To ostatni rok Louis'a w szkole, jest zdeterminowany, żeby zakończyć go dobrze. Jednak, oprócz pary korków, zdrowej dawki sarkazmu i śmiesznego najlepszego przyjaciela, ma też skomplikowaną rodzinę, przerażająco niepewną przyszłość i śmiertelnego wroga, który znacznie pogarsza jego życie. Śmiertelni wrogowie "z korzyściami" nie było w ich planie. Albo - Louis i Harry na pewno nie są przyjaciółmi, a piłka nożna jest wszystkim. *********** wszystkie kredyty należą do: ISTHATYOULARRY (ao3) JEST TO TŁUMACZENIE!

#1 w ff || - Baczność, Styles! - warknął niebieskooki. - Pewna część ciała już mi stoi na baczność, sir! - odparł chłopak, a na jego twarzy wymalował się szeroki uśmiech zadowolenia. - Pieprz się, Styles. - dodał, lekko się czerwieniąc. Spojrzał na odsłonięty tors wyższego od siebie chłopaka. Harry jak zwykle ,,nie zdążył'' założyć na siebie koszulki, co było już chyba normą. Powinien się do tego przyzwyczaić, prawda? - Tak jest, poruczniku! - posłusznie odpowiedział i znacznie przybliżył się do niebieskookiego. - Co ty wyprawiasz?! - zawołał zaskoczony, cofając się o dwa kroki. - Wykonuję rozkaz, sir! - uśmiechnął się szeroko, oblizując swoje usta. Ostrzeżenie: Mogą występować sceny przemocy, wulgaryzmy, sceny +18

Harry naprawdę liczy na swoje szczęście w finale konkursu kulinarnego chociaż wcale nie bierze w nim udziału dla siebie. Zgłoszenie się do niego było jego kolejnym szalonym pomysłem, który o dziwo nie skończył się tak źle jak podejrzewał, chociaż i tak mocno nadszarpnął jego nerwy. Jednak kiedy poznaje przeciwników wie, że jest na spalonej - dosłownie - pozycji. Bo przecież skupienie się na przyrządzeniu idealnego posiłku dla 100 osób samo w sobie nie jest zbyt łatwe, a kiedy na dodatek trzeba zmierzyć się z demonami przeszłości, nawet perspektywa nadziania się na któryś z ostrych noży wydaje się przyjemniejsza. Trzy lata to dużo czasu dla losu, żeby zgotować mu niemiłą niespodziankę. Inspirowane programem "The F Word" OKŁADKA ZOSTAŁA ZROBIONA PRZEZE MNIE :) poprzednia przez cudowną @darrrow (http://my.w.tt/UiNb/icm424EXrz)

#7|| Tego dnia padało. Krople spływały po kapeluszach, kiedy szliśmy go pożegnać. Był dobrym człowiekiem. Jego śmierć była dla nas ogromnym zaskoczeniem. Gdy żegnaliśmy się z nim po raz ostatni, zobaczyłem go. Stał z dala od nas i wpatrywał się w trumnę w milczeniu. Kobiety płakały, a mężczyźni mieli kamienne twarze, ale nie On. Nawet nie zdjął kapelusza. Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech, który z czasem się powiększał. Wszyscy cierpieli, a on wyglądał, jakby wreszcie odzyskał wolność. Powiedział coś pod nosem tak, aby nikt nie usłyszał. Patrzyłem się na niego przez dłuższy czas, ale nie zwracał na nikogo uwagi. Tylko się uśmiechał. Cover by marixprincess