Üniversiteyi şehir dışında kazanan Gece, bir kız profilinin tıpkı kendisi gibi ev arkadaşı aradığı ile ilgili ilana denk gelir. Profile mesaj atarak karşısındaki kişiyle anlaşır ve yeni hayatının başlamak üzere olduğu şehre doğru yola çıkar. Ancak bir kız profiline sahip olan Uzay, Gece'nin sandığının aksine bir erkektir. İşte macera, karşılaştıkları ilk andan itibaren başlar ve kendilerini soluksuz bir hikayenin içinde bulurlar.

Yalnız başına hayat süren bir kız... Dicle soykan hayatı kadınlar alkol ve para olan serseri bir adam... Barış Karahan ikisinin de ortak istediği tek şey büyük bir villa. eve eşya taşırken elini kolunu sallaya sallaya içeriye biri girdi. ''hey sen benim evim de ne aradığını sanıyorsun.'' sesim gür ve yankılı çıkmıştı o da kaşlarını çatmış ve üstemi doğru yürüyordu ''Ne mi arıyorum? tabi ki evimi inceliyorum asıl senin benim evim de ve gece yarısı ne işin var hırsız mısın yoksa sen?'' | | | şaşkınlıkla ağzım bir karış açılmıştı benim yeni ev arkadaşım bu muydu?!

Olduğum yerde hareketsizce ona bakıyordum. Merdivenlerin dibinde, kafasının altına yayılan kanın içinde yatıyordu. "Hayır... hayır... bu olamaz..." diye fısıldadım titreyen bir sesle. Ben... ne yapmıştım? Ellerim buz kesmişti. Nefes alamıyordum. Kulaklarım uğulduyor, beynim gördüğü görüntüyü reddediyordu. Her şey birkaç saniyede olmuştu ama hayatımın geri kalanını değiştirmeye yetmişti. Birinin beni kendine çekip görüş açımı kapattığını hissettim. "Tamam... bakma," dedi Bora sakin bir sesle. Titreyen gözlerim Bora'dan kayıp Savaş'ı buldu. "O... öldü mü?" diye sordum. Savaş birkaç saniye sustu. Ardından gözlerini kaçırıp başını yavaşça eğdi. Dünyam o an sessizce parçalandı. "Bir şey yap..." dedim çaresizce. "Lütfen... ölmesin." Savaş'ın tişörtünü yumruklarımın arasına alırken sesim kırılıyordu. "Ben bunu isteyerek yapmadım... Ben katil olmak istemedim." Ama gerçek değişmiyordu. O gece, korkuyla attığım tek bir adım; beni geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürüklemişti. BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR .

"ASEL!!" Hırsla arkamı dönüp karan'a bağırmaya başladım. "Buyur fırtına komutan!!" Yanıma gelip bedenimi duvarla arasına sıkıştırdı. "o it herifin bir daha yarasına pansuman yapmayacaksın. Anladın mı?" Çıldıracağım! "Bu benim görevim karan. Tabiki de ona pansuman yapacağım." Hırsla arkamda ki duvara yumruğunu geçirip konuştu. "Pansuman felan yok! Yoksa" Lafını bitimesine izin vermeden sözünü kestim. "Yoksa ne! Fırtına komutan ne!" Gözleri dudaklarıma inerken konuştu. "Yoksa seni çok pis öperim doktor."

Kız karşısına oturan adama baktı şaşkınca halbuki kız olduğunu düşünüp kabul etmişti bu buluşmayı sonuçta aynı evi bir erkekle paylaşamazdi değil mi ? boğazını temizledi ve adama odaklandı "Ben ilanda kız olması gerektiğini söylemistim ama? kusura bakmayın" adam mahçupca gülümseyip ensesini kaşıdı. Kahverengiye çalan kıvırcık olan saçları gözleri önüne dökülmüştü. "Şey..ben eş cinselim" Kadın kocaman gözlerle genç adama baktı. oysa ki ne kadar yakışıklıydı neden eşa cinsel olmayı tercih etmişti ki ? Tercih mi? Saçmaladığını düşündü genç kadın! "O zaman hayırlı olsun. adınız neydi?" "Boran, teşekkür ederim bu eve ne kadar ihtiyacım olduğunu bilemezsiniz" Kadın gülümsedi bilmiyordu ki hayatının bu adam tarafından değişeceğini...

Üniversite okuyan gençlerin ev bakma sürecinde olan olaylar ile başladı her şey...

"Herif beni evden atacak. Yarına kadar nereden bir ev bulabilirim ki?" Kulak misafiri olduğum konuşmayla beraber arka masamda oturan dörtlüye döndüm. Son konuşan kişiye hitaben, "Aslında ben bir ev arkadaşı arıyorum. İsterse-" dememe kalmadan "Olur!" diyip yüzündeki kocaman gülümsemeyle bana baktı. B. Tarihi: 12.10.20