 05.01.2026 ❀ Kitabımın tüm hakları bana aittir! (Ç)alınması durumunda gerekli işlemler tarafımca yapılacaktır! Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur!!! Kapak tasarımı: thenazll_

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara Öldü. ​Boş kalan bir taht, hırsla bilenmiş kılıçlar ve pas tutmuş bir geçmiş... Şehrin karanlık sokaklarında fısıltılar yükselirken, kimse bu boşluğu kimin dolduracağını bilmiyordu. Kurallar değişti, oyun yeniden kuruldu. ​"Taht paslı olabilir ama üzerindeki kan hala taze." ~ Odanın ağır havası barut ve eski ahşap kokuyordu. Adam, kadını masanın kenarı ile kendi gövdesi arasına sıkıştırdığında, gözlerindeki o delici bakış kadının maskesinin ardına sızmaya çalışıyordu. ​"Yekta Kara artık yok." dedi adam, sesi bir tehdit gibi alçak ve boğuktu. "Ve sen... bu masanın etrafında dönen o kirli oyunların en sessiz parçasıydın. Şimdi bana bak ve yalan söyleme." ​Elinin tersini kadının boynunda yavaşça gezdirdi, parmak uçları nabzının hızını ölçer gibiydi. ​"Bu masaya oturmak mı istiyorsun, yoksa bu masayı hepimizin başına yıkmak mı? O zihninde kurduğun intikam, bu şehri yakmaya değer mi?" ​Kadın, adamın göğsüne yasladığı avuç içlerinde onun sertçe çarpan kalbini hissetti. Geri çekilmedi, aksine bir adım daha yaklaşıp aradaki mesafeyi yok etti. Dudakları adamın çenesine teğet geçerken fısıldadı: ​"O masa çoktan çürüdü. Ben sadece paslanan ayaklarını kırıyorum. Sen o masayı ayakta tutmaya çalışırken, altında kalmaktan korkmuyor musun?" ​Adamın parmakları kadının saçlarına dolandı, başını hafifçe geriye doğru zorladı. Göz göze geldiklerinde aralarındaki o tehlikeli çekim, patlamaya hazır bir bomba gibiydi. ​"Sana güvenmek, elime bir el bombası alıp pimini senin çekmene izin vermek gibi." dedi adam, nefesi kadının dudaklarına çarparak. "Söyle bana... pimi ne zaman çekeceksin?" ​Kadın gülümsedi. O zehirli, büyüleyici gülümsemesiyle... ​"Pim çoktan çekildi. Sadece patlamayı bekliyoruz."

İpliğe Sarılı Çelik/ Limpatexy_ "Sadece biraz konuşacağım." Sözlerine kafamı salladım. "Dinliyorum," "Vazgeç.." dedi ne için dediğini anlasam da ondan duymak istediğim için "neyden?" diye sordum. Bunu fark etmiş olmalı ki. Tane tane konuştu. "Anlıyorum, görüyorum. Bana karşı ilgin var. Belli etmekten geri çekilmiyorsun. Vazgeçmiyorsun. Ama vazgeçmen gerek." Sözlerini duyunca yerimde haraktelendim ellerimi birbirine geçirerek bıraktım. O da konuşmaya, çatlak olan kalbimi kırmaya devam etti. "Ben, özür dilerim. Eğer bilmeden istemeden ümit verdiysem çok özür dilerim. Yaşayacak çok güzel bir hayatın var. Benimle ziyan etme. Kendine bunu yapma!" Ağlamamak için çattığım kaşlarla ona baktım. Konuşmaya devam etmeyince "bittiyse gideyim ben." Dedim kısık sesimle yüksek çıksaydı sesim titreyecekti karşısında güçsüz biri gibi gözükmek istemiyordum. Yanından geçecekken kolumu tuttu. Dolu olan gözlerimi görmesin diye başımı koluma eğerken elini kolumdan çekmedi hatta baş parmağı kolumun üstünde tenimde geziyordu. "Ben sevilecek biri değilim, ruhsuzum, acı hissetmem, yaşamayı bilmem. Seni sevemem çünkü sevmeyi de bilmem." O konuştukça gözümden akan yaşlara engel olamadım. Ama görmesin diye de kafamı yerden kaldırmadım. Bu kadar acı çeken birinin acı hissetmemesi normaldi. Kendimden biliyordum. Ve. Ben, onu onsuz sevemezdim. "O yüzden sende Vazgeç. Bu büyük bir şeye dönüşmeden önce beni sevmeyi bırak, sen sevmeyi bırak ki bende seni severken sevgi sandığım şeyle kırmayayım seni." Gözlerim hayal kırıklığı ile gözlerine çıktı. Gözlerimi gördüğünde kafasını yana yatırdı. Öylece izledi beni. Kolumu ondan kurtarırken bir adım geriledim. "Verdin, ümit verdin. Saçma sapan bir şekilde hayatımda ilk defa yalnız hissetmedim. İlk defa gerçekten diğer yarım olduğunu düşündüm."

Hava Harp okulundan mezun olduğu an Gökdoğan Timine katılması için emir alan nam-ı değer Azap, düşmanın kalbine azap olmak için kendisi gibi sağlam ekip arkadaşlarını toplar. Hepsi çok beceriklisi pilotlar olsa da, karakter olarak en sorunlu adamlardır. Onları hizaya getirmek, bu herkesin korkuyla kaçındığı adamları disipline etmek, Azap'ın en büyük problemidir. Çünkü uzaktan kuzeni olan Erva (Ava) ile bir iddiaya girmiştir. Tanıdığı en çetin asker olan Tugay Komutanı geçecek, Erva'nın tanıdığı en güçlü adam olacaktır. Ava'nın uçak mühendisliği okuyup, kendi bindiği uçakları tamir etmesi kaderin ona oynadığı en kötü oyundur. Uçağının motoruna çorap sıkıştırmamasını ümit eder. Çünkü çocukken onun bisikletine bir çok kez çorap sıkıştırmıştır.

​"İnsan büyür beşikte, mezarda yatmak için. ​Ve ​Kahramanlar can verir yurdu yaşatmak için.." ​-Hüseyin Nihal Atsız ❝Vatan, uğruna can verenlerin bıraktığı en kutsal emanettir; onu korumak, yaşamak kadar onurlu bir görevdir.❞ DÜZENLENİYOR. İntisap Serisi | 1. Kitap Distopik artı olarak askeri bir kurgudur.