O gece bir kadın öldü. Hayalleri öldü hayatı bitti. Ve ona bunu yaşatanlar onlarda ölecekti. Hiç bir yara bu kadar çabuk kapanamazdı, onun açtığı yaralar asla kapanamazdı. Ve intikam, şimdi intikam zamanıydı. Hiç bir kadın bunu hakketmiyordu! Hiç bir çiçek bu kadar çabuk solamazdı, ve Melis solan çiçekleri yeniden toplayacaktı. Sessizlik, Sadece sessizlik, Sadece içimizdeki çığlıklar konuşuyor. Susmayacak tek şey çığlıklarım.

"Hayat aslında çok güzeldi,fakat doğru kişilerle karşılaştığınızda." Daha küçük yaşlarda babasını kayb eden Lavinya ve ona her daim destek olan Ardanın hikayesi. "Yıldızlara bak Lavinya, onlar seni çok özlediler." Her hikayenin bir sonu vardır, ya da hikaye yoktur.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."