Vagonların çoktan terk ettiği ölü bir peronun ucundaki Taehyung, boynuna dolanan vasiyeti yerine getirmek için girdiği motelden sağ çıkamadı. Fiziksel olarak yaşıyor olsa da ruhu motel sahibi Jungkook'la beraber öldü. "Benim için neden gözyaşı döküyorsunuz Bay Kim? Çok mu merhametli bir adamsınız, yoksa derdiniz bambaşka mı?" "Ben merhametli biri değilim, Bayım. Hatta belki de dünyadaki en bencil insanım. Sadece bazen başkasının bedenindeki yaralar, kendi ruhunuzdaki yara izlerinden daha çok kanar. Ve ben... birinin benim yerime de kanamasına, benim yüzümden yaralanmasına... daha fazla dayanamıyorum." ~𝓣𝓪𝓮𝓴𝓸𝓸𝓴

"Bazı günahlar vaftiz suyuyla temizlenmez sadece bir ömür boyu saklanır." Kasabanın puslu taş duvarları arasında, ruhunu siyah bir cübbeyle mühürleyen Rahip Kim Taehyung; on beş yıllık bir sükûneti, elleri kanlı bir firari olan Jeon Jungkook'un karanlığında bozmak üzeredir. ~𝓣𝓪𝓮𝓴𝓸𝓸𝓴 Bu kurgu 'Aralıklı Patlayıcı Bozukluk' üzerine yazılmıştır.

Taehyung, Jungkook'un parçalanmış zihninde açan karanlık çiçeklere tutundukça, kendi ruhunu kaybetti. Aşk, onun hem sığınağı hem de en sessiz ölümü oldu. ~𝓣𝓪𝓮𝓴𝓸𝓸𝓴 Bu kurgu, 'Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu' üzerine yazılmıştır.

Şehvetin, romantik ilişkilerin ve evliliğin yasak olduğu bir evrende Kim Taehyung isimli çaylak bir yönetmen, aşk hakkında bir film senaryosu çekmeye başlar. Bunu öğrenen iktidar partinin milletvekili Jeon Jungkook ise filmin çekilmesine şiddetle karşı çıkar. İkili, büyük bir tartışmanın içindeyken çiftlikteki geçmişleri ve beraberinde gün yüzüne çıkan kıyamet senaryoları birer birer ortaya dökülür. distopya!

'' Ateşe merak duyan 4 kelebeğin hikayesini bilir misin? '' TaeKook__VKook